Satchel - EDC (1994)

Ongelofelijk fantastisch meeslepend album,
interessant van begin tot eind.
Niet alleen om de gave samples van Reservoir Dogs,
maar vooral toch om de sterke nummers!
Hoe kun je een favoriet uitkiezen?

Echt een cd om te leren kennen als je van stevige alternatieve melancholische gitaarmuziek houdt,
helder en vet opgenomen.

Seattle vormde begin jaren 90 een kluwen aan samenwerkingsverbanden, zij-projecten en dwarsverbanden van artiesten en bands.
Zeker voordat 'Grunge' salonfähig werd en de alom bekende bands doorbraken naar het grote publiek, stond men vaak bij elkaar op het podium, ging men bij elkaar buurten in de studio en werden de contacten gelegd die in een later stadium weleens van pas konden komen.
Zo is ook Satchel ontstaan. Voortgekomen uit Brad, die tijdelijk op non-actief kwam te staan, gitarist Stone Gossard had immers een bekendere broodheer die was doorgebroken, werd Satchel opgericht.
Zanger Smith en drummer Hagar richtten Satchel op, hoewel de muziek niet eens zozeer afwijkt van Brad durven de heren in deze setting nog meer te experimenteren.
Het debuut ligt sterk verankerd in de jaren 70 maar de muziek wordt doorspekt met alternatieve rock elementen.
Een track als Taste It vormt daar een voorbeeld van, het is tevens een van de meest stevige nummers van de plaat.
Nee, de kracht van Satchel ligt hem in het toevoegen van de piano als instrument. Songs komen dan vervolgens op een melancholische wijze tot bloei. Trouble Come Down vormt daar het perfecte voorbeeld van.
Overigens is dit geen makkelijke plaat, toegankelijk is anders maar dat gegeven intrigeert alleen maar. Op den duur komt EDC tot leven en geef je je eraan over.
Het ingetogen Hollywood is prachtig, wat een eenvoud, maar des te krachtiger komt het nummer over.
O vormt de beste song, maar dat heeft te maken met het toevoegen van de saxofoon als instrument, al meanderend trekken de solo's op subtiele wijze aan je voorbij.
Helaas zijn de wat steviger aangezette nummers ook wat minder, daar ligt wat mij betreft niet de kracht van de band. Desalniettemin vormt de eersteling een fraai tijdsdocument waar je wat moeite voor moet doen.

Fijne gitaarplaat. Smith heeft een prettig stemgeluid en muzikaal zit het uitstekend in elkaar.
Uiteraard zijn de Reservoir Dogs fragmenten een hele fijne aanvulling.

Voortgekomen uit Brad, waar ook gitarist Stone Gossard onderdeel van uitmaakte. Nu moet je niet direct verwachten dat Satchel, uit Seattle afkomstig, het bekende recept volgt zoals veel bands dat uit deze stad begin jaren 90 deden.
Neen, Satchel tapt uit een ander vaatje, de heren tappen uit een ander vaatje. Het debuut staat vol met rocksongs, doordesemt met invloeden uit de folk, blues, funk, lichte psychedelica en soul. Dat laatste komt met name door zanger Smith. De beste man ademt een en al soul, gaat regelmatig de hoogte in en 'draagt' als het ware de songs.
Groot succes is nooit weggelegd voor de band, daar is het muzikaal gebodene wellicht te ontoegankelijk voor geweest, dat maakt de muziek trouwens niet minder mooi.
Voor nummers als Hollywood en O ga ik volledig voor de bijl, van een prachtige schoonheid.