Grayceon - All We Destroy (2011)

Zal ik maar het eerste bericht neerpoten? Nog nooit gehoord van Grayceon en dus zorgt het Metal Album van de Week van een tijdje geleden nog maar eens voor een primeur. Na een aantal luisterbeurten denk ik meer dan eens aan Alice in Chains, misschien raar maar waar omwille van die achtergrondzang, zang à la Jerry Cantrell en datzelfde meeslepend ritme soms, het vioolspel draagt ook bij aan dat meeslepend karakter van de opener. Het tweede nummer is iets pittiger maar daar staat de te cleane zang me een beetje tegen. Het zeer lange We Can is afwisselend, meer ga ik er niet over zeggen. De rest vind ik voorlopig nog “kantjeboord”, zeker niet saai maar zeker niet wereldschokkend. Let wel dat afwisselend Mevrouw Jackie Perez Gratz en Meneer Max Doyle zich kwijten van de zang.

Voor het grootste deel ben ik het met Sir Spamalot eens en vooral qua referenties. De zang stoort me allerminst en vind ik juist redelijk fijn en ietwat bedwelmend, zeker als je ziet dat de muziek soms zelfs doom-achtig traag is. Een leuke inzending voorlopig, maar de eerste luisterbeurt was tot nog toe de beste, dus een groeikans zit er niet meer in.