Barry Guy / Marilyn Crispell / Paul Lytton - Ithaca (2004)

Heel af en toe van dezelfde verstilde schoonheid als Crispell's platen voor ECM, maar meestal en vooral een wilde, uitbundige en onstuimige free-jazz-plaat, meer leunend op percussie dan op melodie. Energiek en vaak enerverend, maar ook erg onrustig en druk aan mijn hoofd. En veel minder toegankelijk.

Bassist Barry Guy is de leider van dit trio, de stukken zijn door hem gecomponeerd. Daarbij heeft hij zich onder meer laten inspireren door de architectuur van Daniel Libeskind. Void en de 3 Shards zijn allicht verwijzingen naar het Joods Museum in Berlijn en het Imperial War Museum in Manchester(?) In ieder geval helpt het mij te verklaren waarom de muziek zo zwaar en tamelijk hoekig is.

Ik ben (voorlopig) meer iemand voor de meer melodieuze en impressionistische free-jazz. Void is dus mijn favoriete track. Maar ik ben ook geboeid door het geheel.

Als er zoiets zou bestaan als een Einstürzende Neubauten in de jazzmuziek, dan zou dit gelegenheidstrio zonder meer aardig in de buurt komen.

Wat kun je verwachten van deze plaat ? Niets anders dan chaos in een min of meer muzikale vorm die als een tropische storm op je afraast zodra Fire and Ice in wordt gezet.

Gelukkig zijn er ook nog rustpunten zoals Void om even een verse hap adem te pakken waarna de orkaan van dissonante pianoklanken, krassende contrabassen, wilde drumsolo's en geassorteerd keukengerei (Broken Silence)je oren weer van jetje geven.

Dit staat garant voor een passionele, enerverende, en zoals Koekebakker al terecht stelde, boeiende ervaring. Alvast 4* met zeker kans op meer.