Chic - Chic (1977)

Leuk weetje bij dit album is dat Frank Zappa bij zijn hit Dancin´Fool het 'Yowsah yowsah yowsah' hier vandaan nam. En Chic 'returned the compliment' door na dit album ´Le Freak´op te nemen (debuutalbum van Zappa: 'Freak out')

Ik vind "Strike Up The Band" erg sterk, een ondergewaardeerd Chic-nummer.

Luther Vandross zingt op de achtergrond van het nummer "Dance, Dance, Dance", als je goed luistert hoor je dat ook! In "Everybody dance" hoor je het ook vooral bij het riedeltje van samenzang.
Ik houd van Chic, blijf het goed vinden. Disco.

-4-

Geslaagd debuut, al haalt het voor mij niet het niveau van de opvolger "c'est chic". Komt vooral door het feit dat deze cd voor mij geen nummers bevat die er echt bovenuit steken. Ondanks dat blijft het toch wel ontzettend swingende muziek

Dance dance dance, en Everybody dance hebben het toch goed in de discotheken gedaan hoor

Nergens kan het me echt raken/ opwinde, zoals de grooves van the Chemical Brothers, James Brown, veel drumnbass en dubstep. Maar ... zeker fijn om af en toe s te horen, heeft wat vrolijks... Baswerk erg okee, bv halverwege Everybody Dance, lekkere kale solo

Het latere gefreak is wel al op dit debuut hoorbaar, maar ik stoor mij hier nog wel aan de productie.
Juist de herkenbare elementen zitten wel erg op de achtergrond gemixt.
Bij Dance, Dance, Dance is het meer de orkestachtige ondersteuning die er uit springt.
De drums hoor je erg zachtjes, gitaar is bijna helemaal niet hoorbaar, maar ook de bas is veels te weinig aanwezig.
Het Yowsah, Yowsah, Yowsah, klinkt kunstmatig, en ik moet hierbij juist aan Inspector Gadget denken, die dit later ook veel zal gebruiken.
Natuurlijk is Nile Rodgers later in de jaren 80 erg belangrijk, en bezorgt hij toch wel David Bowie en Duran Duran hun grote nummer een hits.
Maar ik denk dat de productie van de soundtrack van Saturday Night Fever bepalende is geweest voor het verdere geluid van Chic.
En natuurlijk I Feel Love van Donna Summer, maar eigenlijk van Giorgio Moroder; ook uit 1977.
Hij had ons twee jaar eerder al kennis laten maken met Love To Love You Baby, waarbij de disco ook al duidelijk hoorbaar was.
Nile Rodgers vertelde laatst in een interview op televisie dat ze vanaf het begin vooruitstrevende en vernieuwende muziek maakten.
Dat hoor ik echter op hun debuut absoluut nog niet terug.
Wat funk en fushion, maar het kenmerkende vette geluid is hier nog niet aanwezig.
Ergens klinkt een fluit er doorheen, maar dat deden onze eigen Focus en Golden Earring ook al.
Nog weinig disco hier.
Bij You Can Get By is wel het kenmerkende gitaarspel te horen, bijna hetzelfde als in Bowies Let’s Dance, maar daar hoor je de bas en drum te weinig terug.
Alle elementen zijn aanwezig, maar het geluid is een goede mix van dit alles.
Iets waar Chic duidelijk nog in moet groeien.

Deze funky debuutplaat van het Chic van Bernard Edwards en Nile Rodgers was wel gelijk een lekkere hoor. Met 2 fantastische hits uit de discotheken: Dance, Dance, Dance & Everybody Dance. Zelf vind ik Strike Up The Band ook erg lekker, met een uitstekende bas van Bernard Edwards en die fijne kenmerkende gitaar van Nile Rodgers. Verder is het een afwisselende plaat, met het leuke Sao Paulo en ook een ballad: Falling In Love With You. Hierna volgde er natuurlijk nog meer moois van de heren.

Sao Paulo en Falling In Love With You vind ik eerlijk gezegd wat naar liftmuziek neigen, maar de 2 singles en afsluiter zijn uitstekend met vooral die onweerstaanbare baslijnen van Bernard Edwards. Everybody Dance is voor mij het hoogtepunt hier, veel beter werd disco niet in 1977.