Orden Ogan - To the End (2012)

Dit is echt over de top. Na een half nummer denk je dat je het wel gehoord hebt, zo fout is het. Maar schijn bedriegt. Het is een goede power cd. Er zitten echt vlijmscherpe passages in de nummers verstopt, en zelfs de zanger daar wen je aan. Alles wordt echter vol overtuiging gespeeld. De solo's en achtergrondkoortjes vliegen je zo nu en dan echt om de oren. Er zitten echt cliché stukken in, maar over het geheel genomen stoort me dat toch niet. Ik vindt dit een leuke, maar vooral krachtige cd die ik zeker vaker zal draaien.

Laat ik met de positieve punten beginnen betreffende deze cd. To the End is een uitschieter vanwege de spetterende gitaarsolo`s en ook Dying Paradise is een lekker snel metal nummer. Maar waar ik echt op afknap zijn die vreselijk koortjes die het peil van veel nummers op deze cd naar beneden halen. Let wel het is allemaal goed gedaan hoor maar het maakt het allemaal zo rete commercieel en glad! Nee het had voor mij allemaal wel wat ruwer gemogen.

Soms kun je je behoorlijk vergissen met betrekking tot een oordeel geven over een cd. Was ik begin November nog niet zo enthousiast over deze cd, nu na een ongemerkt aantal draaibeurten moet ik bekennen dat dit voor mij een behoorlijk verslavende cd is geworden. Als je vaak een cd opzet om te beluisteren is dat toch een teken dat je het graag mag horen. Orden Ogen weet te boeien met uitstekende powermetal,zeer goed geproduceerd want het klinkt als een klok en het gitaarwerk is top. Over het algemeen zijn het snelle nummers ( To The End, Land of the Dead, Till the Stars cry Out) maar ook langzamere nummers als The Ice Kings of Angels War zijn fraai. Jr ziet maar dat je je soms behoorlijk kan vergissen in een cd.