Cody ChesnuTT - Landing on a Hundred (2012)

Holy fuck, er komt na tien jaar zowaar écht een nieuwe Cody ChesnuTT.
Pre-order.

Eindelijk! Goed nieuws dit!
"Under the spell of the Handout" klinkt in ieder geval al top!
Ben benieuwd naar de rest!

Eindelijk, eindelijk, eindelijk. De opvolger van het onbetwiste meesterwerk The Headphone Masterpiece.

Misschien niet zo indrukwekkend als het debuut, maar wel erg goed. Een aantal decennia soul in de breedste zin van het woord in een bijzonder jasje.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Cody ChesnuTT - Landing On A Hundred - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Specifieke verwachtingen verdwenen een beetje meer met elk ChesnuTTloos muziekjaar, nodeloos te zeggen dat je dan na 10 jaar behoorlijk vrij aan de uiteindelijke opvolger kan beginnen. Zeker geen negatieve trend voor zowel liefhebbers als tegenstanders van The Headphone Masterpiece (langs beide kanten toch behoorlijk talrijk): als een blank blad aan het tweede album van een hedendaagse cultheld beginnen. Hij kan gewoon een tweede debuut maken, hetgeen hij eigenlijk ook doet.

De afgelopen jaren bleek al aan de hand van wat losse nummers en een EP dat de magie van de eersteling niet iets was dat herhaald kon worden. Het zou, om eerlijk te zijn, ook geen steek houden om zijn unieke slaapkamerkunstjes te gaan herhalen. The Headphone Masterpiece was meer iets van het moment, het omvatte de Cody ChesnuTT van toen, daar kan een artiest onmogelijk in blijven hangen. De vele voorsmaakjes op Landing on a Hundred lieten dan ook al een heel andere uitgewerkte vorm van zijn soulmuziek horen, eentje voorzien van een meer beheerste sound en een bijzonder funky inslag. Vooral de expliciete aanwezigheid van de afrobeatritmes is zo onderhand een nieuw paradepaardje geworden van ChesnuTT, en dat kan nu met deze tweede langspeler eindelijk ten volle worden tentoongespreid.

Het plaatje is proper afgewerkt (stel je voor), al blijven er zekere oneffenheden inzitten die de sound ietwat rauw en tastbaar houden. De vuige drums en schelle blazers geven authenticiteit en eigenheid aan zijn nieuwe Felagetinte soul. Toch kan je niet om enkele melige keuzes heen (niks nieuws onder de zon voor Cody), hier vooral merkbaar in de teksten en rijke strijkersarrangementen, met als ultieme voorbeeld Love Is More Than a Wedding Day. Het maakt gewoon allemaal deel uit van de gerichte focus op dit werk. Anders dan eerder lijkt hij hier een vrij duidelijk beeld voor ogen te hebben dat, haast eenvoudigweg, nummer na nummer bijzonder kleurrijk ingevuld wordt, zowel in de rustigere nummers als de vele explosieve uitspattingen. Nergens neigt Landing on a Hundred naar het geniale, dat deed The Headphone Masterpiece misschien (met moeite objectief terugkijkend) in wezen ook absoluut niet, maar bij Cody ChesnuTT komt het simpelweg hoorbaar van een echte plaats.

Wellicht is dit de Cody-plaat geworden voor wie vond dat hij bij The Headphone Masterpiece nog net iets te vaak zijn wenkbrauwen moest fronsen. Maar ook voor degenen die juist gecharmeerd werden door de ietwat naïeve maar tegelijk ontzettend verpletterende aanpak van het debuut is er geen reden om zijn nieuwe stijl de rug toe te keren. Het zijn dan nu haast twee compleet verschillende artiesten, de huidige en de tien-jaar-jongere, maar in essentie kun je niet om de muzikaliteit en het unieke talent van Cody ChesnuTT heen!

Geweldig nieuw album van Cody ChesnuTT.
Aangezien het jaar al op zijn einde loopt durf ik wel te stellen dat Landing on a Hundred in de race zit voor mijn album van het jaar er zijn nog 3 andere kandidaten.

Top album! Heerlijk. Ik was zijn vorige alweer volledig uit het oog verloren. Misschien maar weer eens luisteren. Deze blijft in ieder geval nog even 'on repeat'. En in maart naar De Melkweg. Ben benieuwd hoe het live uitpakt.

Waar ik zijn stem op "The seed" nog erg op Terence Trent D'Arby vond lijken, doet hij me na het beluisteren van deze plaat erg aan Corey Glover (Living Color) denken.

Ik kan nog niet echt een goed oordeel geven (na 2 luisterbeurten). Volgens mij is dit een groeiertje..
Op dit moment zijn Where is all the money going, What kind of Cool, Chips down en Scroll Cal (doet mij erg aan Marvin's Inner City blues denken) mijn favorieten.

Iets avontuurlijker had wel gekund, en die 'volg mij naar de kerk'-moraal gaat ook wel een beetje tegenstaan halverwege het album, maar muzikaal en puur qua kwaliteit van de songs zeker een van de betere albums van 2012. Soul zoals het ooit bedoeld was.

Under the spell of the handout & Don't wanna go the other way...

Plaat weer eens opgezet en nu ook maar gestemd op MM. Wat een heerlijk relaxt album is dit. Ik hou van de soul en de stem van Cody. Helaas heb ik hem nog nooit live gezien, hopelijk gaat dat nog eens gebeuren!