Rochelle Jordan - P R E S S U R E (2012)

Komt hij of komt hij niet, de nieuwe Drake-plaat van Aaliyah? Tussen alle geruchten en speculaties door levert Rochelle Jordan met P R E S S U R E alvast doodleuk de blauwdruk af. Haar geluid en manier van zingen herbergt niet geheel onopvallend de geest van de veel te vroeg overleden R&B-zangeres in zich, terwijl de met drumcomputers beladen producties duidelijk de moderne maniertjes van hip volk als Drake volgen. Het zorgde al meermaals voor mooie wisselwerkingen en ook Rochelle Jordan en producer KLSH is als duo goed op elkaar ingespeeld. Op hun best zweven ze richting hogere sferen, zoals Losing daar gaat, of knettert het wat lekker ruw onderhuids, zoals het titelnummer doet. Want als de bitch in Rochelle naar boven komt en ze er al eens een droge rap tussengooit weet ze zich echt te onderscheiden van de doorsnee zangeres en kan ze haar eigen plek gaan zoeken naast de reeds gevestigde concurrentie. Zoals een Aaliyah inderdaad.

Een geluid beïnvloedt door interessante invloeden is gevonden, maar nu is het tijd om er echt mee aan de slag te gaan. P R E S S U R E biedt dan toch nog te weinig variatie en mist de nodige kleur om een diepere indruk na te laten dan de potentie die nu te horen is. De ping-pong-geluiden in Touch is toch niet helemaal hoe Flying Lotus het deed en de grote portie Stevie op het einde van haar Visions is ook nogal een bedenkelijke keuze. En waarom je het in deze tijden nog over “somebody that I used to know” wil hebben is mij ook een raadsel... Los van enkele kleine, vergeeflijke misstapjes en het té consistente karakter van het album (nu dat weer) toont deze muziek zeker een mooi nieuw gezicht in het genre. Misschien is dat ook alles wat een gratis download als P R E S S U R E hoort te doen: op een genietbare manier de naam Rochelle Jordan naar voor brengen, zonder al te veel geld mis te lopen... I’m totally fine with that!

Free download: P R E S S U R E

Dat Rochelle Jordan in één adem genoemd wordt met Aaliyah is weliswaar begrijpelijk, hun vocalen komen soms opvallend dicht bij elkaar in de buurt, maar uiteindelijk is het te veel eer voor Jordan. Het zit hem vooral in het gebrek aan sensualiteit die Jordan in haar nummers legt, of beter gezegd: áls ze al tot op zekere hoogte sensueel overkomt, dan klink het eerder ietwat geforceerd dan oprecht (en dat is jammer omdat d'r teksten ons wat anders vertellen). Aaliyah wist daarentegen in al haar nummers bijzonder zwoel over te komen. Daarmee blijft Jordan op haar best in de schaduw staan van Aaliyah.

Op haar best inderdaad, want P R E S S U R E kent slechts één standout song, en laat dat nou net de vooruitstrevende klanken van de single Losing zijn (met Shotgun als alternatief). Het overige materiaal luistert gemakkelijk weg, maar op meer hoef je niet te rekenen. Dat neemt niet weg dat het meisje wel degelijk potentie heeft. Jordan zou het beste tot haar recht komen bij een groot label die in haar zullen investeren, mooi songmateriaal voor haar kan regelen, en haar laten bijstaan door "hippe" producers. Dan moet 't vast goedkomen met haar. O ja, en meer eigenheid en durf zou ook geen kwaad kunnen!

Associaties met andere zangeressen hoeven dan wellicht niet eens gemaakt te worden...