Brad Mehldau - Places (2000)

Een langspeler om in te wonen, daar ga ik op zoek naar wanneer ik de lokale platenwinkel betreed.

Vaak (lees: meestal) liep dat grondig fout, wanneer ik alweer mijn centen uitgaf aan iets dat me door meneertje Tijdsgeest ingefluisterd werd (Ik herinner me dat ik als twintigjarige mezelf dwong naar The Strokes te luisteren en te ontdekken wat die muziek nu zo geniaal maakte).

Ondertussen word ik nog stevig beïnvloed door muzikale trends (want ze blijven razend grappig), maar laat ik het toeval meer zijn werk doen. Of wie vindt wat hij zoekt, heeft slecht gezocht

Zo was ik een jaar terug onderweg in de auto, toen mijn Philips-radio een prachtige fragiele, verstilde cover van Paranoid Android lichtjes krakend doorheen het interieur van mijn Audi 80 stuurde.

"Wàt, wàt was dat?", de radiostem (Katelijne Boon - een mooie vrouwelijke stem, zeg ik u ) kondigde af: "En dat was Brad Mehldau".

Mijn krenterigheid kent op momenten geen grenzen (ik ben het soort persoon dat afdingt op een doosje schroeven), maar wanneer je dat soort muziek hoort - wil ik meteen (METEEN) de langspeler.

Solo Piano: Live in Tokyo mikte ik gedurende de eerste vier maanden van dit jaar vaker dan welke schijf dan ook in de cd-speler. Een verdraaid prachtige plaat - maar deze Places heeft net een streepje voor. Waarom toch?

Is het omdat de langspeler zo'n uitgebalanceerd klankenpallet bezit? Is het omwille van de niet-eenzijdige cerebrale schoonheid? Is het omdat Mehldau bijna met warme chirurgische precisie (jaja, ik wéét dat dit klinkt als een contradictio-in-terminis) zijn songs weet vorm te geven?

Misschien, misschien. Maar het blijkt vooral een langspeler die me overal kon begeleiden: in de auto, thuis en op het werk. De muziek die op Places te horen is, kent niet meteen een Right here, right now-karakter. Ze baant zich langzamer een weg naar de synapsen, neemt er de tijd voor.

Wat niet belet dat je waarschijnlijk een peuter aan het dansen krijgt op de tonen van 29 Palms

Neen, ik denk hier een man te horen die van zijn muziek houdt. En ik houd van zijn muziek. Erg veel. Erg veel

Eens kijken of ik mezelf aan het dansen krijg dan, want in de jazz-wereld voel ik me nog altijd een beetje een peuter die nog volop aan het ontdekken is en niet goed weet wat hij nou eerst zijn aandacht moet geven.

Dan zijn we met twee

Maar - de ervaring leert mij dat jazzliefhebbers (die ik ken) immens vrijgevige lui zijn. Ze zijn steeds kinderlijk enthousiast: "En ken je die? Of die plaat?"

Mocht ik het niet beter weten, ik zou stellen dat het gros van de jazzliefhebbers "ongedwongener" hun muziek beleven dan popliefhebbers (nog 'ns - ik kan enkel maar vergelijkingen maken door te veralgemenen - sorry daarvoor ).

In ieder geval: het stemt me nogal gelukkig dat er nog bergen jazzmuziek op me wachten

Wat een tip weer Zachary, dit prachtige en meeslepende album.
Een modern Bill Evans Trio wellicht, maar toch weer heel anders.
Is inderdaad wel een album dat tijd nodig heeft.
Even simpel als geniaal. Ik ga me zeker verder verdiepen in deze artiest.

Places is zo’n cd die je vaker moet afspelen, een groeier dus. In eerste instantie kende ik 4 sterren toe, maar nu na een flink aantal draaibeurten, kom ik tot de conclusie dat dit te weinig is. Het album is werkelijk in één woord ‘af ‘. Voor een deel Brad Mehldau solo en de overige als trio met Larry Grenadier (bas) en Jorge Rossy (drums). De linernotes bestaan uit filosofische bespiegelingen van Brad. Aan het slot nog een verklaring waarom dit album Places heet. De titels zijn gebaseerd op de plaatsen waar hij de melodieën schreef. Hij begint en eindigt met zijn woonplaats Los Angeles, lied nummer 5 is een tussendoortje, toen hij tijdens een lange trip even thuis was.