Brad Mehldau - Live in Tokyo (2004)

"Jij luistert toch ongezond veel naar Bill Evans, niet?"

"Nou ja"

"Beken maar - die Bill Evans kan niets verkeerd dan bij jou. Wel - dan moet je echt luisteren naar Brad Mehldau."

Ik wou dat iemand me die zinnen had toegesproken. Die persoon kon ik dan koesteren, dan wel overladen met genegenheid. Helaas - Brad Mehldau ontdekte ik zelf. Sja - wat moet je dan beginnen? Jezelf graag zien, zeker?

Vergelijkingen zijn er om zaken makkelijker voor te stellen - dus vergeet Evans wanneer je Mehldau beluistert. Bij ieder popnummer ga je toch ook niet spontaan roepen: "The Beatles! The Beatles!", toch?

Misschien is deze langspeler vintage Brad Mehldau. Een piano, een man en een horde aandachtige luisteraars (hun kuchen en onrustig geschuifel verlenen de muziek die charmante livevibe). Een uitgesponnen, fluwelen versie van Paranoid Android. Een uitgebeend George Gerswin-nummer ("Someone to Watch Over Me").

Misschien verovert deze schijf geen plaatsje tussen de all-time classics, maar wat dondert dat? Tussen de berg "essential re-releases en Two Thumbs Up!-ceedees is een mens enorm tevreden om dit soort van muziek te vinden. Sobere pracht, inderdaad

Op dit moment in De Wereld Draait Door...en hij spreekt nog nederlands ook.

Oh dacht net echt dat het een Nederlander was...

Dat blonde mokkeltje is z'n vriendin, die komt wel uit Nederland.

Het overkomt mij niet erg vaak, maar dit album, maakt echt een diepe indruk. Een aaneenschakeling van hoogtepunten.
De keuze van Brad voor een topnummer als "Paranoid Android" van Radiohead is gedurfd, maar de uitvoering is van een grote schoonheid. Hier gaan we de komende weken stil van genieten.

Prachtig album, maar deze uitvoering is vreemd, dit is het halve concert, het hele concert staat op de Japanse versie van dit album (2cd)

Please note that there is also a Japanese 2CD edition:

Disc 1:
1. Intro
2. 50 Ways to leave your lover
3. My Heart Stood Still
4. Roses Blue
5. Intro II
6. Someone To Watch Over
7. Things Behind The Sun

Disc 2:
1. C Tune
2. Waltz Tune
3. From This Moment On
4. Alfie
5. Monk's Dream
6. Paranoid Android
7. How Long Has This Been Going On
8. River Man

Meegenomen uit Japan:)

Gister met koninginnedag nieuw nog in de verpakking voor een euro gekocht. Niet laten liggen natuurlijk. Mooi puur een kaal pianospel. Sfeer van het publiek is ook echt een toegevoegde waarde.

Brad heeft van zijn 10e tot 16e zich voornamelijk bezig gehouden met klassiek en bands zoals REM en Radiohead. Door die laatste twee bands is hij erg geinspireerd en vandoor ook de keuze van de cover Paranoid. Op youtube kun je hem meer covers van Radiohead zien spelen.

Openingstrack (vóór de intro?) Things Behind The Sun is gelijk raak. Je hoort Nick Drake gewoon zingen. Niet doordat ik het erbij fantaseer, maar hoor hem zingen ín de aanslagen van Brad. Dat is pure klasse. De rest mag er uiteraard ook zijn, maar nergens haalt hij het niveau als bij die opener.

Van Marciac naar Tokyo, we zetten de Mehldau-lijn voort op deze mooie zaterdagnamiddag, een beetje achronologisch maar wat boeit dat verder...

Het eerste wat me opviel is die héél aparte interpretatie van Monk's Dream en hoe moeiteloos deze perfect ingepast wordt tussen de klassieke jazzstandards en de rock-interpretaties. Voor mij leunt de speelstijl het dichtst aan bij die van Keith Jarrett maar dan met net wat meer gevoel. Al is Mehldau zo op het eerste gehoor een absolute meester in het opbouwen van spanning, in elk nummer neemt hij mooi zijn tijd om een verhaal te brengen met aan het eind een bepaald soort climax.