Parliament - Osmium (1970)

Het lijkt erop dat dit de CD moet zijn waarbij de extra tracks niet op de LP stonden. In het verleden is deze collectie op LP gezet onder de titel ´Rhenium´(elders in MuMe). Volgens mij zijn het hiermee nu (bijna of helemaal) dezelfde albums geworden.

Waanzinnig goed album, staat op gelijke hoogte met het oude Funkadelic werk. Verplichte aanschaf voor iedere funkateer. Put Love In Your Life is het werk van geniale gekken. 4,5 sterren.

Wat een waanzinnig idioot album is dit! Funk, gospel, een raar soort C&W, wat zit hier níet in?

Maar ik vind 't briljant! Ik begin George Clinton toch steeds meer te beschouwen als een soort zwarte Zappa. Die arme Little Ole Country Boy, dat is toch net Bobby Brown?

Die hele zwik bonustracks die ik heb toegevoegd is trouwens ook best de moeite waard, vooral recht toe recht aan funk, minder malligheid, maar wel heel erg lekker.

Frappant: ik typeerde GC ook al eens eerder als zijnde een soort Frank Zappa.

Misschien is 't dan wel waar

Geen rare vergelijking.
Zijn die bonusnummers gewoon de nummers zoals Funkadelic ze ooit uitbracht?

Red Hot Mama is door Funkadelic later opnieuw opgenomen, Loose Booty is volgens mij wel hetzelfde als bij Funkadelic.

Parliament in de late-seventies is de shit, maar Parliament in 1970 is gewoonweg de SHIIIT!!! Hetzelfde geldt trouwens voor Funkadelic. Al een geluk dat ze niet alle albums onder dezelfde naam uitbrachten. Anders had ik dit nooit kunnen zeggen: Osmium is mijn favoriete Parliament-album (vanwege Maggot Brain natuurlijk).

Prima album, 2 uurtjes terug beluisterd.
Ik weet nog niet echt wat ik hiervan moet denken. Nog maar een paar keer luisteren voordat ik stem.
Ik sta nu tussen 3* en 3,5* in.

Little Ole Country Boy....beste country nummer ooit!!!

Dope plaat, veel verschillende stijlen vormen samen een zeer funky geheel. Ik vind met name de uitstapjes naar de country echt goddelijk, maar ook een track als Oh Lord, Why Lord / Prayer steekt geniaal in elkaar. De juist wat stevigere nummers, met de rockinvloeden spreken me helaas wat minder aan, maar zijn nog niet zo erg dat ik ze per definitie skip. Uiteraard kende ik al wat nummers van Parliament, maar nu ik voor het eerst een volledige album van ze heb beluisterd ben ik zeker toe aan meer.

Dat is mooi want de vervolgplaten zijn van een buitenaards niveau

Al mag deze plaat er ook zijn natuurlijk..

De debuutplaat van Parliament bevat nog helemaal niet zoveel P-funk als hun later werk. Dat wil niet zeggen dat het geen funkplaat is. Deze plaat bevat vooral rock, gospel en country elementen die samen met Parliament-saus tot een funky geheel verworden.
Met I Call My Baby Pussycat begint het album met rock. Prima guitaarwerk en een redelijk refreintje. Toch is dit verre van het topnummer op dit album. Op Put Love In Your Life, hoor je al snel de sterke gospelinvloeden. Dit nummer heeft nog het meeste weg van hun later P-funk werk. De verschillende stemmetjes aan het begin van dit nummer, en de vele tempowisselingen, veel wisselingen van deuntjes en de zangkoortjes zijn hier voorbeelden van. Maar toch ligt de nadruk nog erg op het guitaarwerk en is de bas minder dominant. Met Little Ole Country Boy heb ik mijn favoriete countrynummer gevonden. Alle clichés worden gebruikt en normaal vind ik dit genre verschrikkelijk, maar van Parliament kan ik het wel hebben. Moonshine Heather is een lekker, catchy nummer waarbij de vocalen minder sterk zijn zonder dat dit het nummer tekort doet. Oh Lord, Why Lord / Prayer is in mijn ogen één van de sterkste nummers. Uiteraard veel gospelinvloeden en erg mooie zang...vooral van de dame. My Automobile begint als een soort van demo met een vette knipoog. Het nummer zelf bulkt van de country, een vleugje blues en vooral veel plezier en meligheid. Nothing Before Me But Thang leunt meer op rock. Dit is niet mijn favoriete nummer, maar nog steeds kan ik dit niet slecht noemen. Vooral het refrein is best aanstekelijk. Funky Woman zou ik ook meer als rocknummer typeren, maar dan met een funky orgeltje erbij. Vocaal is het so-so, maar muzikaal is dit erg lekker. Livin' The Life is een rocknummer met gospelinvloeden. Ik ben vooral onder de indruk van de manier waarop telkens de opbouw naar het refrein is. Dit is voor mij een van de beste nummers op het album. The Silent Boatman is alweer zo'n hoogtepunt. Begeleid door een doeldelzak (!) is dit een wonderschoon nummer. Zowel op het gebied als zang als muzikale begeleiding is dit nummer met 5:44 nog veel te kort. Weinig tempowisselingen, maar veel dubbelstemmigheid, handklapjes, koortjes en muzikaal bombastisch en toch ingetogen. Briljante perfectie!
De bonustracks op dit album liegen er ook niet om. Come In Out Of The Rain, Fantasy Is Reality en Breakdown behoren tot mijn favo's.

Dit album verdient gewoon de volledige score. Leuk en goed en haar tijd ver voor.

the silent boatman

Wat een feest! Als je denkt dat je alles gehad hebt, komt er zowaar nog een doedelzak langs. Deze mix van stijlen gaat zozeer alle kanten op dat het daardoor toch weer een geheel wordt, en dat is een heel swingend en grappig geheel. Het verbaast me niet dat hierboven al de vergelijking met The Mothers gemaakt wordt. Ook hier staan trouwens een paar fraaie gitaarsolos op, het eind van Livin' the Life bijvoorbeeld. De nummers die bij Rhenium zijn toegevoegd passen ook prima in deze cocktail.

Wat een waanzinnig album is dit!
Ik verwachtte straight up funk, maar dit schiet werkelijk alle kanten op.

Rare plaat soms / vaak, maar (grotendeels) wel heel leuk!

Inderdaad, ZAP!, ontzettende fijne plaat om te ontdekken. Had nog niet eerder een volledige plaat van Parliament beluisterd, van broederband Funkadelic kende ik reeds het onvolprezen Maggot Brain, en heb ik deze voormiddag de eerste twee eens beluisterd. Dit is nog wel wat anders, het lijkt me dat George Clinton hier volledige carte blanche heeft gekregen om zo kunstzinnig, eigenwijs, tegendraads en vrij mogelijk voor de dag te komen, met een (soms wat wispelturige) verscheidenheid aan stijlen en invalshoeken. Ik begrijp de associatie met een artiest als Zappa dus zeker, ook Captain Beefheart (Trout Mask Replica is ook al zo'n ongrijpbare plaat) schiet me te binnen. We horen ook o.a. gospel, veel funk-invloeden natuurlijk (hoor je duidelijk waar zo'n John Frusciante de mosterd heeft gehaald) en ook progrock; bij het tweede nummer moest ik behoorlijk aan Van der Graaf Generator denken (nu kan het ook er ook aan liggen dat ik van die band recent nog enkele platen heb beluisterd).

Clinton bevindt zich hier helemaal in zijn eigen speeltuin, onderdeel van 's mans rariteitenkabinet. Na één ampele luisterbeurt weet ik nog niet meteen wat hiervan te maken, dat ik het ontzettende intrigerend vind klinken, staat als een paal boven hoog water. Dit is z'n album dat ik best op LP zou willen hebben!

George Clinton als de zwarte Zappa; nooit over nagedacht, maar zeker waar als je naar zijn jaren 70 werk kijkt. Later werd hij gewoon echt de opperpriester van de P-Funk, maar hier gaat het alle kanten op. Waanzinnige variatie, fantastische muzikanten, wat een debuut!
De wereld was hier destijds nog niet klaar voor , maar dit is een heerlijk album. Afgelopen RSD op vinyl aangeschaft en hij heeft al aardig wat rondjes gedraaid.

Weer eens gedraaid en wat een heerlijke bonte toverbal is dit album toch ook. Geweldig!