Josephine - Portrait (2012)

Goede soul komt dit jaar van het Britse eiland. Hadden we niet al Michael Kiwanuka en Alice Russell, nu is daar Josephine Oniyama uit Manchester. En ook deze dame beloofd een goede soulartiest te zijn, tenminste als we uitgaan van de recensie die ik van tevoren heb gelezen. Het is dus feit aan ons om ook eens deze plaat te beluisteren en kijken of die positieve reacties ook vanuit ons gaan gelden.
Een persoonlijk album, dat zou Portrait moeten zijn. Als het ware een portret van gewoon Josephine. Josephine de zangeres, de muzikant, de liedjesschrijver.

Wat we horen op Portrait is een eigen sound van folky soul, bezongen met een warme, eigen en erg herkenbare stem. Josephine weet heel goed hoe ze goede liedjes in elkaar moet zetten. Op opener When We Were Trespassers trakteert ze ons op een heerlijke orgel en haar mooie, breekbare stem. Dat zet zich door in de rest van dit album, die mooie, breekbare manier van zingen. Tien nummers lang vormt alles één mooi geheel. Een geheel van genieten.
Soms is de productie wat voller en meer aanwezig (Original Love), of juist wat pittiger (What a Day). Josephine kan ook een meer bombastische, epische sound aan (Last Minute). Allemaal liedjes in dienst van het album, van het creëren van een geheel. En natuurlijk schieten er ook songs boven uit. Zo heeft Pepper Shake echt peper in de reet en knalt het lekker binnen. Energiek, maar ook intens. En wat te denken van de meer dan prachtige afsluiter House of Mirrors. Prachtig, simpelweg prachtig.

Ja Jospehine is niet de bekendste naam van dit muziekjaar, maar de aandacht verdient ze zeker. Met het persoonlijke Portrait heeft ze een zeer fijne plaat neergezet.

De cd die ik dit jaar al het meest heb beluisterd. Ik blijf er naar terug grijpen.
Portrait verdiend meer aandacht.