Freaky Age - (From the Heart of) Glitter Lake (2012)

De eerste 2 albums van Freaky Age bevielen me zeer goed, de nieuwe single Masks niet. Niettemin ben ik benieuwd.

Beter en volwassener dan hun vorige 2 albums. Minder rock, iets meer poppy nummers. Voor het eerst maken ze ook gebruik van stijkers. De mannen zijn duidelijk gegroeid de laatste jaren. Goeie plaat.

Hun naam hadden ze niet gestolen, in 2006 waren ze de jongste deelnemers ooit aan de finale van Humo's Rock Rally. 2 jaar later brachten ze hun debuutplaat, Every Morning Breaks Out, uit. Een album dat bol stond van uitzonderlijke rocksongs met (voor mij persoonlijk dan) het titelnummer voorop. Nog eens 2 jaar later kwamen ze met een nieuw album. Living In Particular Ways heette de nieuwe worp. Een gruwelijk onderschatte plaat met het beste Freaky Age nummer (Hard to believe, ook al onderschat) in de rangen. Opnieuw 2 jaar later, of nu met andere woorden zijn ze terug.

(From the heart of) Glitter Lake is de titel geworden. Single Masks was al vooraf te beluisteren en stemde me niet zo gelukkig. Nu ik het album volledig ken kan ik constateren dat deze plaat een andere sound heeft dan de andere 2. De mannen van Freaky Age zijn geëvolueerd, het klinkt meer poppy en volwassener. Het klinkt anders, maar niet slecht. In tegenstelling tot wat Masks deed vermoeden is het een goede plaat geworden, maar ook niet meer dan dat.

Er wordt afgetrapt met Take it Slow, qua instrumentatie dik in orde. Een mooie intro met strijkers onder andere. Maar jammer genoeg steekt de zang van zanger Lenny Crabbe me nogal tegen, hij toont dat hij toch wel een eind weg kan zagen. Maar na enkele luisterbeurten stoor ik me er al minder aan.

Het tweede nummer is van het niveau van hun vorige albums, het tempo zit erin en het refrein klinkt erg lekker. Dit laatste kan ook gezegd worden van You Are My Everything, het refrein waarin Crabbe luidkeels de titel zingt is uiterst meeschreeuwbaar en krijgt me meteen op de hand.

Heart of gold is jammer genoeg een grote misser. Het heeft een groot haal-die-aanstekers-boven gehalte maar komt totaal niet over. Als de mannen zich afvragen welke richting ze met hun muziek uit willen kan ik hun 1 raad geven, deze niet. Ook het volgende nummer, Some People Say, kan, buiten de zin 'Some People Say that you're not so innocent' niet overtuigen.

Niet getreurd, daarna komt White Russians, al vanaf de intro zit het nummer er goed in en dat blijft doorheen het nummer zo. Na het iets mindere What If I komen de twee songs Glitter Lake Man en Truth Is She Smiles, twee sterke songs, maar af en toe bevalt Crabbes stemgeluid me iets minder.

Samen met Big Joke is So much like you het beste nummer op deze plaat. Erna komt Masks. Het refrein is best wel catchy, maar als Crabbe volgende zinne zingt krijg ik koude rillingen.

If Only I could move along
Predict it in another song

Een beetje een wisselende song dus, maar het blijkt ook een groeier te zijn. Daarna komen nog twee nummers waar ik niet zo veel over kan vertellen behalve dat ze goed zijn. Vooral afsluiter As Long as You Want.

Mijn conclusie: Freaky Age gaat andere wateren bevaren, en het klinkt nog best aardig, maar ook niet meer dan dat. Hun vorige albums waren dat wel en dit is wel degelijk hun minste plaat. Maar teleurgesteld ben ik niet.