The Beach Boys - The Beach Boys (1985)

De openingstrack is nog wel de moeite waard, maar voor de rest te veel jaren 80 invloeden. Net die sound die m.i. de tand des tijds niet heeft doorstaan. 2 sterren voor de moeite, wat mij betreft.

enige sprankje hoop op deze vreselijke plaat is de stem van Carl.. de rest is walgelijk kleurloos ingevuld met synths en drumcomputers. Bah!

Deze plaat klinkt erg overgeproduceerd. Ze deelden toen de Red Bus Studios met Culture Club. Dat valt wel te merken, want de vocalen klinken hier wat nichteriger dan voorheen. 'Passing friend' is ook door die groep geschreven. De Stevie Wonder-song 'I do love you' valt ook erg tegen.
Later is deze cd nog een keer heruitgebracht in de wat goedkopere Memory Pop Shop-serie.

Oei, oei, oei, het enige nummer dat mij kan bekoren is "Where I Belong".

Dit album heb ik ook eens gehad (gekregen) en ik vind het niet meteen het meest memorabele album van the Beach Boys. Ik sluit mij aan bij Pieter Paal : overgeproduceerd en de songs "Passing Friend" en "I Do Love You", respectievelijk door Boy George en Stevie Wonder geschreven passen niet bij the Beach Boys. Alleen ben ik strenger met mijn sterrentoekenning.

ik vind het een prachtige album daarvan acte.

ben erg benieuwd naar dit album. Is het echt zo slecht? Of sluit ik me aan bij Ko1888. Ik hoop dat laatste....

Ja, dat is het wat mij betreft zeker.

Eerste album van de band na de dood van Dennis, opgenomen met de producer van Culture Club (Steve Levine), zonder gebruik te maken van "echte" instrumenten, en dat heeft voor een zeer steriel, achterhaald en gedateerd geluid gezorgd.

"Getcha Back" werd nog wel een hit, ondanks Mike Love's zeer nasale stemgeluid, maar memorabel is het nummer ook al niet.

"Where I Belong" vind ik nog altijd het enige goede nummer op deze plaat, Carl Wilson klinkt wederom fantastisch en ook de rest van de groep haalt vocaal alles uit de kast.

Het songmateriaal is zeer zwak, de productie is afschuwelijk en ongepast, de zang van de heren is dan nog wel in orde, maar het is niet genoeg om de boel te redden.

Zeer zeker niet aan te raden. Behoort tot het allerslechtste dat de groep opnam (samen met albums als "Keepin' the Summer Alive", "M.I.U. Album", "Still Cruisin'" en "Summer in Paradise").

Dank voor je reactie.

Ik vind dat toch altijd zo raar dat zo'n fantastisch band muzikaal gezien in zo'n diep gat is gevallen. Pas geleden heb ik Love You geprobeerd. Die vond ik hier en daar wel aardig, een krappe voldoende. Maar sinds het album Holland en het live-album In Concert is het helemaal niets meer met deze band. Jammer. Dan hadden ze toendertijd beter toch de stekker er uit kunnen trekken.

Ben nog wel erg benieuwd naar de reactie van Ko.

Heb nu een paar nummers geluisterd via youtube. Het weet me niet te raken. Kleine kans dat dat nog komt. It's getting late is wel aardig. En die gitaar in het 4de nummer gaat ook nog wel. Maar denk niet dat ik deze in mijn collectie perse hoef te hebben.
Als het op foute jaren-80 muziek aan komt is het wel geslaagd.

Van dit album draai ik meestal Maybe I Don't Know, dat samen met Gary Moore opgenomen is.
Prachtig gitaarwerk van de heer Moore op deze Carl Wilson song!

Als je de reacties hierboven leest zou dit album een absolute miskoop moeten zijn. Alle respect voor ieders mening, maar ik vind het allemaal wel heel zwaar naar beneden afgerond. Zo beroerd vind ik deze plaat helemaal niet. Het begint al met het prachtige Getcha Back en eigenlijk staan er op het hele album weinig echt slechte nummers. California Calling is bijvoorbeeld weer zo'n lekker herkenbaar nummer zoals ze die in de jaren 60 ook al zongen. Where I belong is niks minder dan een topper. It's just a matter of time heeft een heerlijk sentimenteel geluidje met die harmonica (of de synth die een harmonica voor moet stellen).

Grote probleem, en die kritiek deel ik uiteraard, is de electronica die op dit album werd gebruikt. In 1985 werden er echter relatief weinig platen gemaakt zonder electrische ondersteuning. Dat is uiteraard jammer, maar vanuit het dat perspectief is het natuurlijk heel goed te begrijpen.

Natuurlijk is dit geen Pet Sounds, Holland, Wild Honey, Surf's Up, maar het is wat mij betreft een acceptabele plaat die het niet verdient zo afgekraakt te worden.

Niet hun beste werk, maar luistert wel lekker en makkelijk weg.

Vergelijk dit met petsounds of today! en dan merk je wel groot verschil.
Blijft nog steeds beter dan menig ander album uit die tijd.
Kleine voldoende.