0
geplaatst: 12 april 2023, 19:48 uur
Ange betreedt de jaren 80. Op personeel gebied weer het één en ander aangepast, nieuwe gitarist (Robert Defer) en nieuwe bassist (Didier Viseux).
Zoals bijna alle prog groepen uit die tijd was het zoeken naar een nieuwe stijl. Genesis kwam met Duke en een paar andere groepen wisten toch wel een bepaalde verbinding met de jaren 80 te maken. Bij verschillende recensenten las ik dan over Kayak (jawel onze eigen Nederlandse groep) en Saga.
Ange heeft meer moeite om de jaren 80 goed in te gaan. Na het uitstekende Guet-Apens gooien ze het gedeeltelijk over een andere boeg. Dit keer geen concept album met lange nummers, maar gewoon een album met kortere nummers en ook regelmatig een gewoon refrein-couplet-refrein song. Verder is de muziekstijl wat aangepast van prog/folk/rock is het nu vooral rock. Zeker Robert Defer is nadrukkelijk aanwezig met allerlei stevige gitaarriffs, de drums staan nogal hard afgesteld. Alles neigt naar Arrow achtige hardrock muziek, maar gelukkig zit er nog voldoende Ange in, om het niet helemaal te laten kantelen.
HJet eerste nummer is gelijk een fiks (hard) rock nummer met weinig finesse, daarna gaat het beter en worden de toetsen van Francis Decamps weer belangrijker. Ook de zang en teksten van Christian Decamps laten Ange toch nog wat Ange blijven. Sommige nummers zijn wel heel erg jaren 80 : "Personne au bout du fil" , daar heb ik weinig mee en is Ange onvoldoende herkenbaar, zelfs met hele lelijke jaren 80 synths.
Maar gelukkig zijn er ook andere momenten. Ook nu komt het titelnummer op het laatst "Vu d'un chien-vanuit het oogpunt/perspectief van een hond" , dat nummer is ook wat langer.
Ange is, net zoals zo veel prog groepen zoekende in begin jaren 80. Wat waarschijnlijk ook meespeelt; de vele wisselingen, dat doet er ook geen goed aan. Pas nadat de bezetting weer stabieler werd, zagen we het niveau ook weer stijgen.
Dit album wordt over het algemeen niet al te hoog beoordeeld en behoort ook niet tot de betere albums. Maar het is wel mooi te zien hoe de groep aan een zoektocht bezig was hoe te verhouden met een nieuwe muzikale werkelijkheid. Uiteindelijk zijn ze ook deze periode doorgekomen en hebben daar ook weer van geleerd. Verder, als je de oude Ange muziek niet zou kennen, is het album zeker niet verkeerd. Vanuit dat perspectief kom ik net op 3,5 ster, er is nog net voldoende Ange kwaliteit aanwezig en het is in ieder geval niet langdradig, pit genoeg maar hierdoor wel te weinig finesse.
Zoals bijna alle prog groepen uit die tijd was het zoeken naar een nieuwe stijl. Genesis kwam met Duke en een paar andere groepen wisten toch wel een bepaalde verbinding met de jaren 80 te maken. Bij verschillende recensenten las ik dan over Kayak (jawel onze eigen Nederlandse groep) en Saga.
Ange heeft meer moeite om de jaren 80 goed in te gaan. Na het uitstekende Guet-Apens gooien ze het gedeeltelijk over een andere boeg. Dit keer geen concept album met lange nummers, maar gewoon een album met kortere nummers en ook regelmatig een gewoon refrein-couplet-refrein song. Verder is de muziekstijl wat aangepast van prog/folk/rock is het nu vooral rock. Zeker Robert Defer is nadrukkelijk aanwezig met allerlei stevige gitaarriffs, de drums staan nogal hard afgesteld. Alles neigt naar Arrow achtige hardrock muziek, maar gelukkig zit er nog voldoende Ange in, om het niet helemaal te laten kantelen.
HJet eerste nummer is gelijk een fiks (hard) rock nummer met weinig finesse, daarna gaat het beter en worden de toetsen van Francis Decamps weer belangrijker. Ook de zang en teksten van Christian Decamps laten Ange toch nog wat Ange blijven. Sommige nummers zijn wel heel erg jaren 80 : "Personne au bout du fil" , daar heb ik weinig mee en is Ange onvoldoende herkenbaar, zelfs met hele lelijke jaren 80 synths.
Maar gelukkig zijn er ook andere momenten. Ook nu komt het titelnummer op het laatst "Vu d'un chien-vanuit het oogpunt/perspectief van een hond" , dat nummer is ook wat langer.
Ange is, net zoals zo veel prog groepen zoekende in begin jaren 80. Wat waarschijnlijk ook meespeelt; de vele wisselingen, dat doet er ook geen goed aan. Pas nadat de bezetting weer stabieler werd, zagen we het niveau ook weer stijgen.
Dit album wordt over het algemeen niet al te hoog beoordeeld en behoort ook niet tot de betere albums. Maar het is wel mooi te zien hoe de groep aan een zoektocht bezig was hoe te verhouden met een nieuwe muzikale werkelijkheid. Uiteindelijk zijn ze ook deze periode doorgekomen en hebben daar ook weer van geleerd. Verder, als je de oude Ange muziek niet zou kennen, is het album zeker niet verkeerd. Vanuit dat perspectief kom ik net op 3,5 ster, er is nog net voldoende Ange kwaliteit aanwezig en het is in ieder geval niet langdradig, pit genoeg maar hierdoor wel te weinig finesse.
* denotes required fields.
* denotes required fields.