Cosmos Factory - An Old Castle of Transylvania (1973)
mijn stem
7 stemmen
1
geplaatst: 10 augustus 2019, 21:32 uur
Dit album heeft een cultstatus onder muziekliefhebbers die houden van de Japanse progressieve psychedelische muziek uit de eerste helft van de jaren '70.
Bands zoals Far Out en Flower Travellin' Band en muzikanten zoals Hiro Yanagida en Kimio Mizutani brachten ware meesterwerkjes uit met soms wel songs van 20 minuten lengte geheel in die tijdsgeest.
Cosmos Factory mag ook in dat rijtje geplaatst worden, het meest mysterieus en ongrijpbaar vind ik ze en misschien daarom wel mijn favoriet uit bovenstaande artiesten.
Ze hebben 4 LP's uitgebracht waarvan ik deze nog het minste vindt, echter slecht is het allerminst.
Wat meteen opvalt is de heldere productie en de goede mix. Geen rommelige geluidsmuren en freakerige krachtpatserij maar beheerst samenspel en opvallende goede zang.
Redelijk overheersend in hun muziek is de Moog synthesizer wat de muziek meer doet neigen naar progressief als psychedelica (daar werd vooral de Hammond in gebruikt).
Opener "Soundtrack 1984" is instrumentaal, lekkere spacey Moog geluidjes en gitarist Hisahi Fuji etaleert meteen zijn ietwat jankende gitaarsolo stijl.
Geen gerag maar doordacht, hij had zomaar de eerste echte virtuoze hardrock gitarist van Japan kunnen zijn als hij hiermee was doorgegaan, echter die eer eiste 3 jaar later Bow Wow gitarist Kyoji Yamamoto op met hun debuut.
Maybe begint als een kruising tussen Black Sabbath en Uriah Heep, waarbij als de (Japanstalige) zang invalt het sfeervol als een bedaarde Uriah Heep ballad voortkabbeld wat vooral door de hoge samenzang komt.
Mooi ingehouden instrumentale passage's, ze neigen naar bombast maar is het net niet.
"Soft Focus" is een ietwat zweverige song met alleen piano en zang met ietwat kitscherige gitaarinvulling, ze komen er nog net mee weg.
Ingehouden bombast weer bij het begin van "Fantastic Mirror", de sfeer van "Maybe" daarin gaat men verder echter opbouwend naar een stevig instrumentaal stuk met een geweldige gitaarsolo en als band komt men ook meer los, wat freakeriger allemaal heel mooi opbouwend naar een climax!
"Poltergeist" is zonder zang en het tempo is als een flauw walsje maar smaakmaker hierin is een (neem ik aan) elektrische viool, later gaat de keyboardspeler Tsutomu Izumi ook lekker los.
En dan de vroegere kant B van de LP, 1 song die echter uit 4 gedeeltes bestaat nml:
An Old Castle of Transylvania
1 Forest of The Death 2:12
2 The Cursed 4:09
3 Darkness of The World 9:52
4 An Old Castle of Transylvania 2:34
Het begin zijn enge geluiden en "The Cursed" doet heel erg denken aan Floyd's Set the Controls for the Heart of the Sun" maar dat blijft natuurlijk goed.
"Darkness of The World" begint ingehouden en komt nergens echt los, de laatste paar minuten dan weer wel middels een keyboard en gitaarsolo wat dan weer wel heel goed is.
Het einde zijn wind, onweer en regen, hierna hebben ze nog 3 albums gemaakt die allen van elkaar verschilden qua sound.
Cosmos Factory viel een beetje tussen de wal (psychedelica) en het schip (hardrock) in die jaren '70 maar wat hebben ze mooie albums gemaakt!
Bands zoals Far Out en Flower Travellin' Band en muzikanten zoals Hiro Yanagida en Kimio Mizutani brachten ware meesterwerkjes uit met soms wel songs van 20 minuten lengte geheel in die tijdsgeest.
Cosmos Factory mag ook in dat rijtje geplaatst worden, het meest mysterieus en ongrijpbaar vind ik ze en misschien daarom wel mijn favoriet uit bovenstaande artiesten.
Ze hebben 4 LP's uitgebracht waarvan ik deze nog het minste vindt, echter slecht is het allerminst.
Wat meteen opvalt is de heldere productie en de goede mix. Geen rommelige geluidsmuren en freakerige krachtpatserij maar beheerst samenspel en opvallende goede zang.
Redelijk overheersend in hun muziek is de Moog synthesizer wat de muziek meer doet neigen naar progressief als psychedelica (daar werd vooral de Hammond in gebruikt).
Opener "Soundtrack 1984" is instrumentaal, lekkere spacey Moog geluidjes en gitarist Hisahi Fuji etaleert meteen zijn ietwat jankende gitaarsolo stijl.
Geen gerag maar doordacht, hij had zomaar de eerste echte virtuoze hardrock gitarist van Japan kunnen zijn als hij hiermee was doorgegaan, echter die eer eiste 3 jaar later Bow Wow gitarist Kyoji Yamamoto op met hun debuut.
Maybe begint als een kruising tussen Black Sabbath en Uriah Heep, waarbij als de (Japanstalige) zang invalt het sfeervol als een bedaarde Uriah Heep ballad voortkabbeld wat vooral door de hoge samenzang komt.
Mooi ingehouden instrumentale passage's, ze neigen naar bombast maar is het net niet.
"Soft Focus" is een ietwat zweverige song met alleen piano en zang met ietwat kitscherige gitaarinvulling, ze komen er nog net mee weg.
Ingehouden bombast weer bij het begin van "Fantastic Mirror", de sfeer van "Maybe" daarin gaat men verder echter opbouwend naar een stevig instrumentaal stuk met een geweldige gitaarsolo en als band komt men ook meer los, wat freakeriger allemaal heel mooi opbouwend naar een climax!
"Poltergeist" is zonder zang en het tempo is als een flauw walsje maar smaakmaker hierin is een (neem ik aan) elektrische viool, later gaat de keyboardspeler Tsutomu Izumi ook lekker los.
En dan de vroegere kant B van de LP, 1 song die echter uit 4 gedeeltes bestaat nml:
An Old Castle of Transylvania
1 Forest of The Death 2:12
2 The Cursed 4:09
3 Darkness of The World 9:52
4 An Old Castle of Transylvania 2:34
Het begin zijn enge geluiden en "The Cursed" doet heel erg denken aan Floyd's Set the Controls for the Heart of the Sun" maar dat blijft natuurlijk goed.
"Darkness of The World" begint ingehouden en komt nergens echt los, de laatste paar minuten dan weer wel middels een keyboard en gitaarsolo wat dan weer wel heel goed is.
Het einde zijn wind, onweer en regen, hierna hebben ze nog 3 albums gemaakt die allen van elkaar verschilden qua sound.
Cosmos Factory viel een beetje tussen de wal (psychedelica) en het schip (hardrock) in die jaren '70 maar wat hebben ze mooie albums gemaakt!
* denotes required fields.
* denotes required fields.