Chelsea Wolfe - Unknown Rooms (2012)

De vorige plaat van Chelsea Wolfe was me net wat teveel. Teveel van alles eigenlijk. Met deze sobere songs kan ik veel beter uit de voeten. Het waarschijnlijk maar een tussendoortje, maar veel te mooi om over te slaan.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Chelsea Wolfe - Unknown Rooms: A Collection of Acoustic Songs - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Een pareltje. Het valt me op dat de vocalen hier veel beter uitkomen dan bij haar vorige Apokalypsis. En terecht, want een goede stem heeft ze, Betoverend, met name de opener Flatlands. Blijkbaar of liever ik vrees dat het inderdaad een tussendoortje is, afwijkend van haar normale stijl. Alhoewel Apokalypsis na enige luisterbeurten steeds beter te behappen is en zich steeds meer prijs geeft..

Apokalypsis wordt inderdaad wel wat beter, maar ik hoor haar toch liever zo.

Ik vind deze acoustische plaat veel beter dan zijn voorganger.
Vanaf de opener Flatlands blijf ik betoverd door de sprookjesachtige zang en mooie instrumentatie die op sommige momenten ook weer melancholisch klinkt. Het label 'dark folk' staat haar gewoon heel goed en soms moet ik denken aan de sfeer die sommige nummers van Rasputina oproepen.
Van mij mag haar volgende cd ook weer acoustisch zijn.

Mijn favorieten: Flatlands, Appalachia en Boyfriend.

Ja van mij ook

Boem! Deze kwam hard aan.Wat een zangeres en wat staan er prachtige songs op dit album.... Zo mooi dat je er zelfs mee wakker wordt en deze nachtmuziek tot onder de ochtenddouche zit na te neuriën.

Ik ontdekte Chelsea Wolfe door haar prachtige song 'Flatlands', dan heel warm gecovered door Mark Lanegan. Door deze aanschaf maakte ik dus ook kennis met het origineel, Maar dit was geen uitschieter. Want toen hierna de andere songs van 'Unknown Rooms' volgden, werd ik keer op keer opnieuw hard geraakt (boem!). Ze waren (bijna) even mooi!

Ik heb gelezen dat haar andere albums dan weer met metal, dan weer met meer elektronica gepaard gaat, maar dit akoestisch (met veel strijkwerk gelardeerd) album is perfect om kennis te maken met deze zangeres. Hoewel onvergelijkbaar, is dit zelfs voor het eerst sinds Amy Winehouse, zo'n kleine 20 jaar geleden, dat ik zo onder de indruk ben geraakt van een vrouwenstem...

Maar....(helaas, er is inderdaad een 'maar') wat zijn de o zo mooie songs slecht geproduceerd en ook nog slecht gemastered. Als ik puur naar het geluid luister, moet ik soms een traan onderdrukken. En dat is dan niet positief bedoeld. En dat al haar cds, ondanks de mooie cover(s), ook nog in een vreselijke goedkoop ogend kartonnen hoesje zit gestopt in plaats van in een jewel case (oh platenmaatschappijen, geef ons consumenten ajb een eigen keus hierin!), doet me extra zeer.

Natuurlijk, haar muziek is het belangrijkste en dat geef ik graag een ruime 4, maar laat haar werk ajb tzt opnieuw worden gemastered en in een mooiere en stevigere verpakking uitgebracht. Chelsea verdient dit!