John Cale - Shifty Adventures in Nookie Wood (2012)

Eindelijk weer een nieuw Cale album, de eerste single (met Danger Mouse), I Wanna Talk 2 U bevalt me in ieder geval goed. Uitkijken geblazen naar z'n concert in Manchester in oktober.

Apart album.

Hier is Avant-Garde als genre wel op zijn plaats, bij sommige andere albums heb ik zo mijn twijfels en neigt het voral naar gewone pop/rock.
Hier, echter, is het een soort van gekke mix tussen rock en electronica.
Cale is ook niet vies van de autotuner, en kan daar (gelukkig) wat aardigs van maken.

Ik heb het idee dat Danger Mouse alleen is ingehuurd om het album een 'populaire' sound te geven, en klinkt het geluid erg vol en vooral 'hard', alle instrumenten zijn wat geupgrade in de mix.

Doet me af en toe erg aan David Bowie denken

ik vind deze plaat van john verre van goed , vooral als je ze vergelijkt met zijn vorig werk , van de jaren 70 tot ongeveer eind jaren 80 een fantastisch artiest en ook producer ( iggy pop & the stooges , patti smith en modern lovers ) nu slaat hij de bal mis , de mens heeft dan ook veel meegemaakt en is nu ook al 70 jaar , nee , sorry , gene vette , ook bij later with jools holland gaf hij maar een matige indruk live met een backing groep die ongeinteresseerd stond te spelen !

Pas nog live gezien bij Later van Jools Holland.
70 jaar en still going strong.
Zeer goed album!

Heb jet album vorige week gekocht, omdat ik naar het concert ging vanavond. Echt top, zes nummers van dit album voorbij gekomen. Vrij stevig, iets minder electronisch.

Net als dit album was het concert heel afwisselend. Niet alleen maar hoogtepunten, maar hoge hoogten, worden afgewisseld met meer rechttoe-rechtaan rockers en simpeler zaken. Daarom juist zo fijn. Cales bekend zangbogen en -structuren keren hier juist terug. Veel materiaal kan zich daarom meten met de hoogtepunten uit de Island-periode. Die songs gingen ook vanavond hand in hand. Leaving It Up to You en Scotland Yard worden zo met elkaar verweven.

Hoogtepunten op dit album: Face to the Sky (ook op concert fraai) en Mary.

Veel is het niet Sjon.

Doe mij dan maar een Walking on Locusts of HoboSapiens.

Lelijik hoor, die auto-tune. Het hele album is inderdaad ook een beetje te hard en massief van geluid. Jammer, want sommige songs vind ik heus wel goed. Maar de productie verpest alles voor mij.
Gelukkig heeft Cale ons genoeg moois nagelaten, al is ie gelukkig nog onder de levenden...