Jan Bang, Erik Honoré, David Sylvian, Sidsel Endresen & Arve Henriksen - Uncommon Deities (2012)

met woorden die mijn ogen beroeren treden de ongewone goden binnen. Zijn perfecte stem, haar perfecte klankkleur, de zwoele Arves en spaarzame melodieën - hoe kan ik het mooier zeggen dan Paal-Helge Haugen: “the god of silence is a patient god. He has patience enough to wait until we all become fossils.”

Dat maakt me erg nieuwsgierig een album van David Sylvian met Sidsel Endresen. Een niet zo voor de hand liggende combi (hoewel ze bij hetzelfde label zitten dacht ik) Ga ik naar op zoek.

Ik ben David Sylvian de laatste jaren een beetje uit het oor verloren. Wel heb ik kaartjes besteld voor zijn concert in de melkweg, ergens begin 2012. Dat concert is helaas afgelast wegens een hernia van Sylvian.
Wel leuk om te zien dat deze cd, die ik niet ken en niet heb gehoord, gemaakt is met dezelfde bezetting als waarmee hij op tournee zal gaan.

Eind van de maand verschijnt zijn nieuwe cd Wandermüde and Amplified Gesture, een cd die hij samen met Stephan Mathieu heeft opgenomen. Heb er een deel van mogen horen.
Helaas weer dat kunstmatige kille avant gardistisch gefröbel.

David Sylvian blijft één van de boeiendste artiesten die ik ken met één van de mooiste stemmen die ik ooit heb gehoord. Ik blijf hopen dat hij ooit weer van ijskoning naar zonnegod transformeert.

Verwacht geen zingende David, dit zijn gedichten die worden uitgesproken met minimale muzikale begeleiding, ik vind het heel sereen en word er bijna religieus van.

De muzikale begeleiding is in ieder geval dik in orde. Manafon vond ik ook al prima, dit is echter van hoger niveau.

Dit is toch wel even andere koek als het meer bekende werk van David Sylvian of Sidsel Endresen. Dit moet ergens in mijn hersenpan een juist plekje krijgen maar ben bang dat het me onvoldoende kan/gaat boeien. Muzikaal klinkt het bijzonder genoeg maar het oplezen van de gedichten staat me wat tegen. Jammer maar helaas schat ik in. Op het stapeltje herkansingen dan maar. Wie weet op een ander moment in een andere stemming.

Moeilijke plaat met veel snijdende, ietwat paradoxale klanken. Met dat laatste bedoel ik dat de klanken(Jazzblazers, elektronica, het voorlezen van Sylvian) haaks op elkaar lijken te staan. Dit resulteert echter juist in heel spannende muziek. Ik open met 3.5*. Kan meer worden, kan minder worden.