The Gun Club - Pastoral Hide & Seek (1990)

Gek dat hier nog niks staat...naar mijn bescheiden mening is dit namelijk hun meesterwerk;) JLP zingt op deze plaat beter dan ooit (ok, af en toe een valse noot, maar het heeft zijn charme) en ook de nummers zijn zonder uitzondering sterk. Favoriet: temptation & I!

Dit is in ieder geval hun beste album wat mij betreft.


Zijn stem klinkt apart en energiek. Met 'Humanesque' heeft het album een mooie uptempo opener, daarna gaat nog een versnelling hoger met 'The Straits of Love and Hate', waarin JLP laat zien dat z'n stem niet snel kapot te krijgen is. Mooiste song is 'The Great Divide'. Ik mis hier op deze album versie trouwens songs als 'Sorrow Knows', dat toch best wel goed is.

Waanzinnig album, heb ik echt helemaal grijs gedraaid destijds. Er zit een tempo in wat echt waanzinnig is en JLP huilt het er allemaal uit. Deze band had echt een eigen geluid en dit is eigenlijk ook nooit meer nagedaan.

Tot nog toe is The Las Vegas Story mijn favoriete Gun Club album, maar ik heb deze pas sinds kort (vanmiddag). Eerste luisterbeurt was veelbelovend. 'k Zal later een oordeel vellen.

Iets vlakker dan vaak zeer bevlogen (om niet te zeggen: door de duivel bezeten) voorgangers als Miami en Las Vegas Story, maar het gitaarwerk is wederom excellent en er staat feitelijk geen zwak nummer op.

Prachtig gekrijs op The Saints Of Love And Hate!
Toch wel een van mijn favoriete zangers, onnavolgbaar.