John Fogerty - Blue Moon Swamp (1997)

Wat een verschrikkelijke voorkant toch op een prima cd.
Niets bijzonders, maar wel wat je kan verwachten van de frontman van een van de leukste, zo niet leukste, bands van eind jaren zestig, begin jaren zeventig.

Een vleugje moerasrock met CCR (die stem he?) en je waant je in de Mississippi Delta (zie zeker nummer 4).

Lekker voor de zwoele zomerdagen.

Na jaren van stilte een prachtige cd van John.
Afwisselend, rock, swamp, easy listening.
Deze man onlangs nog live gezienin de Heineken Music Hal. Een brok energie en een feest van herkenning.

Zondermeer een mooie comebackplaat met een wat goedkoop uitziende hoes.

3.5 sterren

***1/2

Ik ben Fogerty terug volop aan het beluisteren; Wàt heeft die ouwe rot ons al zalige muziek geschonken, mèt en zonder CCR.

Dit is toch wel een zeer lekker plaatje. Blue Moon Nights, yeah!
ik ga mijn eerdere stem lichtjes optrekken naar : ****

Al die jaren dat juristen en platenmaatschappijen Foggerty voor de voetenhebben gelopen, heeft hij gelukkig gebruikt om een schatkist een goede songs te verzamelen. Om die op dit album in een keer naar buiten te kieperen. Alle stylen waarin hij pakkende songs kan schrijven komen voorbij, Met als hoogtepunt " A Hundred and ten in the Shade". Dat het nog maar lang mag duren voor deze man de gitaar aan de wilgen hangt

Fogerty zet de lijn voort waar CCR ooit stopte.2 van de exleden zitten al jaren in een CCR revisted bandje.De gore moed,maar ja,zo gaan die dingen.
Fogerty was natuurlijk het kloppende hart bij die band,en pakt hier lekker uit.Net of de tijd stil heeft gestaan.Het is een geliktere produktie,maar dit is geen storend element.Lekkere ''niets aan de hand'' swamprock met een hoop power en af en toe even gas terug.Joy Of My life bijvoorbeeld is een fraaie slower met een countryfeel.Het is een ode aan vrouwlief Jullie,die hem naar eigen zeggen het plezier in het leven weer terugschonk.
Soms kan het leven mooi zijn.John Fogerty geniet er met volle teugen van.

Ik las dat Fogerty speciaal voor de foto een strat gekocht heeft, omdat ie daadwerkelijk in het water staat/zit. De gitaar is gedroogd en nog in het bezit van Fogerty, die hem eigenlijk wil tentoonstellen. Vreemd dat Fogerty juist de twee zwakste nummers van dit album heeft uitgekozen voor zijn verzamelcd., The Long Road Home.

Net als 'Centerfield' weer een levensteken na 10 jaren stilte. En de andere overeenkomst met Centerfield is dat het ook een heel mooi album is. In tegenstelling tot voorganger 'Eye Of The Zombie' een aanstekelijk vrolijke plaat. Heldere produktie. Tijdloos.

Fogerty is voor mij al jaren een van de grootste uit de rockhistory
Dus dat beïnvloed ook een beetje de hoge score,s die ik hier weggeef,(o,a Deja Vu en Revival)
Maar voormijzelf en/of mijn voorkeur een terechte beoordeling
Minpuntje vind ik ,zijn krachtige rauwe stem nam tijdens zijn solotijd af naar een iets makker gehalte
Maar dat mag op een bepaalde leeftijd,zijn songs blijven bijna altijd even sterk
Blue moon swamp is nog steeds mijn favoriet van zijn soloalbums
Geheel gezien (gehoord) Geen zwakke onderbrekingen,afwisselend ,sterk
het vertrouwde Swamp/Rock/Countryrock/Fogertysound...het geluid van de Meester
Creedence komt nooit meer terug,maar het geluid is gebleven!!

Fogerty Swamps Forever

Op Spotify staan er twee bonus tracks bij dit album. Een instrumentaaltje en een swamp rocker.

Na wat shoppen bij Concerto A'dam de vorig jaar uitgebrachte 20th Anniversary Edition(CD) van Blue Moon Swamp nu ook in bezit,niet alleen voor de heb, maar deze 2017 release voegt ook de 2 bonustracks (uit de 2004 remastered versie) toe,dat zijn dus de bonustracks die spinout in het bericht hiervoor al opmerkt, niet dat het wereld schokkende covers zijn maar wel voldoende goed voor de liefhebber...betreft het instr. Just Pickin (Freddy King) en Endless Sleep (Reynolds/Nance)
De schijf is gestoken in een wat verbeterde hoes dan de orginele ...een soort Swamp by night(donkerblauw plaatje) dus geen Fogerty in het water
Ik kon deze speciale editie van dit uitstekende in 1998 grammy award winnende (best rock) album dus ook weer niet laten liggen,temeer dat dit mijn favoriete Fogerty Solo album is

Die nieuwe hoes is ook te zien op Spotify.

samen met zijn album "Centerfield" mijn favoriete solo album van John Fogerty. kennelijk had de man rond die tijd een creatieve piek en schreef hij 12 pakkende "catchy" songs in de van hem bekende "swamp rock, country, roots" stijl.

veel up-tempo songs in een kristalheldere productie die de oude CCR tijden doen herleven en een aantal prachtige meer ingetogen liedjes als "A Hundred and Ten in the Shade" en "Joy of My Life", dat later door Chris Stapleton gecoverd zou worden op zijn album "Starting Over" (2020).

waar hij eerder een aantal albums volledig zelf inspeelde, kreeg hij op dit album hulp van o.a. Kenny Aronoff/Vinnie Colaiuta (drums), Bob Glaub/Duck Dunn (bass), de Cubaanse percussionist Luis Conte en het befaamde zanggezelschap The Fairfield Four.

een verrassend sterke collectie aan songs die heerlijk weg luisteren. sinds 2009 verschenen er alleen nog 3 cover albums van de qua solo albums niet erg productieve, inmiddels 79-jarige John Fogerty. het is zeer de vraag of er ooit nog werk met nieuwe songs zal uitkomen.

Album werd geproduceerd door John Fogerty
Recorded at the Lighthouse, North Hollywood, California
All words and music by J.F.

Een goeie beslissing, vind ik. Dit album heeft veel meer een bandgevoel dan die albums waarop hij vrijwel alles zelf inspeelt. En het klinkt ook meteen wat minder houterig. Met name Kenny Aronoff voegt veel toe, vind ik. Al zijn het in de eerste plaats de ijzersterke zelfgeschreven nummers van J.F. die dit tot een topplaat maken. Wat mij betreft zijn beste solo-album, met enige afstand zelfs.

Helemaal mee eens met de 2 vorige berichten
Al zijn de meningen verdeeld over zijn beste album
Ook voor mij...met afstand zijn beste solo album!

Minpunt... de hoes en ook de vernieuwde hoes