Satan's Wrath - Galloping Blasphemy (2012)

Verrassend goede retro thrash/black metal in de stijl van de oude Slayer, Possessed en ook wel een beetje Venom, early eighties. Video voor Between Belial and Satan is toegevoegd, oordeel zelf!

In Rock Tribune worden ze omschreven als de Spinal Tap van de extreme metal en het interview is hilarisch. Ze drinken zogezegd de kots van priesters en 2 bandleden zijn doof.

In het wat minder sensatie gerichte metal tijdschrift Terrorizer zegt frontman en voormalig Electric Wizzard lid Taz Danazoglou het volgende hierover.

"While some outfits like to portray themselves as serious practioners of devil worship, you won't find Tas worshipping the broken altar; when it comes to Satanism, his tongue is firmly in his cheek." "Satanism is what those three people from Newcastle did"
Kortom net als vroeger bij Venom is het vooral entertainment jongens en meisjes.

Hoewel ik zijn vorige band (Electric Wizzard) muzikaal interessanter vindt is dit debuut een aardige tribute aan de Metal uit de begin en midden jaren 80.

Opener "Leonard Rising - Night of the Whip" lijkt als twee druppels water op King Diamond ten tijden van "Abigail" echter na 4 minuten klinkt het opeens alsof het aan mekaar is geplakt met Iron Maiden breaks en solo's uit de periode "The Number of the Beast" t/m "Powerslave" .
Het daaropvolgende "Between Belial and Satan" gaat het gas erop en zit dan weer vol met gerecycelde riffs uit het legendarische "Seven Churches" van Possessed.

Ook de overige nummers klinken alsof ze aanmekaar zijn geregen met riffs en solo's van "Seven Churches", maar ook Venom, Mercyful Fate, Slayer en de wat meer obscurdere bands uit het NWOBHM periode komen voorbij.
Een feest der herkenning dus en de riffs klinken allemaal bekend, maar lekker. Alhoewel het soms wel een erg abrupt knip- en plakwerk van riffs is geworden i.p.v een goed lopende compositie te spelen

De produktie had wel wat meer "Necro" mogen klinken (lees een ruiger en vuiler geluid), want het klinkt allemaal wat netjes. Een dito jaren 80 productie met de nodige galm had er beter bij gepast dan deze droge productie.

Kortom leuke plaat als je van jaren 80 (ThrashHeavy Metal) houdt persoonlijk vind ik Duitse bands als Hellish Crossfire en Desaster wat meer authentieker klinken. Het klinkt hier nogmaals allemaal wel lekker Heavy, maar ook wat braafjes.

Kortom leuk als aanvulling in de verzameling, maar andere bands hebben dit kunstje beter nagedaan.