Blind Guardian - Battalions of Fear (1988)

Matig debuut. Enkele redelijke nummers maar het is heel erg duidelijk dat de band hier nog vrij onervaren op is. Bij wijlen zijn de Helloween invloeden wel heel erg duidelijk, maar dan wel vermengd met een lichte portie trash.

Erg aardig debuut van deze Duitse speed power metal band. De muziek is strak gespeeld, klinkt fris en de nummers zijn aanstekelijk. De stem van Hansi Kürsch is niet bijzonder goed maar kan er prima mee door. In de Metal Archives scoort dit album een pak beter. Op MuMe heeft het volgens mij af te rekenen met luisteraars die pas na kennismaking met de latere Blind Guardian dit zijn gaan vergelijken. Maar hun stijl, wat rauwer en meer speed dan power, ligt hier dichter bij de vroege Helloween.

Battalions Of Fear is welhaast een speedmetal plaat inderdaad. De bombastische powermetal die vanaf Tales From The Twilight World het geluid ging domineren is nog ver weg. Qua thematiek zat Blind Guardian al wel direct op het Tolkien spoor. Onervaren zou ik het niet willen noemen. Eerder rudimentair. Het spul is vrij ruig en niet perfect geproduceerd. De stem van Hansi Kürsch doet me altijd wat aan die van Blackie Lawless denken. Hier wat ingegraven in de mix en minder dominant. Ik ben er gek op hoewel ik vind dat het beste kruit in de eerste twee tracks al afgeschoten wordt. Vooral Majesty is het klapstuk.

²

Niet goed?

Ik bedoel gewoon, 'mij ook'.

Vergeef me dan. Ik dacht een kleine z" te zien waarmee mijn opmerking misschien als slaapverwekkend gezien werd

Aan een brilletje toe?

Bij At the Edge of Time:

Die plaat ken ik niet. Ik ben opgehouden met volgen na A Night At The Opera. Die deed me niet zo heel veel. Nu ik het weer zit door te lopen, heb ik er wel weer zin in.

Om de verzameling compleet te maken heb ik A Night At The Opera onlangs nog aangeschaft. Na het lezen van de vele negatieve kritieken viel dat album me eigenlijk goed mee. Maar hun twee laatste zijn veel beter. Wellicht mijn favoriete albums. Maar voor de nostalgie draai ik Battalions of Fear.

Met de komst van het weergaloze Beyond The Red Door, leek het me een leuk idee om mijn helaas nog onafgemaakte Marillion experiment van review bij review mezelf door een toplijst van een van mijn favoriete bands heen te zetten. Helemaal aangezien Blind Guardian sinds ik ooit ben begonnen met naar metal te luisteren altijd een van mijn favoriete bands is geweest.

Aangezien Nightfall In Middle Earth mijn eerste BG album was, was het even schrikken toen ik deze bak herrie daarna voor mijn kiezen kreeg. Ja, er is een begin te horen van de grootse zanglijnen en melodielijnen waar de band later populair mee zou worden, maar het rammelt nog behoorlijk bij vlagen en Hansi's zang is nog lang niet wat het moet zijn met zijn dikke accent en bereik dat alle kanten opvliegt.

Toch is juist dat thrashy karakter van dit album, ook meteen hetgeen wat dit album zo leuk maakt om nogmaals te beluisteren. Majesty duurt eigenlijk te lang, maar rost behoorlijk hard, terwijl Run For The Night en Batallions Of Fear ook heel fijn mee te schreeuwen zijn. In dat opzicht doet dit album nog het meeste denken aan het debuutalbum van Helloween: het rammelt, maar is toch heel erg leuk. Waar ik alleen bij Helloween Walls Of Jericho altijd een van de beste platen zal vinden, is het voor mij duidelijk dat Batallions Of Fear voor Blind Guardian alsnog een van de minste platen is. En dat zegt een hoop, want ik luister hem nog steeds met plezier.

Heerlijke plaat dit. Goed gitaarwerk en er wordt een lekker tempo aangehouden. Bind Guardian is hier ook nog minder pompeus dan op toekomstig werk en dat trek ik eigenlijk wel goed.

Naar Blind Guardian luister ik al praktisch zo lang als ik naar metal luister. Nightfall In Middle Earth was een van mijn eerste cd's en ik reken de band dan ook tot een van mijn favorieten. Toch is het zo dat ik vooral de albums van Tales From The Twilight World t/m Nightfall luister. De eerste twee cd's halen zelden de speler. Gezien het verschil in kwaliteit niet heel verwonderlijk, maar toch geniet ik hier best van. Er wordt hier harder, sneller en ruwer gespeeld dan ik gewend ben, maar het is onmiskenbaar Blind Guardian. Majesty (duurt eigenlijk te lang) en Guardian Of The Blind ken ik al van live shows en Run For The Night staat als bonustrack als het door mij zo geliefde Tales From The Twilight World. De andere songs komen me niet bekend voor, dus ik vraag me af of ik er eerder al bewust naar geluisterd heb. Wizard's Crown is wat saai, maar The Martyr en de titeltrack vind ik geweldig. Je hoort hier al heel goed de potentie van de band en als ik door de muziek zin krijg in Dungeons And Dragons, is Blind Guardian sowieso al geslaagd in zijn opzet. Gaaf debuut, maar het gaat snel beter worden! Ik heb een 4,5* overwogen, maar dan moet ik sommige platen meer dan 5* geven.