Dark Dark Dark - Who Needs Who (2012)

Ik weet niet wat het juist is, maar iets in de songs van Dark Dark Dark maakt me helemaal week. Ik kan er niet juist de vinger opleggen, maar het zal een combinatie van elementen zijn: het melancholische pianospel, het onweerstaanbare stemtimbre, het niet alledaagse instrumentarium.
Anyway, alweer een prachitge plaat, die ik na driekwart beluistering al inzet op 4*. Maar zeker nog met groeimarge.
Snif.

Zakdoekje nodig? Zit hier op het moment naar te luisteren, maar volgens mij is dit een mooi plaatje! Ga dit zeer zeker meer beluisteren!

Dank voor het aanbod BobbieMarley.
Maar ik heb een laken naast mijn stoel liggen. .
En beluister dit maar meer, het zal je niet spijten.
Hun vorige plaat is trouwens ook een juweeltje. Check it out.

Ha ha, een laken! Ga deze zeker meer beluisteren en wanneer hij echt goed bevalt, dan ga ik zeker achter die andere aan!

Ik heb een versie met nog een bonusnummer van ruim 10 minuten, Untitled. 5 zakdoekjes uh ik bedoel vijf sterren voor deze ontroerende plaat, die me echt weet te raken. Prachtige inkleuring van de liedjes van met name accordeon, maar ook piano en blazers.

Om wat zieltjes proberen te winnen heb ik een korte beschrijving op mijn blog geplaatst.
Voor geïnteresseerden, zie onderstaande link :

Music that needs attention: Dark dark dark - Who needs who - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Beluisterd en daarna (weekje ertussen) nog eens een kans gegeven. Rustige folk, maar bij mij begint de stem erg te irriteren. Komt op mij erg ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd over en dat zorgt er uiteindelijk voor dat deze totaal in het niet verdwijnt in vergelijking met vele sterkere folkartiesten/ -albums.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die haar manier van zingen niet kunnen appreciëren. Maar dat zegt nog niets over de kwaliteit van de muziek. Het zegt wel iets dat jij een plaat beoordeelt na twee keer beluisteren. Hoe kun je nu een album goed beoordelen na twee luisterbeurten? Dat is echt onmogelijk! Het is een meer voorkomend probleem op dit forum, om albums zo snel te beoordelen.

Aha we hebben weer iemand die meteen de aanval zoekt omdat er een mindere stem uit wordt gebracht... Waar staat dat ik het (maar) 2x heb beluisterd? En als dit zo zou zijn (ik weet wel beter) voor wie is het dan onmogelijk? Na ruim 25 jaar liefhebber van muziek, weet ik precies hoe ik muziek moet beluisteren en wanneer te beoordelen.

Een eveneens vaak voorkomend probleem op MuMe is dat een stem door fans of andere MuMe-bezoekers niet wordt gerespecteerd. Misschien iets om over na te denken en accepteer dat er mensen zijn die een andere mening en stem hebben als jijzelf...
Ik haal 'm wel uit de update, dan kun je nog even verder zagen en zeuren.

Je denkt toch zeker niet dat ik op zulke lariekoek serieus ga reageren.

Dit lijkt me een mooie plaat. Piano en zang gaan hier heel goed samen, en dan ben je al een heel end op weg, natuurlijk. Benieuwd hoe ik dit ervaar na wat meer luisteren.

Een sobere doch smaakvolle hoes, en enkele lovende woorden; meer heeft een mens soms niet nodig om een goeie plaat te ontdekken. En dat is ‘Who Needs Who’ van Dark Dark Dark ontegensprekelijk; een goede plaat. Alleen al het titelnummer, met bijzonder fraaie kleurschakeringen, is meer dan de moeite waard. De melancholisch klinkende pianotoetsen, de aanzwellende blazers, de innemende stem van Nona Marie Invie, en daarbovenop ook nog ‘ns de goeie teksten. Bovendien zitten er ook nog enkele verrassende twisten in het titelnummer.

‘Tell Me’ begint met een stukje dat me doet denken aan een nummer van Villagers (al kan ik er nou niet meteen de vinger op leggen), en ontwikkelt zich gaandeweg in groots pathos, à la Lana del Rey, maar dan minstens twee klassen beter. Invie kijkt in de song mijmerend terug naar een mooie herinnering, zodat deze niet verloren gaat. Een zweem van spijt klinkt door in haar stem, verlangen ook.

‘Last Time I Saw Joe’ is wat zenuwachtiger van aard, met hortend pianospel en drumgeroffel. De blazers vervullen andermaal een belangrijke rol; de spanning is soms te snijden in dit nummer. Ik weet niet wie Joe is, maar dat hij één en ander heeft losgemaakt bij Invie, lijkt me duidelijk. Het nummer krijgt gaandeweg iets weg van Feist of PJ Harvey, maar nooit meer dan een vage afdruk. Met ‘Patsy Cline’ wordt het gaspedaal weer wat met rust gelaten, en zakken we heerlijk in. Af en toe krijgt het een klezmerachtige feel, met accordeon, en die piano, altijd weer die piano. Ook bespeeld door Nona Marie Invie trouwens, toch wel de spilfiguur. Het nummer gaat over vergane liefde, en dat je die niet mag vergeten.

‘Without You’ begint als een zigeunertune (accordeon speelt weer een grote rol), en dan hoor je de volgende prachtige regels:

“Without you I am a river, my love;
And without you, I’ll lose what’s good to the sea;
Without you I am a river, my love;
Wandering aimlessly…”

Deze vier regels zeggen het wat mij betreft helemaal: een treffende metafoor voor verlorenheid, en wat de kostprijs is. ‘How It Went Down’ en ‘Hear Me’ zorgen voor een bescheiden inzakmomentje (met daartussen dan toch nog het sterke, naar het einde toe aanzwellende ‘It’s a Secret’), naar mijn mening, maar echt zwak of gezapig wordt het nooit. Maar dit wordt dan weer goedgemaakt door de laatste twee songs, waarvan vooral de afsluiter bijzonder de moeite waard is.

‘Meet in the Dark’ is zo’n nummer met een gouden refrein, dat herkenbaar is, en doel treft. ‘The Great Mistake’ eigenlijk ook wel, maar aan dat nummer is zo goed als alles puur goud. Van de vrije, jazzy intro over de aandoenlijke verzen tot het refrein, dat mijn hart treft. De schuld is makkelijk bij een ander gelegd, maar moet je bovenal eerst bij jezelf zoeken. Het nummer heeft iets ongrijpbaars, als een nevel die voor je ogen zweeft, maar die je maar niet kan beetpakken. Tegelijk is het de ideale afsluiter, want de toon waar het gehele album naar wordt toegewerkt, wordt hier tot in de perfectie gecreëerd. Een mengeling van nostalgie, openheid, eerlijkheid. Een verlangen naar een tijdmachine om terug te gaan in het verleden en fouten recht te zetten, wonden te helen. Maar ik draaf weer door, en laat mijn eigen creatieve brein het overnemen van de objectiviteit. Muziek is subjectief..

Met de twee beste nummers aan kop en staart, en geen misselijke dingen daartussen, durf ik deze plaat geslaagd noemen. Het is zelfs meer dan dat; Dark Dark Dark heeft een klein pareltje afgeleverd.

4 sterren

Een plaatje dat langzaam terrein verovert ten huize popstranger, stuk voor stuk sterke songs en de weemoed en emoties die doorheen elke noot sijpelen zijn stilletjesaan gewoonweg onweerstaanbaar.