Esmerine - Aurora (2005)

Wat komt er daar plots op mijn dak vallen ! Nieuws over een nieuwe plaat van Esmerine maar liefst !

Als het net zo'n prachtjuweel is als hun vorig album, is dit wellicht een kandidaat voor het jaarlijstje van ondergetekende.

Afwachten met "gekruiste vingers" dan maar !

Dat vorige album ken ik nog niet zo goed, maar dit album mag er zeker wezen. "Quelques Mots Pleins d'Ombre" is meteen aangenaam. Langzaam wordt er naar een climax toegewerkt die wordt bereikt als uiteindelijk, na een minuut of vijf, ook de drums worden toegevoegd. Het is echter met name het ruim zestien minuten durende "Histories Repeating as One Thousand Hearts Mend" waardoor dit album de moeite van de aanschaf waard wordt. De viool en cello creeren een tamelijk dreigende, maar ook enigszins droevige sfeer. Het gevoel dat me bekruipt tijdens het luisteren naar dit nummer is te vergelijken met het gevoel dat ik krijg als ik naar "Dead People's Things" van Deathprod luister (album: Morals & Dogma), alleen is dat nummer nog droeviger/wanhopiger en iets minder dreigend. Op ongeveer 2/3 van het nummer mengt zich enige percussie in de strijd, hetgeen het geheel nog completer maakt. Er is minder sprake van een climax, maar dat is bij dit nummer dan ook niet nodig, want in feite is het gehele nummer een hoogtepunt..
De laatste vier nummers zijn een stuk korter, maar halen gelukkig het niveau niet omlaag. "Mados" (het kortste nummer) bestaat slechts uit strijkers en klinkt vooral beklemmend. Bij "Why She Swallows Bullets and Stones" horen we vanaf het begin een piano. Het nummer is mede daardoor beduidend luchtiger dan zijn voorgangers, maar daarom niet minder fraai. "EbbTide, Spring Tide, Neaptide, Flood" bestaat uit louter percussie (correct me if i'm wrong) en is naar mijn smaak het minste nummer van het album, omdat de sfeer uit de eerdere nummers hier nauwelijks aanwezig is. Gelukkig is de afsluiter "Le Rire de L'ange" weer erg mooi. De combinatie van dreiging en droefheid is weer terug, hoewel deze keer iets 'milder', mede dankzij de drums die deze keer vanaf het begin aanwezig zijn.

Al met al levert Esmerine hier een zeer fraai album af. Ik vraag me af of de brok die in mijn keel achterblijft na het beluisteren van deze plaat een gevolg is van de pure schoonheid van de muziek of van de gevoelens die worden opgeroepen door de indrukwekkende sfeer die het album creert.

Ik wilde eigenlijk 4* geven, maar ik maak er bij nader inzien(horen) 4,5* van.