The Chariot - One Wing (2012)

30 zwaar volgepropte minuten, dat is One Wing. The Chariot speelt mathcore met flink wat invloeden van buiten. Zo krijgen we in First ineens een westernstuk te horen dat zo van Ennio Morricone zou kunnen zijn en wordt er veel piano gebruikt. De zang is intens en bij het laatste nummer hoor je de zanger bijna snakken naar adem. Dit is een album wat ik vaker moet beluisteren want er gebeurt heel veel.

Het vorige album was briljant, dus ik ben heel benieuwd naar deze. The Chariot weet er altijd wel iets speciaals van te maken.

Jammer genoeg komt dit album pas over 2 weken uit in Europa, deze wil ik echt hard door de speakers horen. Ik heb hem al wel als download omdat hij in Amerika al een week uit is.

One Wing is een van de beste platen van het jaar. The Chariot heeft een hele originele en vooral rare kijk op hardcore. Het album voelt als een geheel en nergens is het echt fragmentarisch. De zanger is misschien wel een van de beste schreeuwers. Zijn dictie is echt heel erg duidelijk en echt krachtig. Het zijn mooie stukken tekst. Vooral bij Speak heb ik echt kippevel. Alleen een piano en de door merg en been gaande schreeuwen van Josh Scogin.

Ik moet bij dit album echt denken aan Refused die in 1998 voor een revolutie zorgde met hun album The Shape Of Punk To Come. The Chariot is toch ook zo´n innovator. One Wing is natuurlijk niet zo goed als die klassieker maar ze komen toch verdomd dichtbij. 4,5 ster en zeker een top 10 plek voor 2012.

Ken je ander werk van The Chariot, Don? Heb One Wing nu ook al een paar keer gedraaid en het is verre van slecht (daar is de band veel te eigenzinnig voor), maar het is wel minder indrukwekkend en memorabel dan Long Live.

Nee, ik ken alleen dit album. Al ga ik Long Live zeker beluisteren. Ook kreeg ik van iemand op Last FM The Fiancée als tip.

Die moet je er zeker ook eens doorknallen.

Maar hebben die 2 albums ook van die rare twists? Dat westernstuk in First is namelijk geweldig.

Long Live heeft een stuk spoken word, een plotse sample en hoorns (alle drie apart in een verschillende track) en er is constante piepende feedback op de gitaren omdat het album in één take in de studio is opgenomen. The Fiancee ken ik niet goed genoeg om er details over te kunnen geven.

Geweldig album. Loeisterke hardcore met geweldige, emotionele vocalen en een heleboel intermezzo's uit allerlei muzikale hoeken. Zo komt er een westernstukje voorbij en horen we een vrouw zingen. Verder bevat het album een piano schreeuw ballad, iets dat ik altijd wel kan waarderen. Dit lijkt een hoogtepunt van 2012 te gaan worden.

Vet! Een van de sterkste platen van het jaar. Geweldige harde stukken die begeleid worden door brute riffs, sterk drumspel en geweldige schreeuwpassages.
Maar The Chariot komt soms ook zeer origineel uit de hoek.
Met bv. de vrouwenzang, westernstukje en het geweldige betoog in de afsluiter.

Heel vette plaat. Juist een eerste luisterbeurt achter de rug en zoveel kan ik al zeggen.
Maar hij vliegt in mijn rotatie want er gebeurt inderdaad heel veel en we zullen deze in de komende weken nog wel heel regelmatig laten inwerken.

Precies wat ik ook vind, precies hetzelfde cijfer. Helaas niet zo'n meesterwerk als de voorganger.

Die intro van And.
Blifjt gewoon een zeer vette plaat.

5* is dan toch gevallen.
Ik blijf hier van genieten. Vette gitaarprouctie en riffs, geniaal drumwerk.
Het geschreeuw hoort bij het betere dat ik al gehoord heb, en vooral de originaliteit zorgt ervoor dat One Wing of eigenlijk gewoon The Chariot zich onderscheidt van andere Metal/ Mathcore bands.

Waarschijnlijk weet iedereen dit al, maar die schitterende speech in Cheeck. komt uit The Great Dictator met Charlie Chaplin. Originele speech. Prachtig hoe het zo goed tot z'n recht komt in een mathcore nummer.

Ik heb die speech in meerdere nummers gehoord, ik vind het niet echt speciaal meer.

Heb je een aantal voorbeelden? Ben er wel benieuwd naar hoe het in andere nummers uitpakt.

Dan moet ik wel even gaan zoeken, want precieze titels weet ik niet meer.

Het valt me wel op dat de mensen die The Chariot leerden kennen via One Wing, de voorganger niet kunnen waarderen omdat die niet zo origineel overkomt. Punt gemaakt

Een zeer sterk en gevarieerd album, met creatieve vondsten (het 'cowboy' stuk in First, het koorgezang in Your) en riffs die elkaar in hoog tempo opvolgen. Waarom is dit album 'sléchts' 3.5 ster geef is dat na tientallen luisterbeurten me opvalt dat het net iets te gelikt klinkt. The Chariit waardeer ik juist om de amateuristische, krakende sound op de eerdere albums (I collect Bust, een EP van ze, vind ik een van hun vetste dingen). De chaos klinkt hier veel geplander, veel schoner dan bij nummers als Teach en Evolve uit eerdere albums. Dit is enerzijds positief, omdat je beter hoort hoe muzikaal de mannen zijn, anderzijds haalt het t unieke van The Chariot een beetje dr af. Maar al en met al een zeer, zeer degelijke plaat.