Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods - Candy Store Kid (2012)

Ian Siegal net ontdekt, dus ik benieuwd naar dit album.

Net als op zijn vorige plaat "The Skinny" heeft Ian Siegal op "Candy Store Kid" weer een aantal Amerikaanse bluesmuzikanten om zich heen verzameld. De samenstelling is echter net even anders. Cody Dickinson en Alvin Youngblood Hart zijn weer van de partij, net als op "The Skinny", maar de belangrijkste toevoeging is toch wel die van gitarist Luther Dickinson (broer van Cody). Op "The Skinny" heeft Siegal zijn band gedoopt tot The Youngest Sons, op "Candy Store Kid" gaan ze door het leven als The Mississippi Mudbloods.

Luther Dickinson laat zich direct gelden op het openingsnummer "Bayou Country". Tijdens de eerste tonen is zijn gitaargeluid direct herkenbaar; diep, warm, donker en ontzettend bluesy. Daarnaast is zijn slidetechniek en fingerpicking stijl ongeëvenaard als je het mij vraagt. De eerste vijf nummers van "Candy Store Kid" klinken als vertrouwd, die typische broeierige en zompige blues waar we Ian Siegal van kennen. Op "I Am the Train" komt volgens mij een ongeschreven bluesregel voorbij. Die luidt: elk bluesnummer met train in de titel, dient ook te klinken als een trein. Nou en dat doet "I Am the Train" hoor. Gedurende de hele song heb je het gevoel alsof je op een denderende trein zit. Op een aantal tracks horen we achtergrondzangeressen (bijvoorbeeld op "So Much Trouble"). En deze toevoeging versterkt het soulgevoel op deze plaat. "Kingfish" klinkt heel authentiek en je waart je op een veranda ergens diep in Mississippi, uitkijkend op de delta.

Op de tweede helft van de plaat verkent Ian Siegal de grenzen van de blues. Invloeden uit de country en Americana worden duidelijk hoorbaar. Met name op het dreigende "The Fear" hoor je die Americana sound. Het nummer wordt gedragen door Siegal's diepe donkere stem en mooie persoonlijke teksten. Ook het naar country neigende "Rodeo" is een tekstueel prachtig liedjes waarbij de titel van het nummer als een mooie metafoor wordt gebruikt. Het afsluitende "Hard Pressed (What da Fuzz?)" is een bewerking van het nummer "Hard Pressed" dat al eerder op een Ian Siegal plaat ("Broadside) verscheen. Zoals de subtitel al aangeeft is dit een met fuzz doorgoten versie, die lekker funkt. Luther Dickinson mag zich nog even flink uitleven op dit nummer.

Op 13 november jl. heb ik Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods live gezien in De Boerderij in Zoetermeer. Niet alle muzikanten van de plaat waren aanwezig, maar Cody en Luther Dickinson waren wel van de partij. Net als op deze plaat stal Luther de show. Ik heb met openstaande mond naar zijn gitaarspel staan kijken. Ik had hem al twee keer live gezien bij The Black Crowes, waar hij sinds 2008 lead gitaar speelt, maar nu stond ik heel dichtbij. Ook mag het gitaarspel van Siegal zelf niet worden vergeten. Op de plaat speelt hij met name rhythm, maar live schudt hij met het grootste gemak slidepartijen en gitaarsolo's uit zijn mouw. Hij heeft een heerlijke delay op zijn gitaar, waardoor zijn spel nog dreigender overkomt. Live klinken de nummers van deze plaat overigens net even iets rauwer en vuiger. Fantastisch concert!

"Candy Store Kid" staat voorlopig bovenaan in mijn jaarlijstje van 2012. Het jaar is nog niet om, maar je moet van hele goede huize komen wil je deze plaat van de troon stoten!

Ik ben geen heel groot liefhebber van de zanger Siegal. Zingen kan hij zeker, maar het raakt me op de een of andere manier niet echt. De hulp van de heren Dickinson van de MIssissippi Allstars zou normaal gesproken zeer welkom zijn. Cody en Luther hebben bewezen perfecte vaklui te zijn, maar dan vooral voor hun eigen Allstar projecten, waarbij de broers elkaar tot grote prestaties drijven. Luther nam al eens een redelijk slap album op met David Hidalgo en Mati Nanji en ook solo lukt het niet echt best, als je het mij vraagt. Ook op dit album weten de Mississippi Mudbloods (de naam waaronder de Dickinsons en de rest van de band schuil gaan) het verschil niet te maken. Het vakwerk, het technische gedeelte is overduidelijk hoorbaar, maar het ontbreekt het album aan zowel echt mooie composities als aan een zanger die mij weet te raken. Een zanger uit Mississippi zelf was beter geweest. Een krappe voldoende.

Daar zijn de meningen dan over verdeeld, Henk. Hambone's meditation vind ik een mooi album.