David Hidalgo, Mato Nanji & Luther Dickinson - 3 Skulls and the Truth (2012)

Via een Spotify playlist stuitte ik bij toeval op deze plaat. Mijn interesse werd met name gewekt door Luther Dickinson. Ik vind hem een van de beste gitaristen van zijn generatie. Niet alleen bij zijn eigen band North Mississippi Allstars, maar ook zijn lead gitaar kunsten bij The Black Crowes en zijn recente bijdrage aan de laatste plaat van Ian Siegal bewijzen dat Dickinson uniek is in zijn soort qua klank en techniek. Ook op "3 Skulls and the Truth" steelt hij wat mij betreft de show met zijn warme, diepe, donkere bluesklanken en intens slide gitaarspel. Maar ook de andere twee gitaristen mogen er wezen. David Hidalgo van Los Lobos en Mato Nanji van Indigenous leveren een buitengewone prestatie. Deze beide heren voegen de rock nuances toe aan het geluid van "3 Skulls and the Truth". Ook vocaal wisselen de heren elkaar af en doen ze niet voor elkaar onder. Het gevaar bij een dergelijke plaat is de overdaad. Maar de songs zitten goed in elkaar, de heren geven elkaar de ruimte en het gitaarspel is variërend genoeg om overdaad te voorkomen. De nummers zijn van aanzienlijke lengte, dus deze plaat is een genot voor het oor en de liefhebbers van in de blues doordrenkte rock komen ruimschoots aan hun trekken. De algehele sfeer heeft wel iets weg van de zompige moerasblues zoals vergelijkbaar op het album "Hernando" van North Mississippi Allstars. Deze plaat is voor mij genieten van begin tot eind, en zou wel eens kunnen eindigen in het jaarlijstje van 2012!

Hier de Bluesmagazine recensie. Ben nu aan het luisteren en bevalt goed, zo ver.
Lekkere vette bluesrock met een fijn gevoel van een stel ouwe rotten die nog lang niet verrot klinken.

Leuk hoe Hendrix vanuit zijn graf nog invloed heeft om deze samenwerking min of meer tot stand te brengen

Edit; meteen maar door met de tweede spin.

Op het eerste gehoor erg vet en zompig. Typische Texas-blues zoals ik het graag hoor.

Kwam het album bij toeval tegen en werd getrokken door de enige voor mij bekende naam van Luther Dickinson. Album aan enkele luisterbeurten onderworpen. Gitaarspel en arrangementen staan prima. De gemengde zangstemmen slaan bij mij echter de plank mis. Heb soms het idee dat ik een kroeg in het zuiden van de USA naar een karaoke contest zit te luisteren (niet dat ik die ervaring heb maar wel het voorstellingsvermogen) Ruime voldoende van de muzikale kant van de album, de rest kan me niet zo boeien.

Hidalgo komt uit Los Lobos. Dat moet je op z'n minst een beetje kennen, toch?

Los Lobos als band wel maar niet goed genoeg om de namen van de bandleden op te kunnen dreunen...vandaar alleen Luther die ik erg goed vind in North Mississippi Allstars - World Boogie Is Coming (2013)

Ja, naar ik mij herinner ben ik niet zo gek op de muzikale koers die Noth Mississippi Allstars vaart.

Was ik ook niet, maar de door Broem genoemde plaat is een grote stap voorwaarts. Je zou het nog eens kunnen proberen.