John Hiatt - Master of Disaster (2005)

Master of Disaster zal ook worden uitgebracht in super audio surround sound. Yes, great! Bring the Family heb ik ook van Hiatt op SACD en dat is erg mooi.

JH is er nog een van de oude stempel. Echte muziek met een rustige sound. Heb 3 van zijn vorige cd's, niet 1 mindere maar ook geen opvallende uitspringers. Gewoon aardige muziek met een fijne stem.

Naar geluisterd. Teleurstellend. Niks bijzonders: het ene Amerikaanse deuntje na het andere. Master of Disaster is wel erg toepasselijk. Jammer, John.

Is dit van 'Have a little faith in me'?

Edit: Ja dus.
Vind ik een erg mooi liedje, maar m'n moeder heeft een cd van John Hiatt en die was best wel saai geloof ik.

Lekker relaxte muziek. Elk nummer van deze cd kan mij boeien.
Ga 19 oktober hem in Groningen live beluisteren.

leuke 36 ste cd van ouwe hiatt , maar niets speciaals , geen uitschieters , de plaat kabbelt rustig door tot het gaatje, wel goed musicerend door zijn goeie groep , waar waar zijn de tijden van 'bring it to the family' ' slow turning' en 'perfectly good guitar' , nee dit vind ik één van zijn mindere , alhoewel ik hiatt hoog aansla

maar toch weer veel beter dan beneath this gruff exterior

Dat klopt wel een beetje, hij speelt nogal op automatische piloot, zonder ooit echt slecht werk af te leveren, maar de begeestering van de platen die je daar opsomt, neen, die hoor ik hier ook niet!
Matig plaatje, dus 3 sterren ***

Vind dit wel weer een van zijn betere....swingende opener het titelnummer. Hiatt is zeer constant, altijd een ruime voldoende. Een 3,5 voor deze

inmiddels 4 gegeven, zou best nog verder omhoog kunnen. Vooral de americana als thunderbird, wintertime blues en het titelnummer bevallen me erg goed. Maar ook de typische Hiattsongs als When my love crosses over en het verhalende Cold River

Zeer sterke cd. Misschien wel zijn beste sinds "Slow Turning". Alhoewel ik ook "Crossing Muddy Waters" en "Walk On" niet wil uitvlakken.

De productie van Jim Dickinson geeft deze plaat een typische southern sfeer en het materiaal is evenwichtiger dan op de voorgangers "The Tiki-Bar Is Open" en "Beneath This Gruff Exterior". Ik moet zeggen dat ik de Goners ook niet echt mis op dit album.

En "Cold River" is zo ontzettend mooi....

Andere favorieten op dit moment zijn: "Love's Not Where We Thought We Left It", "Howlin' Down the Cumberland" en het zeer sterke "Thunderbird".

Ik kan best behoorlijk genieten van John Hiatt. Walk On vind ik prachtig, evenals bijvoorbeeld zijn laatste album, Dirty Jeans And Mudslide Hymns. Maar deze plaat raakt me nergens. Ik vind het maar zo zo. Weinig van de plaat blijft hangen. Ik vind het zelfs wat saai. Het kabbelt maar voort. Ik denk niet dat ik hem nog vaker ga beluisteren. Hiatt heeft immers genoeg moois gemaakt!

Ik ben het heel erg met Floater eens. Veel beter dan Tiki Bar en ook Gruff Exterior. Cold River zou een klassieker moeten worden. Het titelnummer is heerlijk loom swingend, met die sax. Een opener waar je meteen vrolijk van wordt. En zo meer...Love's not Where we Thought heeft een erg goeie beat. Thunderbird is daarentegen een heel relaxed meezingliedje. Hou ik ook van.

Fijne album maar met enkele mindere nummers zoals Wintertime Blues & Old School.
Met het openingsnummer, Love's Not Where We Thought We Left It & Cold River haalt hij met gemak een hoog niveau.
Zeker niet zijn beste maar desalniettemin een degelijke plaat.
Voorlopig 3.5 sterren.

"Master of Disaster" verscheen 4 jaar na het terecht laag gewaardeerde album "The Tiki Bar is Open", een album waarbij ik destijds de neiging had af te haken bij het werk van John Hiatt. niet terecht, want dit album voelt als een "return to form". zeker geen klassieker binnen zijn oeuvre, maar het songmateriaal is als vanouds sterk en wordt prima uitgevoerd met een beetje "Southern feel".

het titelnummer met de halverwege invallende sax bevalt meteen prima, waarna 2 fraaie in americana stijl gespeelde "catchy" nummers volgen "Howlin' Down the Cumberland" en "Thunderbird". de ballads "When My Love Crosses Over" en "Cold River" zijn bovengemiddeld goed. met het prachtige "Cold River" voegt hij weer een klassieker toe aan zijn rijke oeuvre.

John Hiatt klinkt verder bezield in de slow-blues "Ain't Ever Goin Back" met een fraaie harmonica partij en de pittige up-tempo nummers "Love's Not Where We Thought We Left It" en "Find You at Last".

slechts 2 nummers beklijven minder, het middelmatige "Wintertime Blues" en de afsluiter "Back on the Corner". een dikke 4 sterren voor dit wat ondergewaardeerde album.

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Ardent Studio, Memphis, Tennessee

John Hiatt: vocals & guitar
Luther Dickinson: guitar
Cody Dickinson: drums
East Memphis Slim: keyboards
David Hood: bass
"T-Bone" Tommy Burroughs: violin
+ een brass section