Valgeir Sigurðsson - Architecture of Loss (2012)
mijn stem
16 stemmen
IJsland
Electronic / Neoklassiek
Label: Bedroom Community
-
Guard Down (2:55)
-
The Crumbling (5:20)
-
World Without Ground (4:00)
-
Between Monuments (5:11)
-
Guardian at the Door (5:21)
-
Erased Duet (2:08)
-
Reverse Erased (3:36)
-
Big Reveal (3:57)
-
Plainsong (3:13)
-
Gone Not Forgotten (2:20)
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 18:15 uur
Mooie, en vooral originele Neo-Klassiek plaat.
De ongeloofelijk mooie contrabassaprtijen (vooral in The Crumbling
) vormen een mooi geheel met de af en toe wat op de achtergrondspelende piano. En de strijkers.
Ik luisterde dit zonder verwachtingen, maar na 38 minuten ben ik toch wel onder de indruk van deze ontdekking. 4*
De ongeloofelijk mooie contrabassaprtijen (vooral in The Crumbling
) vormen een mooi geheel met de af en toe wat op de achtergrondspelende piano. En de strijkers. Ik luisterde dit zonder verwachtingen, maar na 38 minuten ben ik toch wel onder de indruk van deze ontdekking. 4*
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 19:44 uur
Sigurros son en uit IJsland, dit moet wel iets goeds zijn 
Ik ben erg benieuwd en begin zo aan de eerste luisterbeurt!
Ik ben erg benieuwd en begin zo aan de eerste luisterbeurt!
0
geplaatst: 3 oktober 2012, 19:49 uur
Haha, toevallig hé. 
En ze komen dan nog eens uit dezelfde stad ook.
En ze komen dan nog eens uit dezelfde stad ook.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 17 oktober 2012, 10:58 uur
kobe bryant fan schreef:
Mooie, en vooral originele Neo-Klassiek plaat.
De ongeloofelijk mooie contrabassaprtijen (vooral in The Crumbling) vormen een mooi geheel met de af en toe wat op de achtergrondspelende piano. En de strijkers.
Ik luisterde dit zonder verwachtingen, maar na 38 minuten ben ik toch wel onder de indruk van deze ontdekking. 4*
Mooie, en vooral originele Neo-Klassiek plaat.
De ongeloofelijk mooie contrabassaprtijen (vooral in The Crumbling
) vormen een mooi geheel met de af en toe wat op de achtergrondspelende piano. En de strijkers. Ik luisterde dit zonder verwachtingen, maar na 38 minuten ben ik toch wel onder de indruk van deze ontdekking. 4*
Ik had dezelfde ervaring. Compleet blanco gaan luisteren en dan bij vlagen prachtige partijen tegenkomen.
Echter, voor 4* vind ik de plaat wat te wisselvallig. Ik zet 'em 3,5* in
0
geplaatst: 13 december 2012, 00:07 uur
Valgeir Sigurðsson is niet alleen bekend als componist, maar nog meer als producer van platen van Bonnie 'Prince' Billy, Feist, Nico Muhly, Björk, CocoRosie, Ane Brun en zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Zijn werk als componist is altijd een beetje onderbelicht gebleven en dat is in mijn ogen onterecht. Want als er iemand tegenwoordig zoveel spanning in een compositie weet te leggen, dan is het Sigurðsson wel. Op Architecture of Loss slaagt hij qua spanning bijzonder goed en de plaat werkt vooral goed 's avonds in het donker, buiten moet de temperatuur een beetje koud zijn en je moet alleen zijn. Zet vervolgens een koptelefoon op en laat je meeslepen...
De muziek is op Architecture of Loss kent een uitgebreidere instrumentatie dan het werk van Nils Frahm en het is niet zo minimalistisch als bij landgenoot Ólafur Arnalds: twee muzikanten die de laatste jaren een belangrijke rol spelen in het neo-klassieke genre. In sommige composities is de piano de basis maar het zijn vooral de snaren van de gitaren, violen, cello's en contrabas die op alle mogelijke manieren bespeeld worden en ook de elektronica die door alle snaren doorsijpelt is heel divers.
Het is wachten tot het moment dat deze muziek in een film wordt gebruikt.
Zijn werk als componist is altijd een beetje onderbelicht gebleven en dat is in mijn ogen onterecht. Want als er iemand tegenwoordig zoveel spanning in een compositie weet te leggen, dan is het Sigurðsson wel. Op Architecture of Loss slaagt hij qua spanning bijzonder goed en de plaat werkt vooral goed 's avonds in het donker, buiten moet de temperatuur een beetje koud zijn en je moet alleen zijn. Zet vervolgens een koptelefoon op en laat je meeslepen...
De muziek is op Architecture of Loss kent een uitgebreidere instrumentatie dan het werk van Nils Frahm en het is niet zo minimalistisch als bij landgenoot Ólafur Arnalds: twee muzikanten die de laatste jaren een belangrijke rol spelen in het neo-klassieke genre. In sommige composities is de piano de basis maar het zijn vooral de snaren van de gitaren, violen, cello's en contrabas die op alle mogelijke manieren bespeeld worden en ook de elektronica die door alle snaren doorsijpelt is heel divers.
Het is wachten tot het moment dat deze muziek in een film wordt gebruikt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.