Death in June - Brown Book (1987)
mijn stem
12 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde
Label: New European
-
Heilige Tod (1:01)
-
Touch Defiles (2:22)
-
Hail! The White Grain (4:14)
-
Runes and Men (3:02)
-
To Drown a Rose (4:26)
-
Black Dog (3:05)
-
The Fog of the World (2:31)
-
We Are the Lust (4:39)
-
Punishment Initiation (3:26)
-
Brown Book (4:26)
-
Burn Again (2:02)
-
Reprise (2:56)
-
Reprise (3:25)
-
Reprise (2:45)
2
geplaatst: 18 mei 2006, 00:51 uur
Stiekem toch de beste van Death In June.
De eerste helft is één en al homo disco met akoestische gitaar, en de tweede helft is helemaal experimenteel/industrieel.
Beide helften zeer geslaagd.
De eerste helft is één en al homo disco met akoestische gitaar, en de tweede helft is helemaal experimenteel/industrieel.
Beide helften zeer geslaagd.
0
geplaatst: 16 januari 2007, 15:31 uur
Als ik dit album luister, vraag ik me toch steeds af waarom Douglas P. niet gewoon schrijver is geworden. Het is duidelijk dat er onwijs veel tijd in de teksten in gestoken, maar de muziek is eentonig en soms zelfs echt saai.
De ideeën zijn interessant. De sfeer van wanhoop en melancholie, Douglas P. (mijn favoriete zanger) met de sfeervolle background vocals van Rose mcDowall, de muzikale verwijzingen naar de Spaghetti western in de latere tracks.
Maar toch, het geheel is niet goed uitgewerkt en saai in opbouw. Douglas heeft het er zich dit keer te makkelijk vanaf gemaakt. Er is dan ook geen sprake van een kunst van de eenvoud, daar is het geheel weer te chaotisch voor.
Met alle respect voor Death in June's andere werk, maar de neofolk tracks van dit album werken toch zo nu en dan wel sterk de indruk van 'start je boem tjak drumcomputer maar, speel twee mineur accoorden op je gitaar en voeg er als bridge nog maar even een cheap keyboard deuntje aan toe en klaar!'.
De wat experimentelere tracks als Red dog - Black dog, We are the Lust (met vocals van John Balance), Punishment Initiation en Brown Book komen ook wat makkelijk over.
Tracks die ik in een minst kritische bui nog wel kan waarderen zijn Runes and Men en To drown a Rose. Sfeervol, melancholisch, psychedelisch zelfs! Maar toch, heel muzikaal is het niet.
Ondanks alles, toch wel lief van Doug dat 'ie drie karaoké songs als bonus materiaal toe heeft willen voegen.
De ideeën zijn interessant. De sfeer van wanhoop en melancholie, Douglas P. (mijn favoriete zanger) met de sfeervolle background vocals van Rose mcDowall, de muzikale verwijzingen naar de Spaghetti western in de latere tracks.
Maar toch, het geheel is niet goed uitgewerkt en saai in opbouw. Douglas heeft het er zich dit keer te makkelijk vanaf gemaakt. Er is dan ook geen sprake van een kunst van de eenvoud, daar is het geheel weer te chaotisch voor.
Met alle respect voor Death in June's andere werk, maar de neofolk tracks van dit album werken toch zo nu en dan wel sterk de indruk van 'start je boem tjak drumcomputer maar, speel twee mineur accoorden op je gitaar en voeg er als bridge nog maar even een cheap keyboard deuntje aan toe en klaar!'.
De wat experimentelere tracks als Red dog - Black dog, We are the Lust (met vocals van John Balance), Punishment Initiation en Brown Book komen ook wat makkelijk over.
Tracks die ik in een minst kritische bui nog wel kan waarderen zijn Runes and Men en To drown a Rose. Sfeervol, melancholisch, psychedelisch zelfs! Maar toch, heel muzikaal is het niet.
Ondanks alles, toch wel lief van Doug dat 'ie drie karaoké songs als bonus materiaal toe heeft willen voegen.
0
geplaatst: 22 januari 2007, 08:32 uur
Dit weekend aangeschaft en het valt heel goed mee 
typisch DIJ (met oa Rose McDowall, Gary Carey, David Tibet, John Balance, Bee, Ian Read & Jan O' - dus dat kan niet slecht zijn ook)
To Drown a Rose, We are the Lust , Punishment Initiation, ... voor zo "eentonig" te zijn vind ik dat er behoorlijk wat afwisseling in zit en ik heb niet het gevoel dat er te veel 'opvulling' bijgesmeten is. (reprises zijn natuurlijk reprises en die rekenen dan ff niet mee)
kortom, misschien niet het beste DIJ-album, maar toch zeker een kwaliteitsalbum.
typisch DIJ (met oa Rose McDowall, Gary Carey, David Tibet, John Balance, Bee, Ian Read & Jan O' - dus dat kan niet slecht zijn ook)
To Drown a Rose, We are the Lust , Punishment Initiation, ... voor zo "eentonig" te zijn vind ik dat er behoorlijk wat afwisseling in zit en ik heb niet het gevoel dat er te veel 'opvulling' bijgesmeten is. (reprises zijn natuurlijk reprises en die rekenen dan ff niet mee)
kortom, misschien niet het beste DIJ-album, maar toch zeker een kwaliteitsalbum.
* denotes required fields.
* denotes required fields.