Heart - Fanatic (2012)

Vreemd. Ik was niet op de hoogte van deze release. Er is wel al op gestemd maar er zijn geen reacties. Ik ben wel benieuwd al vind ik de hoes niet zo bijzonder.

Ik had deze dus al een tijdje en zet het nu pas op

Wat een heerlijke plaat. Ouderwetse en moderne rock wisselen elkaar af. Mooi gitaar en drumwerk en alles subliem ingezongen door Ann Wilson.

De grote man achter dit meesterwerk is Ben Mink. Hij produceert het geheel, laat het lekker klinken en doet ook electronica, gitaar en toetsen.
De plaat schijnt in hotelkamers en diverse studio's te zijn opgenomen, en vatten de meer persoonlijke beleveningen van de zusters samen.

Eigenlijk is deze plaat dus een beetje een vervolg op het al schitterende Red Velvet Car, welke in dezelfde bezetting, zelfde producer en met dezelfde bezieling tot stand is gekomen.

Heart lijkt niet oud te worden. Want oude-lullen muziek is dit geenszins. Echt een aanrader.

Krankzinnig die eindscore. Een magere voldoende en geen enkele onderbouwing van de stemmers.

Oh, dat is weer een positieve verrassing! Waar ik voorgaande albums een ultiem voorbeeld van 'vlees noch vis' vond, is Fanatic een lekker rockalbum waarop ik voor het eerst duidelijk hoor dat de band in de grungescene goed zou liggen. Lekker volle sound en bovenal ook goeie nummers. Daar komt ook nog eens bij dat de totale speelduur weer rond de 40 minuten zit, wat betekent dat het geheel lekker compact is. Eerste helft is vooral broeierige rock en op de tweede helft komt de wat meer zweverige kant goed naar voren. Vooral songs als Pennsylvania, Rock Deep (Vancouver) en het trippy Corduroy Road zijn erg goed. Wat mij betreft verreweg het beste sinds de jaren '70!

Voorlopige tussenstand:
1. Dreamboat Annie
2. Dog & Butterfly
3. Little Queen
4. Fanatic
5. Magazine
6. Bebe Le Strange
7. Desire Walks On
8. Brigade
9. Bad Animals
10. Heart
11. Private Audition
12. Red Velvet Car
13. Jupiters Darling
14. Passionworks

Dit is voor mij toch weer een stap achteruit. De Wilson zusjes willen graag weer wat harder spelen, maar de bijpassende zangpartijen komen daardoor niet goed uit de verf. Ergens kan ik de keuze wel waarderen. Het is niet de makkelijkste weg. De stoere houding komt alleen niet erg goed over en dat resulteert in een handvol aardige songs, maar iets als Skin And Bones is dan weer behoorlijk vervelend. Er is iets in de sound dat me tegenstaat.

Eindstand:
1. Little Queen
2. Dreamboat Annie
3. Magazine
4. Red Velvet Car
5. Jupiters Darling
6. Bebe Le Strange
7. Dog & Butterfly
8. Fanatic
9. Desire Walks On
10. Bad Animals
11. Passionworks
12. Brigade
13. Private Audition
14. Heart

Dit is ook mijn eindstand meteen, het volgende album is op een a twee songs na oude nummers, dat geeft weinig uitdaging.

Sterke, interessante plaat van Heart. Heavy, maar geen typische classic rock, een eigenzinnig geluid. Jammer dat het hierna spaak liep qua nieuw studiowerk.

Dit is het Heart waar producer, arrangeur en multi-instrumentalist Ben Mink een grote rol speelt; voor het eerst sinds 1978 ontbreekt zelfs een compositie van Sue Ennis. Het resulteert in Fanatic, een stevig album gevuld met zware rock, die soms in grunge en vaker in blues is gemarineerd.
Het is de tweede bij het label Legacy, dat kennelijk geen overeenkomst met mijn streamingplatform heeft gesloten en dus doe ik het met YouTube. In tegenstelling tot voorganger Red Velvet Car verscheen Fanatic wél op vinyl.

Groot manco: pakkende melodieën en/of arrangementen zijn schaars, net als de ruimte voor akoestische gitaar. Het is dus vooral zwáár met minimale invloed van folk. Zoals het titelnummer, een voorbeeld van deze bloedarmoede en Dear Old America is nauwelijks beter, al is de tekst - over de vader van de zussen Wilson - persoonlijk.

Tegelijkertijd zou Heart geen Heart zijn als er minimaal één uitzondering op de magere composities is te vinden en gelukkig blijft het daar niet bij. Wat mij betreft is de eerste Walkin' Good dat op akoestische basis draait, aangevuld met strijkers, banjo en gastzangeres Sarah McLachlan, die het duet met Ann Wilson zingt.
Dan volgen enkele nummers in de categorie 'aardig'. De bluesrock van Skin and Bones is traag en smerig; bij het intro denk ik steeds dat ik een cover van Kiss van Prince/Tom Jones ga horen... Verrassend is de sequencer van A Million Miles, die de basis vormt van een uptempo nummer met weer die donkere bluesgitaar; als het heftiger wordt, krijgen we de sfeer van grunge.

De tweede helft: Pennsylvania begint klein en bouwt, ondersteund door strijkers, langzaam op naar een bescheiden climax met fraaie samenzang van Ann met zus Nancy. Opnieuw aardig, maar niet genoeg.
Meer zware gitaar in combinatie met melodiearmoede in Mashallah! Zelfs violen vermogen niet Rock Deep (Vancouver) van de middelmaat te redden, al is de tekst interessant: de zussen bezingen de jaren 1974-1975, toen de groep in het Canadese Vancouver woonde omdat de toenmalige mannelijke groepsleden wilden vermijden als militair naar Vietnam te worden uitgezonden.
Dan pas volgt het tweede muzikaal hoogtepunt: 59 Crunch is hard, uptempo, bijna metal en mét violen. Een bijzondere combinatie die het redt dankzij de prima zanglijnen, waarin de stem van Ann kan excelleren.

Wie de bonuseditie kocht, kreeg drie extra's: lekker is het bijna thrashende Beautiful Broken, medegeschreven door ene James Hetfield van dat metalen bandje, Two Silver Rings heeft het níet en het uptempo maar ontspannen Zingara is aardig.

Bij Classic Rock Revisited vond ik een interview over Fanatic. Ze waren kennelijk meer tevreden over dit rockalbum waren dan ik. Daar lees ik ook dat er eveneens in 2012 een bio van de groep verscheen, waarover bij GoodReads wordt geschreven.
Op naar hun tot dusver laatste studioalbum, dat vooral is gevuld met bewerkingen van ouder werk: Beautiful Broken.