"Champion" Jack Dupree - Anthologie du Blues, Volume 1 (1968)

Jack Dupree (piano en zang) wordt hier op gitaar (en zang) bijgestaan door Mickey Baker. Het is een soort Memphis Slim-achtige blues, maar het pianospel van Dupree is iets soberder en dat bevalt me wel. Een typische less is more plaat die direct herkenbaar zal klinken. Baker kende ik eigenlijk niet, maar volgens Wikipedia was hij nog een vrij belangrijke gitarist. Erg goed kan hij niet spelen, al is hij geen storende factor. Zijn spel is voornamelijk erg hoekig en hakkelend, maar hij overspeelt zich niet en hij weet wanneer hij wel en niet moet spelen. Het zou ermee te maken kunnen hebben dat hij eigenlijk geen bluesgitarist is (afgaande op gelezen informatie).

"Anthologie du Blues" is eerlijke, pure en authentieke pianoblues. Champion Jack Dupree heeft een doorleefde bluesstem, donker en vooral verhalend. In de liedjes zingt hij niet alleen, maar hij vertelt ook anekdotes of maakt verwijzingen. Daarnaast speelt hij bijzonder smaakvol piano. De pianoklanken zijn niet uitbundig, maar vooral sober, wat past bij de blues. Naast zang en piano is er ook nog ruimte voor een gitaar. Deze is vooral functioneel en effectief. Qua timing erg goed, maar altijd in dienst van het liedje en puur ter ondersteuning van de zang en het pianospel van Champion Jack Dupree. "Anthologie de Blues" luistert heerlijk weg. Zoals Stijn al aangeeft: "less is more". Blues zonder franjes, precies zoals het is bedoeld.