Diana Krall - Glad Rag Doll (2012)

Dit blijft toch wel de mooiste vrouw op jazz gebied. En de muziek zelf is natuurlijk ook erg lekker

Zolang ze dit soort albumhoezen blijft versieren, zal ik toch maar eens een vinyl versie aanschaffen.

Ik ben niet zo gek op Diana Krall. Meestal is het me wat te gepolijst en te jazzy, maar Glad Rag Doll is heerlijk. Dat is deels de verdienste van producer T Bone Burnett en de fantastische muzikanten die op deze plaat te horen zijn, maar het ligt ook zeker aan Diana Krall.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Diana Krall - Glad Rag Doll - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Vrouwen, ondoorgrondelijk... Waarom wil een gevestigde jazz artieste met zo'n stem nu zo op een hoes van haar nieuwe album staan? Niet dat ik er een probleem mee heb hoor, integendeel , maar ik denk niet dat mij een plezier doen haar voornaamste gedachte was.
Misschien is het haar leeftijd? Ik kan aannemen dat met 47 er nog zo uitzien iets is waar je graag mee uitpakt. Maar beter had ik eerst naar de plaat geluisterd voordat ik deze gedachten door mijn geest liet spoken. Want de muziek is net zo mooi, zwoel, verleidelijk, stijlvol, gevaarlijk, opwindend, sensueel, verrassend, fris en rijp als de zangeres/pianiste op de cover.
Elvis Costello moet het paradijs niet ver gaan zoeken. In zijn sofa, open haard, kaarslichtje, glaasje wijn. Zijn halve trouwboek verder uitpakkend terwijl dit schijfje in de stereo draait... Buitenaards!
Maar ik kom ook al ver met alleen de muziek, een Duveltje in de ene, en het hoesje in mijn andere hand.

P.S.: Met "Duveltje" bedoel ik het bekende belgische bier. Wat dachten jullie..., viezerikken!

Wat voor mij vooral het album maakt zijn de erg fijne gitaarpartijen van marc ribot. Zijn lekker brakke sound en vooral geen suffe "whiteman" blues licks.

Die gitaarpartijen zijn inderdaad erg opvallend. Marc Ribot? Marc Ribot? Die naam klinkt zo bekend, maar kan hem zo meteen niet plaatsen... Even opzoeken... Ah ja natuurlijk! Marc Ribot! Vooral gekend als gitarist bij o.a. Elvis Costello, Tom Waits en John Zorn, en bij nog een tiental andere beroemdheden, maar mij was hij eigenlijk pas opgevallen door zijn samenwerking met de Britse Belg Lyenn.

Ribot? Dan moet ik dit misschien eens opzoeken, geweldige gitarist. Alleen weet ik nu niet zo zeer of zwoele jazz met zang wel aan mij besteedt is.

Geil !

Prima recensie!

die van record.ed?

Tja wat valt er nog meer te zeggen...

Minder glad gestreken dan haar eerdere albums, goed geproduceerd door Burnett en fijn gitaarwerk van Marc Ribot. Ik vind het een behaaglijk album binnen de lijntjes. Van mij mag het muzikaal wel en stapje verder gaan. Daarom raad ik lezers aan ook de combinatie van Marc Ribot met Sarah-Jane Morris eens te beluisteren. Ze vissen in dezelfde vijver maar nemen meer risico en klinken daardoor stukken avontuurlijker.

Avondmuziek met een stem die wel van een sigaretje en een wijntje houd ws. Het klinkt allemaal wel relaxed, maar ook wel wat muzikaal saai. De hoes is leuk, maar doet de inhoud geen eer aan.

In lijn met haar eerdere werk klinkt e.e.a. gepolijst en is het prima geproduceerd. Wel klinkt deze productie anders dan eerder werk. Niet beter of slechter, gewoon anders. Gitaren spelen op dit album een belangrijke rol en dat geeft een wat andere sound dan gebruikelijk. De tracks bieden veel variatie aan stijlen, minder jazz, meer blues en pop. Het fungeert prima als je even wil chillen/ relaxen met wat (goede) achtergrondmuziek.
Haar beste studioalbums blijven voor mij All for You en When I Look in Your Eyes.
Binnenkort komt ze weer naar Nederland maar ik vind de entreeprijzen nogal pittig, zo goed vind ik haar nou ook weer niet. In plaats daarvan zal thuis op de bank de Live in Paris CD weer eens worden afgespeeld, of de DVD bekeken, onder het genot van bijvoorbeeld een Lagavulin 16 en wat nootjes.