Case Mayfield - 10 (2012)

Schizpohrenia, albumversie.

Wel, Case laat er zeker geen gras over groeien, dat is 1 ding wat zeker is.

Het lijk in eerste instantie niet ten nadele te komen van de muziek: Schizophrenia is gewoon een lekker nummer!

'Orgasms' is blijkbaar een duet met Mevrouw Tamara.

Stolen from the Sun
Schizophrenia
Builder
Feed Me
A Friend of Mine
Pie and Strippers
Orgasms
Where to Throw the Stone
Flux and Flow
The Green Mean

Er zijn hier duidelijk mensen die een hekel hebben aan de zo'n beetje enige Volendammer die fatsoenlijke muziek op een plaat weet te zetten! Maar goed, dat trekken wij wel weer recht. Als het een beetje in de lijn van het vorige album ligt en er een doorontwikkeling plaatsvindt dan is Case Mayfield voor Nederlandse begrippen een singer-songwriter van de hoogste categorie. Jammer genoeg kon ik niet naar zijn optreden onlangs in een kapel in Eindhoven; maar ik ben overtuigd van zijn kwaliteiten. Bovendien ook nog een sympathieke gast gebaseerd op interviews die ik heb gelezen.
Komt vast wel goed met onze Kees.

Op Into The Great Wide Open van dit jaar heeft Case Mayfield het hele album integraal gespeeld. De songs van het nieuwe album liggen in het velengde van eerder werk. Ik wil eerst het hele album rustig thuis beluisteren voor er een waardeoordeel over te geven.

In Februari kwam de eerste langspeler van Kees Veerman, alias Case Mayfield uit bij platenlabel PIAS. Groot succes volgde en een tijdje was de geboren Volendammer bijna elke week bij 3FM op bezoek.

Nu zijn we acht maanden verder en brengt Case Mayfield zijn tweede album uit onder de titel '10'. Het concept zit alsvolgt in elkaar: tien liedjes in tien dagen opgenomen en gemixt.
Bang was ik dat het ten koste van de kwaliteit van de opnames zou gaan, maar dat blijkt niet geheel waar. Wel heb ik moeite met de liedjes. Op '10' vinden we een bijelkaar geraapt zootje opnames zonder enige samenhang. Van electronica (Schizophrenia) gaan we via Sesamstraatrock (Feed Me) naar het enige liedje dat nog min of meer in het verlengde ligt van Case zijn singer-songwriter roots (Orgasms).
Het lijkt alsof de liedjes nog niet af zijn, en ze om dat te verbloemen er allerlei elektronische onzin bijgegooid hebben. Het nare is dat Case dit niet nodig heeft: luister zijn eerste EP en hoor het resultaat van weloverwogen teksten en liedjes die door veel live spelen zijn gegroeid. Overigens allemaal (bijna) geheel akoestisch!
Je merkt dat alles op '10' gehaast is. Muzikaal overtuigt het niet en de teksten komen ongeïnspireerd over en bouwen vaak nergens naartoe.

Met een liedje als 'Builder' probeert Case zijn stoeltje in de 3FM-studio terug te winnen door een 3FM mega-hit te schrijven, maar hierin faalt hij jammerlijk. Er is geen touw aan vast aan te knopen, en dat is een oordeel dat we op het complete album kunnen betrekken.
Het is jammer dat deze getalenteerde singer-songwriter zijn talent heeft opgeofferd voor zijn zelfgeschreven mythe. Van mij mag Case Mayfield heel snel in de vergetelheid raken!

Je kritiek is niet mals, durf bijna niet meer te gaan luisteren. Kan nog niet bevestigen of je kritiek terecht is, want ik heb hem nog niet gehoord. Heb trouwens ook een zeer lovende recensie gelezen. De single Schizophrenia ken ik, voor mij een prima nummer. Volgens je info trouwens kom je uit Volendam en noem je zelf DeSmet, grappig, bij DeSmet denk ik aan een Vlaming. Gek eigenlijk dat je hem gelijk helemaal afschrijft, omdat je diverse stemmen op hem hebt uitgebracht, die redelijk hoog zijn. Is het bij jou zo dat, als je een mindere plaat maakt, je gelijk afgeschreven wordt? Dan blijven er volgens mij weinig artiesten over die jij lang blijft volgen.

Ik kom inderdaad uit Volendam, maar mijn opa komt van oorsprong van de Vlaamse grens (Sas van Gent), vandaar de achternaam.
Wat ik al als kritiek gaf op zijn album 'The Many Colored Beast' geldt nog steeds, en hier zeg ik het ook: akoestisch is deze meneer geweldig, maar als hij met band speelt levert hij wat mij betreft een enorm groot stuk emotie in.

Als je daarin geïnteresseerd bent wil ik je verwijzen naar een artikel dat ik schreef over het concert in Paradiso eerder dit jaar, dat ik heel teleurgesteld verliet: "Ik mis de oude Case Mayfield".

Klein citaatje eruit: "Ooit heb ik gehuild om een akoestische live-versie van Crooked Waits. Nu deed het me helemaal niets meer."
Dat heb ik met deze hele plaat. Ik wil huilen om hoe slecht het is.

'The Many Colored Beast' vond ik al matig. Voornamelijk dus vanwege de band, maar de teksten gingen nog ergens over. Op '10' doet het me allemaal wat 'on-af' aan. Bijvoorbeeld 'Stolen From The Sun', je luistert ernaar en je denkt: interessant idee, Case. Vertel mij daar eens wat meer over.
Maar nee, het liedje is alweer afgelopen.
En 'Feed Me': "I hope the sharks are as hungry as I am. The host of perfection, the reincarnation of pain. Bored, tired, high on time". Ja....? Wat probeer je ons te zeggen?! We zullen er niet achter komen, want hij laat het hierbij.
Het lijkt alsof hij maar wat willekeurige woorden en zinnen achter elkaar zet en dat verkoopt als liedje.

Muzikaal voelt het hetzelfde. Het voelt aan als willekeurig schoppen. Niet zozeer tegen iets, maar in het wilde weg. Schoppen omdat het kan. "Geen touw aan vast te knopen", zoals ik al schreef.

Het is slechts mijn mening. Ik heb vluchtig wat andere recensies gelezen en een interview met onze Case, en in één recensie werd er al gevraagd om een 'akoestisch album', en in het interview zei Case ook dat hij nu weer liedjes ging schrijven 'op zijn akoestische gitaar'.
Ik hoop dat hij het dan allemaal akoestisch laat en dat hij terugkeert met mooie muziek die de kracht heeft om te raken.

Mijn kennis van zijn muziek gaat niet verder dan The Many colored beast. Wel werd ik nieuwsgierig naar zijn muziek, na zijn eerste akoestische optreden in DWDD. Heb hem ook nooit live zien optreden. Maar misschien heb je gelijk en komt hij het beste tot zijn recht a la Luka Bloom. Zal zijn EP eens gaan beluisteren.

Het gemiddelde is omgeslagen van 0,83 naar 3,62

Ik ben erg benieuwd naar de nieuwe van Mayfield, heb al enkele stukjes gehoord die erg goed waren!

Haha da's nogal een drastische ontwikkeling inderdaad! Ik ben tot nu toe ook best te spreken over de fragmenten die ik beluisterd heb. Maar we komen er nog op terug.....Gisteren draaide Giel Beelen al een stukje in DWDD trouwens (een duet).

Prima cd, van de man die ik dit jaar al 2 keer live heb mogen aanschouwen. En waarbij hij ook al enkele nummers live ten gehoren bracht. Stem is weer overtuigend aanwezig op dit album.

Pikant detail, Case heeft op al zijn cd's zelf 10 geschreven met een zwarte stift.

10

Waar de THE Many Colored Beast mij nog wel wist te bekoren met enkele goeie nummers erop heb ik de klik met dit nieuwe album van Case absoluut niet. Ik mis de nummers die mijn aandacht trokken zoals op het vorige album. Dit is erg veel van hetzelfde en daagt mij niet uit om de nummers te laten doordringen. Jammer maar helaas.

Ik ga de beste man over iets meer dan 2 weken live aanschouwen in 058, hopelijk geen gast-optredens van enig ander Volendams incest-artiest op die avond

Vrees overigens wel dat ik bij elk nummer van Case die avond, uit volle borst teksten van The Black Keys meeschreeuw

wees niet bang, Case heeft niets meer met Volendam enkel dat hij er geboren is, de palingsound vind hij vreselijk (heeft hij ook zelf tegen me verteld na een optreden).
Hij woont tegenwoordig in A'dam, en beschouwt zich ook meer een A'dammer dan een Volendammer.

Op 11 Juli in Venray te zien huiskamerconcert pm bij interesse