Ten - Heresy and Creed (2012)

Ik moet er nog meer van horen, maar het spreekt me nog niet aan. Ik vind de band echt goed, maar het kan hetzelfde zijn als wat ik met het populaire "Spellbound" album heb, degelijk, iets harder als de vorige en de power metal uitstraling op een aantal vlakken. Misschien heb ik meer met de wat song gerichtere kant van de band... Van de voorgaande "Stormwarning" krijg ik nog steeds geen genoeg namelijk

Ik moet hem ok nog aanschaffen, maar het album gaat geheid komen. Ik heb alle albums van de band, en draai ze graag (alhoewel niet vaak).

Weer een goed album van gary Hughes en Co. Klinkt weer op en top engels, en als Ten uiteraard. Snellere nummers afgewissled met wat ingetogener, maar nooit echt super langzaam. Er staan weer een paar knallers op, in de vorm van Arabian Knights, Gunrunning en Unbelievable, om er maar een paar te noemen. Weer een mooie verzorgde productie met een 70's feel erin. Daarnaast hou ik erg van de stem van Hughes. Sommigen vinden hem saai misschien, maar ik vind hem een ingetogen, aangenaam stemgeluid hebben.

Eind oktober komt er een nieuwe plaat met de titel 'Albion', ik moet binnenkort maar eens naar hun werk gaan luisteren. Ze schijnen voor de liefhebbers van melodieuze rock wel erg de moeite waard te zijn.

Jawel. Gary Hughes is een prijzenswaardige volhouder. Alleen zou ik dan wel The Robe en The Name Of The Rose adviseren. Twee veelbelovende albums met een goede balans tussen epische hardrock/metal en stevig gepeperd Whitesnake/Lizzy-werk. Spellbound en Far Beyond The Sun zijn nog oké maar daarna wordt het toch rap minder met de kwaliteit. Ook Heresy And Creed overtuigt me moeilijk. De wil en potentie is er wel, maar vroegah was het toch veel beter.

Op zich geen slecht album, maar deze vind ik net wat te glammy en haalt het niet bij zijn voorganger en opvolgers. The Lights Go Down vind ik wel een van de betere ballads van de band.