Soulfly - Primitive (2000)

Ik kocht deze plaat als 19 jarige melkmuil tijdens de hoogdagen van de nu-metal en de agressieve native percussie gemixt met de simpele, maar aanstekelijke poppy melodieën lieten mijn tienerkamertje meermaals op haar grondvesten daveren. Het schabouwelijk Engels van Cavalera en de intensiteit waarmee hij die quatsch uitkraamt, werken op de lachspieren, maar met nummers als Primitive, Jumpdafuckup , Bring it en Flyhigh bewijst de Braziliaanse bosaap toch dat hij woede en walging in catchy metal kan omzetten. Thanks for the memories, Max!

Flyhigh en In Memory of... zijn echt 2 draken van nummers, die was ik compleet vergeten.
Leuk om jeugdsentiment weer is terug te horen, kan er nog steeds wel een klein beetje van genieten ook al is ruim de helft van dit album (en eigenlijk de band zelf) niet boeiend.
Vooral wegens nostalische redenen toch een voldoende overgehouden.

De opvolger van het debuut en als geheel is het een beetje hetzelfde laken het pak. Hoewel de productie mij wel een stuk beter kan bekoren, het dichtgesmeerde geluid van het debuut onder leiding van Hotshot van dat moment; Ross Robinson wordt losgelaten. Ergo; een wat ruimtelijker geluid waardoor er net wat meer finesse en details hoorbaar zijn. Wat gebleven is; de 'spuugzang' van Cavalera, het trommeltjesgeroffel en de wat eenvormige riffs hoewel bij vlagen best opzwepend. Jumpdafuckup, Mulambo, In Memory of...en het samen met Sean Lennon gezongen Son Song zijn prima songs. Hoewel niet wereldschokkend kun je inmiddels een verzamelaar maken van alle instrumentale nummers van Cavalera. Primitive is een aardig album, duurt gelukkig een stuk korter dan het lange vermoeiende debuut maar loopt ook niet over van afwisseling of inventiviteit.

Max Cavalera maakte na zijn vetrek bij Sepultura een doorstart met Soulfly. De tijden van Beneath the Remains, Arise en Chaos A.D. zouden niet meer terugkeren. Niet dat Max volledig andere wegen ging bewandelen, echter de elementen die op zijn laatste plaat met Sepultura zo evident waren, implementeerde de Braziliaanse teddybeer ook op de platen van Soulfly.
Dat hield in, veel percussie, veel trommeltjesgeroffel, stuwende ritmes en veel breaks.
Desalniettemin wil ik wel een lans breken voor enkele platen van Soulfly.
Primitive vind ik inmiddels een aardige plaat waarbij een aantal eenvormige riffs samengaan met een heel aantal prima geplaatste breaks.
Toegegeven, met 52 minuten, klokt Primitive te lang om te blijven boeien, maar er staat voor mij genoeg fraais op om geboeid te blijven.
En eerlijk is eerlijk, hoewel de avontuurlijke en furieuze thrash van zijn voormalige broodheer grotendeels achterwege blijft, kan ik bij tijd en wijle best genieten van de ''groovende'' met percussie doorspekte metalvariant van Soulfly.