Joseph Arthur - Our Shadows Will Remain (2004)

Recensie:

Joseph Arthur werd halverwege de jaren 90 ontdekt door Peter Gabriel en heeft inmiddels een aantal prima cd’s op zijn naam staan. Cd’s waarvan het in 2002 uitgebrachte Redemption’s Son tot dusver de meest overtuigende was. Tot dusver dan, want met zijn nieuwe cd Our Shadows Will Remain overtreft Jospeh Arthur zijn vorige cd’s vele malen. Our Shadows Will Remain is een donkere, emotionele cd. Een cd met vele gezichten, want Joseph Arthur laat zich niet graag in een hokje duwen. Achter de emotionele songs en de gedreven voordracht zit een fraaie productie, die alle songs precies geeft wat ze nodig hebben om op te vallen. Wanneer dat een Praag’s symfonieorkest moet zijn, komt er een Praag’s symfonieorkest. De muziek van Joseph Arthur is met niets te vergelijken, maar wanneer we het proberen komen we bij de beste cd’s van zijn ontdekker uit. En dat is niet de Peter Gabriel van hits als Sledgehammer, maar de Peter Gabriel die zijn eerste vier cd’s zonder titel liet. De derde en vierde hiervan raken soms aan deze van Joseph Arthur, al blijft de prachtmuziek van Joseph Arthur ook volkomen uniek. Schande dat deze man geen cent te makken heeft. Schande dat deze cd vooralsnog nauwelijks in Nederland te krijgen is.

4**** in de recensie van de nieuwe revu!

Too young to fall
For a light I think I see
Can't say for sure
The plants have died,
My hair has grown
From the thought of you
Coming home

Cuz it ain't easier
Waking up at dawn
To find I lost my crown
If I found you there
With flowers in your hair

I'd hold you in my arms
Till we came back down
A smile that explodes
I could never understand

Vertrouw recensies uit populaire bladen maar beter niet.

Hoewel dit een album iets wisselender album is dan de voorgangers vind ik dit toch weer een erg goed album.
Het lijkt wel of Joseph Arthur wat hij ook doet geen slecht album kan maken. Al moet ik wel bekennen dat ik zijn eerste album nog niet beluisterd
Enig smetje op dit album vind ik het nummer Even Tho waar hij iets teveel de kant op gaat van de jaren 80 popmuziek.
Het ongelovelijk mooie Echo Park compenseert het daarentegen weer.
Een goed album maar helaas kan deze niet opwegen tegen de vorige 2 ijzersterke albums die mij toch meer raakten.

Nieuwe Revu heeft mij in het verleden voor het eerst in contact gebracht met Damien Rice, Ed Harcourt, Kid A, Joseph Arthur en anderen.

Ik lees die recensies dus met plezier en Nieuwe Revu geeft genoeg lage scores om enigzins betrouwbaar over te komen bij de meesterwerken.

Is inderdaad een tikkeltje minder, maar nog steeds erg goed! Hij valt dan ook niet in herhalingen. Echo park, Smile that explodes, Leave us alone... super!!!!

Heeft het nog zin dat we u langs de neus weg melden dat één van de meest intrigerende singer-songwriters al een tijdje nieuw werk in de rekken heeft liggen? Of moet er wederom een hippe hype of een stevige prijskamp aan vasthangen? Blijkbaar wel, want gecastreerde platenboeren aller dorpen slaan zelden meer dan één exemplaar van Our Shadows Will Remain in. En we hebben daar ondertussen schoon genoeg van.

Ons engelengeduld hing al een tijdje Ian Curtis-gewijs aan een zijden draadje te bengelen. Dat een kneuterige picknicker als Bert Anciaux zich in blogvorm out als Tien Om Te Zien-fan: we zullen er niet van wakker liggen. Maar wel schudden we veel te heftig het getergde hoofd wanneer u iets te massaal onze favoriete New Yorker links laat liggen.

Bijna tien jaar geleden raakte de carrière van Arthur in een stroomversnelling toen Peter Gabriel een berichtje op zijn antwoordapparaat achterliet. Het antwoord leverde alvast een hele hap sublieme platen op: het nog steeds beklemmende debuut uit 1997 (Big City Secrets), enkele schilderachtige e.p.'s (Vacancy en de Junkyard Hearts-vierling), het ietwat Americanagetinte Come To Where I'm From en het iets poppier Redemption's Son.

Met enige vertraging — Our Shadows Will Remain werd al eind 2004 uitgebracht in de Vernederende Staten van Amerika — bereikt de vierde langspeler van Arthur eindelijk ook onze contreien. Hij duikt hier al maanden op in al onze verschillende geluidsdragers, laat ons niet los, trekt treiterig aan de mouw en slaat na al die tijd nog steeds heerlijke diepe wonden.

Joseph Arthur is dan ook zowat het muzikale equivalent van Jeroen Brouwers: teksten waarvan je de knuisten gaat ballen, om ze tot bloedens toe schurend langs een oneffen muur te schrapen. Muzikale miniatuurtjes om inwendig van in elkaar te krimpen, maar met hoop loerend op de achtergrond. Alsof je inwendig een groot euforisch vuurwerk zit op te kroppen.

Zo kan het bij Arthur natuurlijk niet anders dan over vervreemding, eenzaamheid, dood of fatalisme met een lichtbloemig randje gaan. Er wordt gevochten met demonen en de zwaardsmid werkt met mineurakkoorden. Het levert het soort nummers op waar wij koelbloedig voor zouden moorden quoi. U kan ons bestellen, maar we leveren jammer genoeg geen garantie.

In het schriele en ijskoude openingsstatement "In Ohio" laat Arthur, zelf geboren in de staat, er dan ook weinig twijfel over bestaan: "In Ohio, you were born/You will die alone". Waarna het een hele plaat hemels schipperen blijft tussen scherpe bitterheid en lieftallige, hartverwarmende naïviteit. Luister bijvoorbeeld met opgetrokken knieën naar het met Praagse violen begeleide "Echo Park" en kweek instant kippenvel.

Over Our Shadows Will Remain — de titel refereert naar het enige wat er overbleef van de slachtoffers na de bom in Hiroshima — hangt een erg mooie donkere waas. Het maakt de flard licht die uit de donkerste krochten zijn weg naar boven zoekt eens zo zuiver. "Even Tho" bijvoorbeeld fonkelt als een wiegende kerstslee, en het met een kristalhelder refrein gezegende "Can't Exist" is van een pijnlijk schone droefheid. De meerstemmige hunkering naar rust in hoofd en omgeving klinkt nergens zo gedreven als bij Arthur, de enige gelovige die wij geloven.

Het gros van dit ongehoord briljant werkstuk tikt eerder op het ritme van een grauwe stoomfabriek. Vooral in het spookachtige "Wasted" en "I Am" (met enkele Robert Smith-achtige gilletjes doorheen het nummer) kunnen we ons zo asgrauwe gezichten van arbeiders voor de geest halen, strompelend naar de prikklok. Of naar het einde, waar de complete k.o. wacht in de vorm van een magistrale song. "Leave Us Alone" is een vage ode aan Ian Curtis, laat ruimte voor interpretatie, maar is bovenal een superieure climax aan het eind van deze wonderlijke trip.

Erkenning genoeg bij critici en fans als Michael Stipe, maar u daar, in dat hoekje zonder boekje, zou beter moeten weten. Voor bekering is het nooit te laat. Koop al zijn platen. Ruik ze, inhaleer ze. And leave us alone.

Philip Fonteyn
do 11 augustus 2005

in tegenstelling tot de vorige albums wat meer bombast en meer computersamples. De nummers zitten vrij dichtgeplamuurd, maar dat heeft ook zijn charmes. Totaal anders dan we van Joseph Arthur gewend zijn, maar ook dit gerecht smaakt uitstekend. Bij lange na geen meesterwerk, maar door de keur aan sterke nummers en consistentie 4****

Nog een gevonden reviewtje voor de liefhebber:

Drie geprezen, maar matig verkochte albums leverde Joseph Arthur reeds af. En zoals dat in zijn geboorteland te doen gebruikelijk is, laat de Amerikaan zich in het eerste niet hinderen door het laatste. Een zekere innerlijke noodzaak zal hem drijven. Afgezien van de onontbeerlijke zelfonderzoekende instelling, is Arthur ook behept met een zucht naar zingeving, iets waar zijn albumtitels van getuigen: "Come To Where I'm From" (1998), "The Redemption's Son" (2002) en nu weer het mystiek getitelde "Our Shadows Shall Remain".

Voor dit album koos hij voor een onafhankelijke route. Vandaar ook dat de cd pas een half jaar na zijn Amerikaanse release de oversteek naar Europa heeft gemaakt en het zou beslist zonde zijn dit bijzonder moedige en muzikaal rijke muziekstuk te negeren, en dat dachten ze ook bij Warner Music.

Joseph Arthur is een paar jaar geleden ontdekt door Peter Gabriel en maakte tot dusver drie opvallende en bovendien totaal verschillende cd’s, maar zijn nieuwe cd, "Our Shadows Will Remain", overtreft Arthur zijn vorige cd’s vele malen. Net als zijn voorgangers valt ook op deze plaat op door een enorme gevarieerdheid, pikzwarte teksten en vooral een bijna griezelige intensiteit. Alles wat Arthur aanraakt, of hij nu schildert, beeldhouwt of musiceert, lijkt te veranderen in een obscuur, maar obsederend kunstwerk.

Voor het maken van zijn muziek gold dat zeker voor zijn laatste album, hierop bleef de singer-songwriter met grimmige en alternatieve composities dichtbij zijn muzikale roots. Kosten noch moeite zijn gespaard om dit album een opvallend geluid te geven en dat is gelukt. Hele bataljons strijkers worden afgewisseld met (akoestische) alternatieve rock, elektronische pop, spacerock en gospel tot "Our Shadows Will Remain" een rimpelloos geheel rijgt. Arthur’s zeer doordringende stem doet de rest, een stem die beurtelings herinnert aan Thom Yorke, Smokey Robinson en Bruce Springsteen.

Arthur is een volbloed rock 'n' roll-muzikant die stilistisch zoveel mogelijk buiten vertrouwde lijnen probeert te kleuren en zijn moderne troubadourinborst alle ruimte geeft. Zo vallen "Stumble And Pain"of het spookachtige "Wasted" stijlvol over een industriële triphop beat zonder hun snedige rockkarakter te verliezen en stoelt "Even Tho" op bescheiden symfonische bijdragen van het Prague Philharmonic Orchestra. In het ijskoude openingsnummer "In Ohio" laat Arthur, zelf geboren in de staat, er dan ook weinig twijfel over bestaan: "In Ohio, you were born/You will die alone". Waarna het een hele plaat hemels schipperen blijft tussen scherpe bitterheid en lieftallige, hartverwarmende naïviteit. Luister bijvoorbeeld met opgetrokken knieën naar het met Praagse violen begeleide "Echo Park" en kweek instant kippenvel. De single "Can't Exist" behandelt de onmogelijkheid om zonder iemand te leven. Of naar het einde, waar de complete k.o. wacht in de vorm van een magistrale song, "Leave Us Alone", is een superieure climax aan het eind van deze wonderlijke trip.

Joseph Arthur wordt met alles en iedereen vergeleken, maar deze vergelijkingen snijden maar zelden hout. De raakvlakken met Jeff Buckley of Elliott Smith zijn aanwezig maar Arthur gaat dieper wanneer we spreken over het in kaart brengen van een emotioneel exorcisme. De vergelijking met de geweldige cd’s die zijn mentor Peter Gabriel aan het eind van de jaren 70 en begin van de jaren 80 maakte is wat ons betreft nog het treffendst. Kortweg : Voor traditionele singer-songwriter fans zware kost. Rauwe composities met een geweldig mooie treurigheid. In emotioneel en ideeën- en vaktechnisch opzicht derhalve indrukwekkend. Door de intensiteit van de nummers, en Arthur’s gave om de muziek te laten laveren tussen dromerig en troosteloos levert de eigenzinnige kunstenaar wederom prachtwerk af waarin Arthur moeiteloos rock, pop, folk en een tikkeltje elektronica mengt en dit alles afwerkt met een verzorgde productie.

prachtig album 4.0