Brad Mehldau - Largo (2002)
mijn stem
16 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Warner Bros.
-
When It Rains (6:37)
-
You're Vibing Me (3:28)
-
Dusty Mcnugget (5:43)
-
Dropjes (3:58)
-
Paranoid Android (9:05)
-
Franklin Avenue (3:42)
-
Sabbath (4:42)
-
Dear Prudence (5:23)
-
Free Willy (5:05)
-
Alvarado (4:00)
-
Wave / Mother Nature's Son (6:29)
-
I Do (7:17)
0
geplaatst: 7 oktober 2007, 13:29 uur
Brad Mehldau, ik koester sterke vermoedens dat de man eet met mes en vork 
De muziek die ik mag horen op zijn langspelers zijn van zulke gecontroleerde en geconcentreerde schoonheid dat ik hem verdenk van een ver doorgedreven muziekbewustzijn.
Eigenlijk zou je deze muziek kunnen beschuldigen van braafheid, maar dan lijk je me de essentie van Mehldau te missen.
Ik vermoed dat Mehldau niet meteen plaats neemt aan de piano om luisteraars te imponeren, dan wel om hen mee argeloos te voeren op de tonen van simpelweg *muziekverwondering*.
Ja, ik besef dat verwondering een woord is dat ferm onderhevig is aan woordinflatie naarmate de jaren wegtikken. Maar toch, toch - sommige verwondering lijkt nooit weg te ebben. Zo is het tevens gesteld met muziekverwondering.
Ik maak me sterk dat hier tientallen, zo niet honderden gebruikers af en toe zichzelf in de arm knijpen, terwijl ze luisteren naar muziek:
"Kan dit eigenlijk wel, zulke mooie muziek?"
Welke muziek het betreft, maakt geen mallemoer uit.
En ja - af en toe denk je: "Niets kan mij meer verwonderen". Maar dan hoor je het pianogetingel van Dusty McNugget, en dan sta je weer, binnenmonds mompelend: "Uh, wat is het mooi!".
Maakt het dan enig verschil uit dat deze "Largo" bij momenten nét iets te veel opgepoetst klinkt? (ik bedoel maar: less is more, producer Jon Brion
). Néén hoor - méér Brad Mehldau! 
De muziek die ik mag horen op zijn langspelers zijn van zulke gecontroleerde en geconcentreerde schoonheid dat ik hem verdenk van een ver doorgedreven muziekbewustzijn.
Eigenlijk zou je deze muziek kunnen beschuldigen van braafheid, maar dan lijk je me de essentie van Mehldau te missen.
Ik vermoed dat Mehldau niet meteen plaats neemt aan de piano om luisteraars te imponeren, dan wel om hen mee argeloos te voeren op de tonen van simpelweg *muziekverwondering*.
Ja, ik besef dat verwondering een woord is dat ferm onderhevig is aan woordinflatie naarmate de jaren wegtikken. Maar toch, toch - sommige verwondering lijkt nooit weg te ebben. Zo is het tevens gesteld met muziekverwondering.
Ik maak me sterk dat hier tientallen, zo niet honderden gebruikers af en toe zichzelf in de arm knijpen, terwijl ze luisteren naar muziek:
"Kan dit eigenlijk wel, zulke mooie muziek?"
Welke muziek het betreft, maakt geen mallemoer uit.
En ja - af en toe denk je: "Niets kan mij meer verwonderen". Maar dan hoor je het pianogetingel van Dusty McNugget, en dan sta je weer, binnenmonds mompelend: "Uh, wat is het mooi!".
Maakt het dan enig verschil uit dat deze "Largo" bij momenten nét iets te veel opgepoetst klinkt? (ik bedoel maar: less is more, producer Jon Brion
). Néén hoor - méér Brad Mehldau! 
0
geplaatst: 25 juni 2009, 20:12 uur
Prachtig.. En aangezien ik niet zulke goede recensies kan schrijven als Zachary laat ik het hier maar bij.
* denotes required fields.
* denotes required fields.