Hugh Cornwell - Totem & Taboo (2013)

Erg goede cd van de oude Cornwell. Strak en hard geproduceerd door Steve Albini (oa Pixies en Nirvana) Beste nummers God is a woman en In the dead of the night, de epische afsluiter met geluiden waarbij mijn kat steeds haar oren spitst. Afgelopen donderdag in Vera gezien en Hugh speelde met inspiratie voor de korte pauze Totem & Taboo. Na de pauze No more heroes integraal!

Oude Cornwell of niet, hij flikt het toch maar weer om ongenadig van leer te trekken met z'n songs. Mijn favoriet persoonlijk is "A street names Caroll" , maar "The Face" vind ik ook erg sterk. Sowieso een erg sterk album.
Ik heb Hugh aan het werk gezien afgelopen Maandag 5 September in 'T Beest in Goes.
Buitengewoon goed concert, zowel 'Totem and Taboo' live als het Stranglers-album "No more Heroes" zeer sterk live uitgevoerd alleen het geluid stond wel erg hard.
Trouwens ' In the dead of the night' is overigens ook erg sterk, een beetje Johnny Cash meets Jim Morisson achtig.
Heb Hugh na het concert nog gesproken,.. relaxte kerel, geen opgeblazen capsones artiest en zo hoort het ook.

Hugh Cornwell heeft dan toch een sterk album afgeleverd. Het zat er lag in, nu komt het er eindelijk ook eens uit! Z'n vorige hadden veel sterke nummers, maar ook evenveel mindere..
God is a woman en het epische In the dead of the night horen bij mijn favorieten.
Over het optreden, T&T was blijkbaar veel beter dan waar ik voor gekomen was, het NMH album integraal.. vond ik met momenten lachwekkend. Bij opening' Wog' (gesproken tekst) vermoedde ik het al, en Somethin Better Change was het absolute dieptepunt met de bassist die de vocals deed.
Maar het gaat hier over T&T en wat mij betreft een dikke 3,5

Ik ging ook naar zijn concert in Vera toe, met een beetje nostalgie gevoel van de tijd dat ik The Stranglers goed vond t/m LP 5: The Meninblack, daarna heb ik ze eigenlijk niet zo goed meer gevolgd.
De nummers die ze speelden van Totem & Taboo vond ik verrassend goed, en heb nu de cd beluisterd en klinken de meeste nummers nog steeds heel erg goed.
In het nummer “A Street Names Carroll” hoor je nog een beetje de oude bas riffs van The Stranglers terug.
Kortom verrassende plaat en dito concert is mij wel een 4 waard.

Zonder dat het mijn expliciete bedoeling is, ga ik, gezien de vele lofbetuigingen hier, spelbreker moeten spelen...

Alhoewel ik er erg naar uitkeek, het totstandkomen van het album met grote graagte gesteund heb door ervoor te 'pledgen'. En heb dus een 'limited pledge edition', ben ik niet zo tevreden met dit werkstuk.

Jawel, Hugh heeft potentieel, véél potentieel, dat bewijzen ook de schaarse lichtpuntjes op dit album, maar dat potentieel laat me verder zeer op mijn honger...

Ik hoor vooral de veel te harde productie van Albini met vééls te luide drums en bass... Gelukkig, in tegenstelling tot voorganger 'Hooverdam', zitten Cornwell's vocals beter in de mix. En de gitaren klinken best redelijk lekker...

Maar: de songs Hugh?
Misschien waren mijn verwachtingen te hoog maar ik vind de meeste songs wel heel erg simpel. En ik dacht toch dat ik Cornwell al veel beter heb horen zingen, toonvaster ook. Dat vooral... Zou dat nu echt van de tijd bij The Stranglers geleden zijn? Was dat toen ook al zo en valt me dat nu pas op. Neen, dat geloof ik niet eigenlijk. Trouwens sommige andere nummers op het album bewijzen het tegendeel...

'Love Me Slender' is wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Flauwe woordspeling trouwens. Een titel als 'God, Guns and Gays' doet het ergste vermoeden, maar de tekst valt nog mee. De muzikaliteit, tenzij de showcase die de drummer ervan maakt dan misschien, ontgaat me volkomen. Ook hier zingt Hugh behoorlijk vals.

De banaliteit van een nummer als 'Stuck in Daily Mail Land' is tergend, erger nog zijn die afgrijselijke echo's in de title track, 'Totem & Taboo' dus ...

Is het dan allemaal zo slecht? Goh, dat wil ik nu ook weer niet gezegd hebben, maar op een aantal lichtpuntjes na vind ik dit toch een erg middelmatige plaat. Jammer, want Cornwell is toch nog steeds een van mijn muzikale helden ...

Laten we ons dan eens op die lichtpuntjes concentreren: zeker 'I want one of those', waarop ook alles veel te luid staat, maar waarbij dat nooit storend werkt. Met een knappe Stranglers-achtige baslijn en geweldig goed gitaarwerk. Erg blij met 'A Street Called Carol'. Hij kan het dus toch!!! Goed gezongen ook. Lekker nummer. Waarom haalt toch de rest van het album dit niveau niet. Zo jammer... Ook 'God is a Woman' kan me dan wel bekoren... Maar hier is de zang van Hugh soms tenenkrommend slecht. Helaas.

Afsluiter, 'The Dead of Night' kan nog enigszins de meubelen redden en laat je toch nog met een niet al te slecht gevoel achter. Meer nog: een behoorlijk sterk nummer is dit...

Jammer dat dit album niet beter uitpakte. Ik geloof nog steeds dat Hugh het nog steeds kan, maar dit album doet me toch een beetje twijfelen...