Martin Eden - Dedicate Function (2012)

Een dansbare Matthew Cooper? Het moet niet veel gekker worden. Onder zijn 'normale' artiestennaam Eluvium had hij onlangs al enige persoonlijke restricties overboord gegooid door op Similes met zang aan te komen, maar dit valt toch wel mijlenver van zijn herkenbare sound. Of toch niet? Gelukkig is alles in de wereld van Cooper relatief. Onder het wat saaie pseudoniem Martin Eden heeft hij terug willen grijpen naar de sound van een Aphex Twin. Kan ik inkomen, hoewel het ook herinnert aan het vroegere werk van Moby. Vlad is nog wel een volbloed Eluvium, maar het betrekkelijk extraverte Short Cut is andere koek. Een prima track overigens. Verions bevat echter een hele kale, magere beat waar ik helemaal niet dol op ben. De boel wordt nog enigszins gered doordat het uit duizenden herkenbare geluid van Eluvium zo halverwege de track tevoorschijn sijpelt - alwaar het nummer weer volledig doodslaat als de welhaast euforische shoegaze-sound weer wordt afgekapt.

Met Static Nocturne en Similes als mijn persoonlijke favorieten vind ik dat Matthew Cooper op het hoogtepunt van zijn creativiteit opereert. De aankomende nieuwe Eluvium-release zal uitwijzen of hij op die positie zal blijven. Het Martin Eden-project voelt wat mij betreft aan als een tussendoortje, waarin nieuwe gronden worden verkend. Dansbaar is dit allerminst, daarvoor speelt Cooper te graag met lang uitgerekte soundscapes zoals in Etc-etc en in het intrigerende Hum. Liefhebbers van Eluvium kunnen hun ding zeker vinden, maar zullen tegelijkertijd reikhalzend uitkijken naar het nieuwe album.