Jason Lytle - Dept. of Disappearance (2012)

Titelnummer klinkt erg lekker!

Ah, wat een fijne plaat dit weer! Jason Lytle doet precies hetzelfde als wat hij al vijftien jaar doet. Mag hij dat? Nee, hij MOET. Lytle is een van de weinige artiesten die haast een verplichting hebben zichzelf te herhalen, en dit ook kunnen doen zonder iets aan urgentie te verliezen, juist omdat herhaling zo'n belangrijk thema in hun werk is. En tja, als hij het niet doet, wie zou het dan moeten doen? Meer van hetzelfde heeft zelden zo subliem geklonken als op deze plaat!

Mijn eerste kennismaking met Jason Lytle. Het klinkt erg lekker.
Hier en daar wat experimenteel, maar ook erg behapbaar.
'Willow Wand Willow Wand' doet me een beetje aan The Jayhawks denken.

Ik heb eigenlijk niet zo heel veel met Grandaddy. Dit lijkt dan natuurlijk gewoon op Grandaddy. Waarschijnlijk had de band er geen zin meer in en heeft Jason Lytle het gewoon onder z'n eigen naam uitgebracht. Ik zal dit album hoe dan ook meer luisterbeurten geven.

De band is zes jaar geleden gestopt, vooral omdat Lytle er geen zin meer in had. Het laatste Grandaddy-album (Just Like The Fambly Cat) was al volledig door hem alleen ingespeeld, daarna is hij onder zijn eigen naam solowerk gaan uitbrengen. Dit is zijn tweede soloalbum (de vorige, Yours Truly, The Commuter, is ook prachtig). Grandaddy tourt inmiddels weer, naar ik heb begrepen omdat de drummer en de bassist anders hun huur niet meer konden betalen. Lytle had er eerst niet zo'n zin in, maar inmiddels heeft hij het plezier van samenspelen herontdekt en komt er waarschijnlijk gewoon weer een nieuw Grandaddy-album. Maar wat de verdere toekomst van die band ook moge zijn, ik denk dat Jason Lytle ook gewoon platen onder zijn eigen naam zal blijven uitbrengen. Voor de muziek zal het weinig verschil maken, zijn solowerk is dan wel ietsie pietsie rustiger en minder gek, maar gevoelsmatig sluit het naadloos aan op de sound van zijn band.

Samen met Grandaddy drummer Aaron Burtch heeft Jason in 2010 ook een album gemaakt onder naam Admiral Radley getiteld: I Heart California.

Als je het album Music Meant to Accompany the Art of Ron Cameron uit 2010 ook nog mee rekent, dan kom je op 4 soloalbums uit Kaaasgaaf.
Wanneer je ook nog met een tracklist komt, met o.a. de volgende titels:
dan kun je bij mij niet meer kapot, hoewel ik het muzikaal net allemaal wat minder vind, met betrekking tot z'n eerdere werk.

Op dit nieuwe album springen het titelnummer en de vooral geweldige single Your Final Setting Sun er voor mij boven uit.

Het doet vooral aan Grandaddy denken en is een erg fijn nummertje!
Jason Lytle is Grandaddy en Grandaddy is Jason Lytle. Dat hoor je ontegenzeglijk terug in dit album en daar is helemaal niks mis mee. Als band heeft ie een aantal pareltjes gemaakt (Under The Western Freeway en The Sophtware Slump). Als je die nog niet kent zou ik daar eens mee beginnen...

Man dit brengt me gewoon terug naar de hoogtijdagen van Grandaddy!

Maar op dat Admiral Radley-album is toch de helft van de tracks geschreven en gezongen door iemand afkomstig uit een andere band? Dan zou ik dat toch geen 'soloalbum' noemen. Ik vind het wel een charmant plaatje hoor, vooral de Lytle-liedjes zijn sterk zoals altijd, maar het voelt wat onsamenhangend. Die 'kunst-soundtrack' ken ik niet, moet ik eens achteraan gaan.

Heb trouwens naar aanleiding van dit nieuwe album een stukje geschreven over Lytle en Grandaddy, het is hier te lezen.

Young Saints is wel een topnummer zeg. Lekker loom en repeterend, het kruipt onder je huid. Ik weet alleen niet wat ik van dit album als geheel moet vinden. Heb er al 10-12 luisterbeurten opzitten, meestal weet ik dan wel wat ik aan een album heb. In dit geval niet. Ook wel eens prettig...

Prettig om te horen dat er nog helemaal geen sleet opzit. Misschien wel zijn beste werk sinds The Sophtware Slump.