John Murry - The Graceless Age (2012)

Reeds op 2 juli uitgekomen en slechts 2 stemmen. Ik dacht dat op MusicMeter echte muziekkenners zaten . Terecht genomineerd door Uncut als cd van het jaar! Een van de allergrootste verrassingen van het jaar.

Maar eens luisteren dan....
The Ballad of the Pajama Kid; hmmm......... ik hoor het nog niet helemaal.
Ik hoor Knocking om Heavens Door gezongen door Chris Rea????

Chris Rea, Knocking on heavens door????

Henk, maar 2 sterren voor dit album???

Sorry Bobbie, maar ik kan het niet helpen.



Dat heb ik ook gelezen op een rootssite. Wel toevallig dat zowel jij, ik als Oldfart dit album vrijwel tegelijk ontdekken, terwijl hij al bijna een half jaar oud is. Als dit soort kreten, als album van het jaar of de verrassing van 2012 gebezigd worden op een rootssite, ja dan ga ik met hoge verwachtingen een album beluisteren.

Die verwachtingen komen wat mij betreft totaal niet uit. Het eerste dat mij irriteert is zijn vreselijk saaie futloze stem. Ik denk overigens niet aan Chris Rea (wel aan Knocking on a heavens door). De emotie voorbij. Toen ik ergens de vergelijking met Mark Eitzel getrokken zag worden werd ik al wat nerveus, maar deze man heeft een nog beroerdere stem en bovendien kan hij helemaal niet zo best zingen. Het slotnummer slaat wat dat betreft alles. Enige pluspuntjes op dit album zijn de nummers 3, 5 en 7, na "no te da ganas...etc" komen er 2 hele rare songs met rare geluidjes die werkelijk nergens over gaan en dan dus ook nog die valse afsluiter. Een heel vervelend plaatje dit. Ik kan er niks aan doen.

Ken dit album al een aantal maanden via een ander forum (waar men trouwens laaiend enthousiast is over dit album). Ik deel je mening absoluut niet dat de man saai zingt en al helemaal niet dat zijn zang futloos is. Maar ieder zijn meug, Henk. Wat ik er zelf van vind is toch het enige wat telt. Was alleen nieuwsgierig naar je motivatie.

Nee laat je vooral niet leiden door mijn mening. Het is zeker niet mijn bedoeling om met mijn mening de belangstelling voor dit album te frustreren. Ik geef alleen aan dat ik er niks aan vind. Zoals al vaker besproken: de zangstem kan een plaat maken of breken. De ene keer wat minder erg als de andere keer. Deze stem doet bepaald pijn helaas. Ik heb al meerdere reacties gelezen. Mensen die net zo enthousiast zijn als jij en mensen als ik die niet begrijpen wat hier zo bijzonder aan is dat dit tot het beste van 2012 gerekend moet worden. Gelukkig maar. Jij vind Sean Rowe ook erg goed en ik heb zo'n idee dat mensen die Sean Rowe net zo goed vinden als jij dat die John Murry ook wel kunnen waarderen. Ik zie er qua stem wel vergelijkingen in, maar dan vind ik de stem van Rowe wel een stuk beter te verteren.

Sean Rowe heeft een zeer bijzonder stemgeluid en vind ik een betere zanger dan John Murry, maar de songs van John Mury vind ik persoonlijk beter dan die van Sean Rowe. Als de stem je niet aanstaat heeft het geen zin om te luisteren. Als ik bijvoorbeeld de stem van Celine Dion of recent Jake Bugg hoor krijg ik spontaan rode vlekken. Daarom zal ik die plaat van Jake Bugg niet van een oordeel voorzien.

Maar als je van te voren zijn stem niet kent zul je toch eerst zijn album moeten horen voor je er een oordeel over kunt hebben. Van een album waar op bepaalde sites hoog wordt opgegeven in dit genre verwacht ik iets. Komt die verwachting niet uit, dan is dat pech, maar geen reden het er verder niet over te hebben. Dan kan het ook gebeuren dat er een laag aanal sterren aan gegeven wordt. Je moet wel objectief blijven. Als je alleen in positieve gevallen een oordeel geeft eindigt elk gemiddelde boven de 4 sterren. Ook een minder oordeel moet gegeven kunnen worden, anders kunnen we beter stoppen met de site en gewoon fansites aan gaan maken. Van een nieuwe Celine Dion weet ik van te voren wel dat het waarschijnlijk niet mijn muziek is. Jake Bugg heb ik nog niet gehoord, dus die ga ik wel eerst horen en niet van te voren afschieten of de hemel in prijzen.

Wat heeft het voor zin om te beoordelen of je een cd goed, minder goed of slecht vindt, als je een stem niet te harden vindt en hem toch niet meer gaat beluisteren? Persoonlijk zie ik daar het nut niet van in. Bovendien hou ik niet van zelfkastijding Als een stem me niet bevalt, gaat de muziek af en wordt nooit meer beluisterd.

Ik beoordeel elke CD in dit genre, waarvan ik goede recensies lees. Het oordeel schrijf ik vervolgens op. Als ik een beoordeel heb wil ik het album eerst goed beluisterd hebben. Soms blijkt een stem die na een paar nummers uiterst naar overkomt uiteindelijk wel mee te vallen. Dat is nu niet gebeurd. Malcolm Holcombe, om in jou wijk te blijven, beviel me qua stem ook niet direct, maar een paar luisterbeurten verder was het al een stuk beter te verteren, om uiteindelijk uit te groeien tot een van de betere albums van dit jaar. Geen enkel oordeel doe ik op basis van maar 1 luisterbeurt, tenzij ik het er nadrukkelijk bij vermeld.

Overigens is er een 2,5 bij gekomen zie ik net. Ik sta dus niet alleen in mijn mindere oordeel.

Ik luister naar het nummer California, en vind het wel een zwoel en slepend nummer.

De eindscore van deze plaat is wel erg laag. Is de rest zo slecht?

Zoals je hierboven ziet zijn de meningen hierover verdeeld. Ik heb een nummer gepresenteerd in het rootstopic om anderen hierover hun mening te vragen. Ik vroeg me ook al af of het aan mij lag dat ik het zo beroerd vond. Nou de meningen van de medegebruikers waren ook niet positief. Maar ik heb sites gezien met een euforische recensie. Bobbiemarley is er ook heel goed over te spreken. Dus, zeg het maar. Ik weet niet of je Spotify hebt, daar staat hij wel op. Ik zou zeggen, luister en beoordeel zelf. Laat hem vooral niet liggen omdat een ander het niet goed vindt. Het gaat nog altijd om je eigen beleving, toch?

Ik ben wel gewend dat MusicMeter-users nogal in het verleden hangen, en heel snel nieuw spul afserveren

Nochtans vind ik het nummer dat ik luisterde, erg aardig. Ik zal dan ook proberen de hele plaat de scoren. Ik heb nog niet eerder van Spotify gebruik gemaakt, dus ik zal het eens proberen.

Murry heeft ook nog een vette roots-plaat opgenomen met Bob Franks (staat ook op de site).

Kijk, als de stem je bevalt, dan kan dit album zo maar meevallen hoor. Ik schrijf een stukje hoger ook dat een stem de plaat kan maken of breken. In mijn geval breekt de stem deze plaat. Ik erger me bovendien aan diverse rare bijgeluiden.

Opnieuw uitgebracht met bonustracks. Het blijft wat mij betreft een klassieker, al moet je inderdaad tegen de stem van Murry en de wat volle productie met bijgeluiden kunnen. Met name de songs zijn fantastisch, de rest komt vanzelf.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: John Murry - The Graceless Age - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Een klassieker uit 2012? Kom op zeg!

En toch is het zo. Een van de mooiste platen van vorig jaar. Mooie recensie, Erwin!

Ik ben The Graceless Age deze week weer veel aan het beluisteren vanwege het concert van a.s. zondag in Paradiso. Prachtig, prachtig. John Murry heeft een stem die zeker niet iedereen ligt (zie eerdere posts), maar die naar mijn mening heel goed past bij de sfeer van zijn muziek en teksten. Ik verhoog met een half punt en ga deze plaat beschouwen als een neo-klassieker. Tijdens zijn tour speelt John trouwens ook wat covers van Sparklehorse!

Little Colored Balloons is prachtig en duurt geen seconde te lang. Samen met California de 2 uitschieters van dit album.

mooi album van een ondergewaardeerd artist...maar wanneer hoor je dit verdulleme op een radio...op de radio hoor je alleen maar middle of the road muziek...sjeische!! schaam je diep hilversum!!