K-Rino - 80 Minute Eternity (2012)

Inmiddels twee luisterbeurten achter de rug. Interessant album en ik hoor de vergelijking met Canibus inderdaad ook, zowel qua stemgeluid als de diepgaande, complexe teksten (al vind ik Canibus een stapje verder gaan). Om nog even door te gaan op de vergelijking: Canibus heeft één vet album (Rip the Jacker) gemaakt en de rest van zijn discography is ook meestal wel sterk, maar niet memorabel. In mijn geval ligt dit aan de toegankelijkheid.

Dit album van K-Rino schaar ik ook tot de categorie 'rest van de discography van Canibus'. Het is niet echt heel toegankelijk en eigenlijk alleen goed luisterbaar met oordopjes in. Dan pas komt de kracht van K-Rino naar voren, omdat je dan meer gefocust bent op zijn teksten. Het nummer From the Sky vind ik echt heel vet! De tweede luisterbeurt - gewoon op de speakers - is mijn totaal niet bijgebleven...

Productioneel heb ik verder niks aan te merken op dit album, dat zit gewoon goed. Niets uitzonderlijks, maar een prima bodem voor K-Rino.

Als ik iemand als K-Rino hoor rappen twijfel ik altijd of het nu zn echte stem is of dat die een stemmetje doet. K-Rino klinkt boos wat ik op zich wel cool vind alleen hij klinkt ook onecht en gemaakt. Misschien is het zijn echte stemgeluid maar dan nog vind ik het niet zo fijn om naar te luisteren. Niet te lang in ieder geval. Dat heb ik overigens ook met een gast als NAS die velen geweldig vinden. Dus het zal ook wel een beetje aan mij liggen. (Al klinkt NAS dan weer niet boos maar meer als een huilie huilie.)
De manier van rappen van K-Rino vind ik ook niet zo veel aan. Ik vind het knap dat die het kan hoor. Alleen hij mist toch een bepaalde vorm van melodie in zijn flow. Ik hoor het in ieder geval niet.
Wat ik erg cool vind is dat die gast nadenkt over het leven en zijn persoonlijke geloof hierbij weet te betrekken. Dat is een pluspunt in mijn beoordeling.
Verder vind ik de muziek wel goed, alleen het is allemaal zo'n 1 geheel. Ik bedoel, er zitten af en toe momenten tussen die het wat spannender zouden kunnen maken maar dat weet er helaas niet uit te springen. Dat vind ik zonde.

Ik doop bij deze K-Rino om tot de meest frustrerende rapper aller tijden. Dit album is immers briljant, maar de gastheer maakt de fout om minstens een half uur te lang door te gaan. En tijdens dat constant doorspitten begaat hij de vergissing om geen echte tracks te maken, maar om gewoon veel ijzersterke verses aaneen te kleven door middel van een niet al te spetterend refrein. Ik zit na één luisterbeurt met heel dubbele gevoelens. Langs de ene kant kan ik maar geen genoeg krijgen van de gitzwarte en brutale Street Military-sfeer, langs de andere kant boeit K-Rino zo hard dat 80 minuten geconcentreerd luisteren een vermoeiende eeuwigheid lijkt.

Nee. Zoals verwacht niks voor mij. Behalve dat de duur van het album te lang is, valt er eigenlijk niet eens zoveel op aan te merken; K-Rino is een bekwaamde rapper en levert teksten af die geweldig bij de sound van het album passen. Maar die sound ligt mij helaas gewoon niet, zoals het overgrote deel van hiphop dat uit het zuiden komt. Refreinen zijn, zoals Bennerd, al zegt inderdaad ook niet erg sterk. Maar tracks zoals Clouds to the Ground kan ik overigens gewoon keihard van genieten, maar het overgrote deel gewoon niet. Net een onvoldoende.

Niet direct mijn stijl, maar toch een goed album.

Kon nog niks van hem, maar dit klinkt wel lekker. Leuk album van de week, thanks Hessel. Stem komt later uit.

Rappers als K-Rino moeten geen albums langer dan 50 minuten maken. Het wordt nergens slecht, maar het duurt gewoon veel te lang. Schrap een aantal tracks en ik had zo een dikke 4 gegeven, erg jammer.