John Mellencamp - Human Wheels (1993)

Deze CD heeft nog geen berichten. Een superster van zijn formaat verdient beter. Feit is wel dat het vanaf deze CD even een paar jaar wat minder werd. Op de vorige CD Whenever we wanted namen de akoestische instrumenten even plaats in de wachtkamer, want mijnheer wilde even los gaan, wat resulteerde in een keihard en prachtig rock 'n' roll album vol passie. Op deze CD keert Mellencamp terug naar de stijl waar hij bij Big Daddy ophield. Het niveau van Big daddy wordt echter bijna nergens gehaald. Vooral het begin is nogal op de automatische piloot. Met name het titelnummer en Beige to beige zijn bijna saai te noemen. Daarna herpakt Mellencamp zich en vanaf nummer 6 is het gewoon prima, vooral Suzanne and the Jewels en What if I cam knocking zijn gewoon ouderwets goed. Uiteindelijk kom ik op 3,5 sterren, nog lang niet slecht natuurlijk. Misschien dat het ooit nog 4 sterren worden, maar meer vast niet.

Ach je hebt bepaalde zekerheden in het (muziek)leven en john is daar een van. Op iedere plaat staan dingen die ik 10/20 jaar later en langer nog altijd graag hoor. En inderdaad dit behoort niet tot zijn klassiek werk maar blijft nog altijd fier recht overeind staan. Maar het titel nr te saai? NAAA gewoon een lekker numer. Iedereen zijn eigen smaak natuurlijk. What if i came knocking mijn peroonlijke favoriet. Redelijk goede plaat

Goede plaat van Mellencamp al blijft ie wel wat achter bij mijn persoonlijke favorieten The Lonsome jubilee en Scarecrow.Junior,What if i came knocking en het titelnummer vind ik het best terwijl de overige nummers gaan van aardig naar degelijk tot goed.Daarom misschien niet zijn beste maar Mellencamp's combinatie van rock en af en toe wat folk ,country en blues blijft voor mij toch behoorlijk onweerstaanbaar.

Goed album van Mellencamp maar toch een stuks minder dan bijvoorbeeld The Lonesome Jubilee & Big Daddy.
Openingsnummer doet mij niet heel erg veel, daarentegen doen het titelnummer en vooral Sweet Evening Breeze & What If I Came Knocking mij opveren.
Ook de vertrouwde vocalen & dito vioolpartijen van Lisa Germano bevallen mij altijd uitstekend.
Nog tips Hendrik68 & Iggy om mijn Mellencamp discografie uit te breiden?

Volgens mij ga je ze op chronologische volgorde bij langs. Ja vanaf dit album is het een aantal jaren wat minder, maar nooit echt slecht. Hierna krijg je Dance Naked en Mr. Happy Go Lucky.Die eerste kan ik nog prima waarderen, de 2e aanmerkelijk minder. Daarna komt zijn titelloze album uit 1998. Daar begint het er weer op te lijken. Cuttin'Heads heeft ook zijn momenten. Trouble no more is een coveralbum. Ik vind hem uitstekend. Iggy niet. Maar iedereen is het er wel over eens dat vanaf Freedom's Road we weer van hoog niveau kunnen spreken en Life Death Love and Freedom is inmiddels een klassieker in het rootsgenre. Dat is echt een fantastisch mooie plaat. No Better Than This (opgenomen in mono) doet er wat mij betreft niet of nauwelijks voor onder. Iggy denkt daar echter iets anders over. De pers was er in ieder geval wel laaiend enthousiast over. Ondertussen wacht ik in spanning af hoe Plain Spoken gaat worden. Die komt een dezer dagen uit. Mellencamp zal mij nooit vervelen.

Dank je Hendrik voor de info.
Ik denk dat ik dan maar voor Life Death and Freedom ga want daar heb ik al meer positieve berichten over gehoord.
Speelt/zingt Lisa Germano ook op dit album mee? want Mellencamp/Germano vind ik een prima combinatie.
Overigens heeft John Mellencamp mij nog nooit teleurgesteld en met deze artiest durf ik gerust een gokje te wagen

Na dit album speelt Lisa Germano nog slechts af en toe mee. Vanaf Mr. Happy Go Lucky treedt Miriam Sturm toe tot de band van Mellencamp, hoewel Germano aanvankelijk heel af en toe nog een gastrolletje vervult. Die Sturm speelt er nog steeds volgens mij. Tijdens het concert in Den Haag in 2011 was ze in ieder geval nog van de partij. En die Sturm kan ook wat hoor.