Joseph Arthur - Redemption's Son (2002)

Recensie Platomania:

Alles wat de Amerikaan Joseph Arthur aanraakt, of hij nu schildert, beeldhouwt of musiceert, lijkt te veranderen in een obscuur, maar obsederend kunstwerk. Voor het maken van muziek gold dat zeker voor zijn laatste album Come To Where I’m From. Hierop bleef de singer-songwriter met grimmige en alternatieve folkcomposities dichtbij zijn muzikale roots (country en grunge). Met zijn nieuwe werk gooit hij het over een compleet andere boeg. Arthur, immer desolaat klinkend met teksten als ‘I’ve been so happy, being unhappy with you’ of ‘Jesus is my only friend’, heeft met dit vierde studio-album een dromerige, bijna atmosferische popplaat gemaakt die qua klankkleur ergens tussen de muziek van Richard Ashcroft, Josh Rouse of Lou Barlow ligt. Moeiteloos wisselt Arthur, in de overwegend rustig voortkabbelende nummers, traditionele instrumenten als pauken en akoestische gitaren af met drumbeats of subtiele samples. Terwijl nummers als Nation Of Slaves en Permission juist weer ouderwets schuren. Het maakt van Redemtion Son een kleurrijk palet. Misschien heeft de plaat (met maar liefst zestien nummers) een tweede luisterbeurt nodig om volledig te overtuigen, maar door de intensiteit van de nummers, en Arthur’s gave om de muziek te laten laveren tussen dromerig en troosteloos levert de eigenzinnige kunstenaar wederom prachtwerk af. Dit keer geen Picasso, maar een Monet.

waarom kent niemand deze artiest...??

zonde!

ik ben voor het moment aan het luisteren naar deze cd... en hij is echt ge-wel-dig!!! Echt héél bizar dat deze jongen niet doorbreekt; hij krijgt zowat overal lovende recensies maar geen hond die zijn platen koopt. Heb ik dus wel gedaan (heb ook 'come to where i'm from' gekocht), en dit is echt één van de beste singer-songwriting ontdekkingen die ik ooit heb gedaan. Deze man lijkt echt alles te kunnen. Hulde!!!

Enorm sterk eerste deel van de cd, met alleen maar prachtnummers. Een meesterwerk in de maak zoals het lijkt. Daarna volgt Arthur een wat meer experimentele lijn (geen hele zware kost hoor), maar deze lijn past niet volledig binnen dit album. De nummers blijven hoogstaand, maar de samenhang en cosistentie vallen een beetje weg. Dit doet niets af aan de grote klasse die Arthur bezit. Net geen meesterwerk is nog altijd een grote prestatie!

Heel mooie plaat. Maar ik vind 'm iets te lang. Arthur zou beter wat gesnoeid hebben in de nummers. Vooral dan in de wat stevigere dingen. Die breken namelijk de sfeer een beetje.

Ik ga het bij deze nog een keer proberen. Aangezien de review zegt dat er meerdere luisterbeurten nodig heeft.

Ik heb dit album vorig jaar gedownload, nadat ik helemaal verliefd was geworden op honey and the moon, maar toen vond ik de rest van het album nogal vreemd.

Ik kende Arthur van zijn vroegere werk dat veel kaler en is en veel meer ruimte biedt aan de sfeer die Arthur opbouwt. Dit album is veel toegankelijker mede dankzij Peter Gabriel die Arthur de ruimte gaf in de studio. Hij experimenteert met koortjes waarin zijn stem vele malen overgedubt is. Niet bij alle nummers pakt dat goed uit.
Een greep uit de beste nummers (uit het hoofd): Redemption Song, met een bijtende tekst waarvan ik nooit heb kunnen achterhalen in hoeverre die autobiografisch is. September Song, heerlijke melancholie. Evidence en Buy a Bag waarbij de drumtrack van het eerste nummer bijna ongewijzigd doorloopt in het volgende nummer (makkelijk toch) maar dat wel twee verschillende kanten van Arthur laat horen.
Bijna niemand kent deze man. En daarmee is het een album waarmee je een echte muziekliefhebber in je omgeving kunt verrassen door het bijvoorbeeld als cadeautje te geven.

Voor deze wil ik graag het label meesterwerkje boven halen, een van zijn beste albums.