Neil Halstead - Palindrome Hunches (2012)

Een nieuwe Heilstad, hallelujah!!!!

Valt inmiddels te beluisteren.

Holy fuck, wat een prachtplaat weer! Derde meesterwerkje op rij. Hey Daydreamer vind ik misschien zelfs het mooiste liedje dat ik dit jaar gehoord heb, maar er staat hier eigenlijk geen enkele noot op die niet magisch is. En dat terwijl het toch allemaal zo bescheiden, vanzelfsprekend haast, klinkt. Een album om mee ingesneeuwd te raken.

Je slaat de spijker op zijn kop, Kaasgaaf! Zeer mooie plaat!!

Voor een korte recensie zie mijn blog

Music that needs attention: Neil Halstead - Palindrome Hunches - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Mmm, ik ben nog niet zo ondersteboven van dit plaatje. Moet het allemaal nog laten bezinken denk ik. Ik hoor er in ieder geval nog geen pareltjes kaliber album Sleeping On Roads op. Spin the Bottle is de eerste met die potentie voor mij.

Bij Neil Halstead is het altijd zo dat je de cd meerder malen op je moet laten inwerken voor de schoonheid zich ontluikt. Ik vind hem in ieder geval prachtig.

lekker subtiel da's wel mijn ding echter broertje ververling ligt dan ook op de loer. Tja tis ook allemaal niet zo makkelijk: mooi muziek maken blijft een ambacht en dan ook nog is je afzonderen van t gros is nog moeilijker.. En hoeveel Nick Drake's hebben we niet inmiddels?

Volgens mij is er maar een Nick Drake. Met zijn unieke stemgeluid EN wat vaak vergeten wordt zijn superieure gitaarspel.

Die vergelijkingen met Nick Drake bij iedere melancholische singer-songwriter vind ik ook maar een beetje

Wou je mij soms vertellen dat Tied to you en Love is a beast niet aan de muziek van Nick Drake doet denken? Luister sinds 1972 naar de muziek van Drake dus denk ik dat ik recht van spreken heb.

Ik luister naar Drake sinds een jaar of vier. Heb ik dan geen recht van spreken of wel? En in die nummers hoor ik hoogstens een beetje Drake terug, maar dat komt vooral omdat ik het nergens anders mee kan vergelijken. Ik vind Halstead vooral een heel eigen geluid hebben. Zijn stem herken ik in ieder geval meteen.

Maar nogmaals, na meerdere luisterbeurten haalt dit voor mij bij lange na niet het niveau van Sleeping On Roads.

Of hij niet zo goed is als Sleeping on roads weet ik niet. De laatste was mijn eerste kennismaking met zijn muziek. De andere twee bewaar ik voor een later moment om te luisteren, want ik heb voorlopig genoeg aan deze. Zo onwaarschijnlijk mooi.

Glasheldere productie, mooie en fenomenaal mooie nummers afgewisseld. Dan kan er van een ontdekking worden gesproken. Kans is wel dat het iets te weinig scherpe randjes heeft om na x-aantal luisterbeurten op dezelfde manier te blijven boeien; maar dat zijn zorgen voor later.

Eén van de mooiere cd's van dit jaar wat mij betreft, en Neils beste soloplaat vind ik.

Tip: Neil Halstead komt op 22-12 voor een exclusief optreden naar festival Stille Nacht in Lelystad!

Live in Paradiso Amsterdam:

Spin the Bottle

Digging Shelters

Die associatie had ik bij Tied to you ook. Mede door de strijkers en gitaar. Dit vind ik ook één van de mooiste nummers van de plaat.

Wat een mooie plaat is dit toch, beter geschikt voor een herfstige zondagnamiddag dan voor bij zonovergoten temperaturen en toch staat deze nu op en komt tot zijn recht. Het klinkt soms inderdaad nogal sterk als Nick Drake maar dat vind ik geen probleem, zijn stemkleur kan hij namelijk niet kiezen.

En nu om alle Nick Drake fans op de kast te jagen: ik vind deze plaat beter dan Bryter Layter. (Ze komt wel niet in de buurt van Five Leaves Left)

Waarom zou je met je persoonlijk voorkeur Nick Drake fans op de kast jagen?! Ik vind Bryter layer een van de mooiste platen ooit gemaakt, maar het blijft een mening en die verschillen regelmatig

Dank je, maar inzake muziek zijn mensen zelden zo begrijpend.

Ik snap het wel hoor Nick Drake wordt hier m.n. door veel youngsters gezien als onaantastbaar - hetgeen imo dan weer het hoge emogehalte der jonge generatie bevestigt. Dat jij hier een lans wilt breken voor het songwriterschap van Neil Halstead valt te prijzen.

De honderden stemmen bij Nick Drake doen bijv het belachelijke geringe aantal stemmen bij Richard Thompson ernstig verbleken, terwijl Sandy Denny - imo absoluut HC - net beter scoort. Halstead doet het dan weer net iets slechter dan Sandy.

Dan lijkt er ernstig sprake te zijn van peer group bias - de macht van de menigte. Verder, waarom zou iemand wel de weg weten te vinden naar Nick Drake, maar niet naar andere gelijktijdige of latere singer/songwriters (ladies included)?

De belangstelling voor Richard Thompson is inderdaad belachelijk laag op dit forum, Mjuman. Slechts 74 stemmen voor een fantastisch album als Rumor and sigh, met daarop voor mij twee van de mooiste liedjes ooit gemaakt, God loves a drunk en Psycho street.

De macht van de menigte.... twijfel al lang niet meer dat er hier op groteske mate sprake van is.... je hebt op deze site een stuk of 6 tot 8 namen die wat er ook gebeurt buitensporige aandacht krijgen.... je kan je er heel druk om maken... niet doen.... albums van bijvoorbeeld Samantha Fish en Crain scoren hier een bedroevend aantal stemmen... maar dat ligt in elk geval niet aan de kwaliteit, de inspiratie en de schoonheid van hun laatste plaat

Doe ik niet, ik constateer alleen maar

Live in Utrecht:
Neil Halstead Digging Shelters @ Le Guess Who Janskerk
Neil Halstead Full Moon Rising @ Le Guess Who Janskerk

Fijn album. Een constant hoog niveau, tijdloos, zonder veel hoogvliegers en veel bijzonders maar wel doeltreffend en indringend. Voorlopige favorieten zijn Love is a Beast en het 3-luik aan het einde.