Jimmy LaFave - Depending on the Distance (2012)

Red River Shore! Vorige week op de radio gehoord (BBC Radio Ulster).
Werkelijk prachtige cover. Alleen al voor deze vertolking ga ik deze cd aanschaffen.

Ja ik was 'm aan het zoek, LaFave is een erkend Dylan vertolker en "het meisje vd rode rivier "is echt een pracht song.

Hier te beluisteren (na ongeveer 18,5 minuten):

BBC iPlayer

Bedanky voor de link, Jimmy neemt er wel de tijd voor.

31 oktober in de Roepaen! Wie gaan er naartoe?

Het is mijn eerste kennismaking met Jimmy LaFave, maar het is er een die inslaat als een bom. Volgens velen de beste rootsplaat van het moment. Ik kan me daar eigenlijk wel in vinden.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Jimmy LaFave - Depending On The Distance - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Prachtige plaat weer. In beginsel muzikaal gezien gewoon standaard americana, erg netjes gespeeld en soms wat glad geproduceerd, zoals al zijn platen. Maar net als bij zn voorgangers, als de beste man ballads zingt, dan is het keihard raak. Hij beland dan rechtstreeks in de buitencategorie. Er zijn er maar weinig met zo een snik in de stem en die zo hartverscheurend kunnen zingen.

Jimmy lafave, when it start...

Wat een geweldig album inderdaad!

Vanished is een akelig mooi nummer.

Meen je dat nou? Ik heb dit jaar zijn voorganger Cimarron Manifesto leren kennen en was daarmee blij verrast. Toch krijg je na verloop van tijd een beetje een verveeld gevoel en nadat ik de rest van zijn oeuvre ook zo ongeveer helemaal heb gehad kan ik me toch niet aan de indruk onttrekken dat Jimmy zich er telkens aardig gemakkelijk vanaf maakt waardoor je eigenlijk nooit helemaal "in het album"komt. Nergens gaat hij over het randje, vaak te glad geproduceerd en zijn beste nummer is vaak een cover. Dat is hier wat mij betreft niet anders. Natuurlijk is Red River Shore prima gedaan, maar het is tegelijk ook wel erg makkelijk. Nummers van Dylan, 1 van Springsteen en zelfs Missing You van John Waite moet er aan geloven. Dat is gewoon teveel van het goede. Die laatste is bovendien gewoon slecht gecovered, daar zal geen discussie over zijn denk ik. Niemand zal zich een buil vallen aan de aanschaf van dit album, maar de beste rootsplaat van 2012? Nooit een keer. Die eer gaat voorlopig naar Down the river van Malcolm Holcombe. Jimmy Lafave brengt lekkere luisterpop, meer niet.

Ik ben hier niet heel erg van onder de indruk. Heb wel pakkendere roots americana/country gehoord. Van zijn cover uitvoering van Land of Hope and Dreams (Bruce Springsteen) blijft niet veel over, alle vaart, hoop en energie zijn er uitgewassen en er blijft een slap aanhangsel van over. Zo zijn de meeste nummers allemaal in de categorie van net niet. Als Racoon deze richting op zou gaan, zou het zo kunnen klinken; zoutloos. Los nog ervan vind ik dat zijn stem wel veel weg heeft van zanger Bart.

Ik was al een tijdje fan van Jimmy. Heb hem leren kennen via de muzikale voorkeuren van Johan Derksen. Naast Johan's liefde voor blues was hij een grote fan van Mickey Newbury en Jimmy LaFave. Naar verluid heeft hij Jimmy lang geleden wel eens vervoerd tijdens een tour door Nederland. Zo ben ik gaan luisteren en was gelijk verkocht.

In september 2012 reed ik met mijn vrouw met een camper door de VS. En daar hoorde ik via internet Red River Shore, als voorproefje van zijn nieuwe album. Ik was zo onder de indruk dat ik dit album ter plekke besteld heb zodat die bij thuiskomst op de deurmat zou liggen. En gelijk kaartjes voor een concert in Nijmegen een tijdje daarna. Toen, en nu nog steeds een van zijn beste albums. Erg dat hij ons zo jong is ontvallen.

Er is overigens bij Jimmy op dit forum iets vreemds aan de hand. Verhoudingsgewijs veel reacties van musicmeters die niet van Jimmy gecharmeerd zijn. Dat kan. Dat veel mensen niet van zijn stem houden kan ik best begrijpen: wat de een als empatisch en doorleefd ervaart, vind een ander een zeurstem.

En dat veel Dylan-fans Jimmy's uitvoeringen vreselijk vinden (of op zijn minst minder dan die van de meester) kan ik ook begrijpen.

Maar ik snap niet dat er zo weinig reacties van liefhebbers zijn. En die zijn er genoeg, dat heb ik tijdens optredens vaak kunnen constateren. Maar ja, ook ik heb als fan nog niet veel posts over Jimmy geplaatst, dus dit is ook weer niet zo gek.

En wat die Dylan-covers betreft: ik had al vanaf de sixties een gruwelijke hekel aan Dylan. Door dat nasale stemgeluid hoorde ik niets meer. Maar door de uitvoeringen van Jimmy (op Trail staan er zelfs 9!) ben ik zo'n 25 jaar later gaan horen hoe goed de songs van de meester zijn. En ben ik ook Dylan uiteindelijk gaan waarderen.

En daar zullen de Dylan-fans toch ook wel blij mee zijn ...

Ik luisterde deze week weer een paar albums van Jimmy LaFave. Dat doe ik zo om de paar maanden. Afgelopen dinsdag dus Cimarron Manifesto. En ik was erg verbaasd om mijn eigen post van twee en een half jaar geleden als laatste tegen te komen. En ook sindsdien maar twee stemmen erbij.

En gisteren draaide ik het even prachtige Depending on the Distance. Was weer overweldigd door zijn muzikale zeggingskracht en wilde hier weer eens goed reclame voor maken op dit fijne muziekforum.

En ja hoor, weer hetzelfde liedje: ook hier is de laatste bericht een van mijzelf van twee en een half jaar geleden. En maar één stem erbij. Teleurstellend. Wat zal ik doen? Niks, want voor mijzelf iets schrijven levert niets op. Of toch? Al overtuig ik maar één muziekliefhebber, dan is het toch de moeite waard. Dus aan alle liefhebbers van roots, americana en zo: ga luisteren!

het zoveelste prachtalbum van deze americana maestro wijlen JImmy LaFave.
8 originele songs van de man zelf, 3 Dylan covers (tracks 3,9 en 11), 1 cover (track 6) van Bruce Springsteen en 1 cover (track 2) van een co-written John Waite nummer.

op dit album overheersen de ballads waar de man in schittert. mooie, ingetogen nummers als "Clear Blue Sky", "Living in Your Light", "Vanished", "I'll Remember You" een piano ballad met een prachtige viool partij en de stemmige afsluiter "A Place I left Behind", een nummer dat in het kader van zijn overlijden in 2017 een extra emotionele lading heeft gekregen. zoals hierboven al eerder vermeld "als de beste man ballads zingt, dan is het keihard raak". van het kleine aantal mid-tempo nummers op dit album steekt "Talk To Me" er bovenuit. verder staan er tot opluchting van de vrouw des huizes geen heftige rockers op dit album. liefhebbers van die kant van zijn werk zullen er tevergeefs naar zoeken.

van de covers bevallen de Dylan nummers mij veruit het beste. de covers van "Missing You" en "Land of Hope and Dreams", hoewel prachtig gezongen met die rauwe met een zoet sausje overgoten, doorleefde stem van de man, "landen" een stuk minder, evenals de matige r&b van "Red Dirt Night" en "Bring Back the Trains".

om die reden waardeer ik dit album iets minder dan albums als "Highway Trance" of "Cimarron Manisfesto", waarvan ik het songmateriaal over de hele linie net iets beter vind.

vraagje aan Tonio zag hier op MuMe dat van zijn eerste 3 albums die alleen op LP of cassette? werden uitgebracht, het derde album "Highway Angels, Full Moon" (1988) op een re-issue cd werd uitgebracht in 2020. weet jij of iemand anders hier op dit forum of zijn eerste 2 albums "Down Under" (1979) en "Broken Line"(1981) ook zijn of worden uitgebracht? alle 3 albums zijn mij onbekend.

Album werd geproduceerd door Jimmy LaFave
Recorded at Cedar Creek Recording, Austin, Texas

Muzikanten:
Glenn Scheutz, Bobby Kallus, Travis Linville, Richard Feridun, Chip Dolan, Bill Chambers, Radoslav Lorkovic, John Inmon, Tim Lorsch, Eliza Gilkyson, Carol Young, Tameca Jones

Nee potjandosie, die eerste twee ken ik niet. Voor zover ik weet betreft dit cassettes die tijdens concerten werden verkocht. De derde, Highway Angels, Full Moon, is dus in 2020 wel uitgebracht. Niet heel bijzonder, maar best oké. Je hoort echt iemand die aan het begin van zijn carrière staat en de weg is aan het zoeken naar wat het beste bij hem past. Zo zijn daar de midtempo en uptempo songs niet bijzonder. Maar wél de ballads. En dan met name het prachtige The Loneliness of America.

Maar nu weer terug naar deze Depending on the Distance. Ik ben het met je eens dat Red Dirt Night en Bring Back the Trains wat minder zijn. Maar de meeste nummers vind ik van een dermate hoog niveau dat ik mijn waardering handhaaf.

bedankt voor de info Tonio. die eerste 2 albums voor zover beschikbaar, lijken mij het aanschaffen niet waard. albums als "Austin Skyline", "Texoma" en "The Night Tribe" zijn het aanschaffen wel waard denk ik, maar die zijn helaas moeilijk verkrijgbaar ofwel tegen torenhoge prijzen te koop. jammer. ben niet van het streamen. vandaar. benieuwd naar het album "The Dylan Tapes" (1982-2013), dat in 2021 werd uitgebracht met 12 Dylan covers.

Staat weer lekker op. Wat een heerlijk album is dit toch.

Natuurlijk: Jimmy's uitvoering van Dylan's Red River Shore is onovertroffen. Maar verder is het niveau op het hele album erg hoog.