The Beatles - Past Masters Volume One (1988)

De Past Masters albums zijn absoluut verplichte kost voor Beatles-completisten;
Alle singles en b-kantjes die niet eerder op reguliere albums verschenen zijn hierop verzameld.

Persoonlijk ben ik ook méér fan van hun studio-jaren, dus pakweg vanaf Ruber Soul, maar ook het eerdere, wat simpelere rock'n roll en popwerk kan me mateloos blijven boeien.

En nu gaat alles dus in geremasterde vorm herverschijnen, naar normen en noden van anno 2009.

Da's alleen maar een goede zaak, want de muziek van de allerbeste band ever, mag nooit of nooit zomaar vergeten worden.

The Beatles zijn tegelijkertijd de Mozart, de Bach en de Beethoven van de popmuziek.
Van dit kaliber krijgen we waarschijnlijk nooit meer een band.

Alleen I'm Down al maakt de aanschaf meer dan waard, maar de rest is ook goed te doen.

De berichten bij Pastmaster lezende , besef ik weer hoe jammer het is dat Harald geen MuMe gebruiker meer is.

Vanaf woensdag 9 september zal Pastmaster als een 2cd boxje verschijnen.
Hier dus de oude Pastmaster deel 1. Voor een Beatles-fan niet te missen.
This Boy ( b-kantje) is een prachtig nummer uit hun vroegste periode met gedurfde harmonieën.Waarschijnlijk te gedurfd voor mijn oren toen ik de single eind jaren zestig in handen kreeg. Het nummer deed mij aanvankelijk niet veel. Ik begon het juweeltje pas echt te waarderen door een versie van de a-capella vocal groep The Nylons. Dat zal in het begin van de jaren 80 zijn geweest.
I'm down , de b-kant van Help , is een klassieker geworden en staat bij veel rockbands op het repertoire.
She's a woman is van hetzelfde hoge niveau.
De 4 covers op Pastmasters telt een hoogstandje : Long Tall Sally.
Het Little Richard nummer werd vaak als laatste nummer op Beatles optredens gespeeld. Het stond sinds hun Cavern tijd vast op het repertoire en moet door McCartney honderden keren live zijn gezongen en zo dat het bijna een lied van hemzelf lijkt te zijn geworden.
De vertolkingen van Slow Down en Bad boy , zijn aanstekelijk en bovendien ontrukten The Beatles , Larry Williams , aan de onvergetelheid.
Vroeger was je veel moeite en geld kwijt om al die nummers te bemachtigen. Ik weet er alles van.
Prijs je dus rijk met de Pastmasters !

De studio-opnames die de Beatles tijdens hun bestaan officieel uitbrachten, maar die niet op lp terecht kwamen, zijn verzameld op de twee Past Masters-platen (bij de remasters uitgebracht als dubbel-cd).
Nu ik alle Beatles-lp's heb besproken, nog even een overzicht hiervan:

1. Love Me Do
Van de debuutsingle van de Beatles zijn twee versies opgenomen, één met drummer Andy White, omdat George Martin niet tevreden zou zijn geweest over het drumwerk van Ringo Starr (wat hij zelf later heeft ontkend, trouwens). Op de lp Please Please Me staat de versie met White, dus de versie met Starr is hier vertegenwoordigd. Heel erg veel verschil zit er nou ook weer niet tussen de twee versies, dus dit is vooral voor de mensen die audiofiel willen gaan doen over een onweerstaanbaar maar leeghoofdig nummer.

2. From Me to You / 3. Thank You Girl
De derde single van de Beatles, en bijbehorende b-kant. Beide nummers komen een beetje gelikt over: de Beatles waren hard aan het werk om de 'toppermost of the poppermost' te bereiken, en deze nummers zijn duidelijk geschreven om aan te slaan bij hun toenmalige publiek van tienermeisjes. Vooral Thank You Girl lijdt onder een soort dweperigheid, en is een van de zwakkere Beatlesnummers, vind ik. De a-kant heeft datzelfde probleem, maar blijft door het energieke spel en een sterke melodie nog wel overeind staan.

4. She Loves You / 5. I'll Get You
De vierde single en b-kant. Zo'n beetje de doorbraakhit van The Beatles op het Europese vasteland, geloof ik. Terecht, want dit is één van de betere vroege singles van de band. She Loves You bevindt zich op het grensgebied van oersimpel en geniaal en is bijna niet stuk te draaien. I'll Get You is, met zijn heerlijke 'Oh yeah, oh yeah'-refreintje, een klein begraven juweeltje in de Beatles-catalogus.

6. I Want to Hold Your Hand/ 7. This Boy
Internationale (lees: Amerikaanse) doorbraaksingle van de Beatles, mag denk ik wel worden beschouwd als (over)bekend. Ik zelf kan er nog steeds goed naar luisteren. De b-kant van de Engelse single, This Boy, is een nummer voor kleine meisjes waarop niet al te overtuigend Smokey Robinson wordt geparafraseerd.

8. Komm, Gib Mir Deine Hand / 9. Sie Liebt Dich
De gewoonte om speciaal voor de Duitstalige markt versies op te nemen van nummers, komt tegenwoordig alleen nog voor bij biertentzangers als Jan Smit, maar toen was het helemaal niet zo'n vreemde zaak. Hoe dan ook, file under: raar, maar grappig om een keer gehoord te hebben.

10. Long Tall Sally / 11. I Call Your Name / 12. Slow Down/ 13. Matchbox
Drie covers en één Lennon/McCartney nummer (I Call Your Name), afkomstig uit de sessies voor A Hard Day's Night, en uiteindelijk terecht gekomen op de ep Long Tall Sally. Het titelnummer (van Little Richard) is een rockstandard die de Beatles hun hele loopbaan hebben gespeeld. McCartney wist redelijk de oerschreeuw van Richard te benaderen, wel vind ik het origineel beter. I Call Your Name is Lennon op zijn schreeuwerigst en Slow Down (een cover van Larry Williams) op zijn iets minder schreeuwerigst. Niet onmisbaar maar prima om naar te luisteren. Matchbox heb ik nooit iets aan gevonden, ook niet in de originele versie van Carl Perkins trouwens. Wel een mooi eerbetoon: Perkins was een held voor de Beatles, en hij was ook bij de opnames aanwezig.

14. I Feel Fine / 15. She's a Woman
Weer een single en b-kant die niet op een lp terecht kwamen. De a-kant is een klassieker, en hoewel alle clichés van de vroegere Beatles weer worden afgewerkt in de tekst, blijft I Feel Fine erg lekker om naar te luisteren. Grootste verassing is She's A Woman, met zijn proto-reggaebeat en soulvolle zang van McCartney een persoonlijke favoriet van me, en voor Beatles-begrippen een betrekkelijk onbekend pareltje.

16. Bad Boy
Weer een Larry Williams-cover en weer een schreeuwerige Lennon. Niet erg hoog gewaardeerd op de meeste plekken waar ik heb gekeken, maar erg fris en grappig. Prima nummer!

17. Yes It Is
B-kant van Ticket To Ride. Raar nummer, waarin zanger Lennon een sfeertje probeert op te roepen die doet denken aan 19e-eeuwse romantiek. Hij slaagt daar slechts half in, maar dit is wel een nummer waar meer achter zit dan op het eerste gehoor lijkt. Boeiend.

18. I'm Down
Eigenlijk een soort melige reactie van McCartney op Lennons nummer Help! (waar dit de b-kant van is), maar toch heeft dit nummer het weten te schoppen tot rockklassieker in sommige kringen. Waarom begrijp ik niet helemaal, maar er zit genoeg energie in dit bluesnummer om het niet af te zetten als het langs komt shuffelen.

Favoriete track: She´s A Woman

The Beatles - Past Masters [Volume One] (1988)

Leuk album, ik heb deze en zijn opvolger een lange tijd links laten liggen omdat ik dacht dat het simpele verzamelaars waren. Nu blijken er tracks op te staan die nog niet eerder op LP zijn verschenen, en dat maakt het een stuk interesanter.

De duitse versies zijn fun (ondanks dat ik een pleuris hekel heb aan de duitste taal) maar ik zal ze niet snel een keer opzetten ofzo. Wat is Long Tall Sally trouwens een verdomd lekker nummer zeg, die zou ik nu wel zo een keer los opzetten. Geweldig. Deze Left-Overs klinken verdomd lekker. Menig bandje/artiest zou een moord doen voor dit soort Left-Overs

Wel een duidelijke titel in ieder geval.
Je zou maar een He's a woman in je bed aantreffen als Beatle. Misschien is het nummer daar ook wel op gebaseerd.

haha het zou je gebeuren, denk je een lekker wijf mee te nemen, blijkt het puntje bij plaatje een kerel te zijn haha.

Hoort er natuurlijk bij om de verzameling van de legende compleet te maken. Dus terecht onderdeel van de 'remastered-box', de kroonjuweel in mijn CD-verzameling. Over de songs: het merendeel is lekker om te horen, maar het merendeel van de legendarische songs kwam later. Fijne uitzondering: 'I Feel Fine'/'She's A Woman'.

Die box is ook de topper uit mijn verzameling, Cor! Al is die verzameling niet echt indrukwekkend.. Dit is in ieder geval een fijne CD, en een mooie toevoeging aan de studio-albums.

Het is inderdaad een fijne CD die zeker niet mag ontbreken in een The Beatles collectie!

Tsja wat kan ik hier over zeggen, ik bedoel ondanks dat sommige nummers vrij aardig zijn valt duidelijk te horen waarom dit left-overs zijn.

Left-overs zijn het niet. Alle nummers zijn of op een B kant van een single verschenen of zijn nooit op een album verschenen maar hebben wel een rol van belang gespeeld binnen The Beatles geschiedenis. I wanne hold your hand was de Amerikaanse doorbraak, She loves you luide de Beatlesmania in, I feel Fine/ She's a woman een wereldhit maar nooit op een regulieren plaat verschenen etc.
De enige twee draken vind ik de Duitse nummers. Het dieptepunt in hun hele ouvre.

Ik heb die Get Back - versie over o.a. Pakistanen die de baantjes inpikken ook wel eens als bootleg - versie gehoord en jaren later ging Paul heel lief Ebony and Ivory zingen.
Als deze Geh Raus versie door een punkband uitgebracht zou worden, zouden er nu meteen Tweede Kamer vragen over gesteld worden en maandenlang de media in beslag nemen.
John en Paul vertelden in interviews ook heel vaak over de dronken dikke Duitsers die hun optredens tijdens hun beginjaren in de Star-Club bezochten.

Tja... ik heb het eerdere werk van The Beatles (pre Rubber Soul) nooit echt als fijn beschouwd. Ik vind het echt niet slecht, maar het kan me eigenlijk totaal niet boeien. Pas vanaf Rubber Soul vind ik het echt heel goed worden. Dat neemt niet weg dat ze een heel aantal lekkere songs hebben gemaakt in hun eerdere jaren. Er staan hier ook een aantal op maar het is toch niet helemaal mijn ding. I'm Down vind ik dan wel weer een geweldig nummer. Lekker los gaan. Samen met I Feel Fine zijn dat mijn favorieten.

Afgezien van de twee Duitstalige remakes vind ik dit nog steeds een fijn album met -zeker voor de tijd waarin het verscheen- relevante popmuziek. Staat nog steeds als een huis (vind ik), maar ik ben dan ook van 1948, dat heeft er ook wel mee te maken wellicht. Luister hier nog steeds erg graag naar. Allermooiste nummers vind ik This Boy, I'm Down, Long Tall Sally en She's a Woman.

Inderdaad jammer van die Duitse versies. Dat zijn de vaste skip-momentjes voor mij.

Die Duitstalige nummers hoorden er in de zestiger jaren een beetje bij. Zo'n beetje elke gerennomeerde artiest(e) of groep deed wel een poging. Naast The Beatles heb ik Duitstalige nummers gehoord van Faron's Flamingoes, The Swinging Blue Jeans, Tony Sheridan en The Spencer Davis Group. Van de zeventiger jaren herinner ik pogingen van Mouth & McNeal en Nico Haak. En wat te denken van Jan Smit? Het Goede Doel en zelfs Boudewijn de Groot hebben het geprobeerd.
Overigens vind ik de Duitstalige liedjes van The Beatles niet onaardig. Gelukkig zijn het er maar twee . En daarbij, als ze niet op Past Masters waren gezet had je waarschijnlijk weer het gejammer gehad van de completisten dat de single discografie incompleet zou zijn.

Wat te denken van:

Johannes Bargeld - Viel Zu Spät/'I Got Stripes'

of anders:

die Strandjungs - Ganz allein/'In My Room'.

Vaak opgenomen op verzoek van platenlabels voor de enorme Duitse/Duitstalige afzetmarkt.

Der Johannes Bargeld, jawohl: Johnny Cash - Wo ist zuhause, Mama. Spitze!

Jammer dat van Les Garcons de la plage geen opnames meer te vinden zijn: Not in Hall of Fame - Les Garcons de la Plage

Half strafpunt voor de Duitse versies.

Dan doe ik er wel een half puntje bij, vanwege de Duitse versies.

Die Past Masters serie is voornamelijk een hoop rotzooi.

Nou, ik vind ze nog steeds de moeite waard, om redenen die andere users al eerder hebben aangestipt.
Ze hadden een functie toen die twee delen werden uitgebracht in 1988. Dat was een jaar nadat de reguliere Beatles-albums voor het eerst op CD waren uitgebracht. Past Masters 1 en 2 verzamelden de losse singles van de band die nooit op een regulier album waren verschenen. In die zin waren het mooie aanvullingen, die de discografie van The Beatles op CD completeerden. Past Masters 2 is een stuk interessanter, omdat die natuurlijk het latere werk bevat. Deze Past Masters 1 verzamelt de vroege singles, en ja, dan horen die Duitstalige singles er natuurlijk ook bij.

Hoewel ze heden ten dage enigszins achterhaald zijn - we weten inmiddels wat er allemaal bij en voor in de plaats is gekomen - vind ik het toch leuk om ze nog te hebben naast het rijtje reguliere Beatles-CD's uit 1987. Het is volgens mij zo'n beetje de enige plek waar die Duitstalige nummers te vinden zijn, en deze verzamelaar vult nog steeds wat gaatjes in mijn eigen verzameling. Zo is een nummer als Bad boy volgens mij ook nergens anders op CD terug te vinden, al zullen Beatles-fanatici mij ongetwijfeld wijzen op het tegendeel.

Ik kon me dat nummer (cover van Larry Williams) trouwens niet herinneren als B-kant van een single, en dat klopt: internet-onderzoek leert mij dat het werd opgenomen voor de Amerikaanse markt, en alleen terug te vinden is op de Amerikaanse plaat Beatles VI. Europese luisteraars konden ervan genieten op de alleraardigste verzamel-LP A Collection of Beatles Oldies, die ik gelukkig ook bezit. Leuk detail: het was trouwens wel een top-10 hit in Zweden, waar het als E.P. werd uitgebracht.

Past Masters 1 blijft per saldo gewoon een prettig luisterbare verzameling songs, die de beginperiode van The Fab Bour goed illustreert. Vlotte meezingbare popsongs, waarmee ze toen al ver boven de toenmalige concurrentie uittorenden. Al was het maar omdat ze, in tegenstelling tot de concurrentie, vrijwel al hun nummers zelf schreven. Als 'meezingbare pop' je ding niet is, kun je hier waarschijnlijk niet veel mee. Maar wat is er nou mis met een goed geschreven popsong?

Sympathiek dst je nog reageert op.bovenstaande 'bijdrage', gaucho, maar ik vind het de moeite niet waard.

Haha, daar heb je wel gelijk in. Het is nou niet bepaald een stevig onderbouwd statement waar ik op reageerde. Ik denk dat het meer een rechtvaardiging is voor mezelf, als redenen waarom ik deze compilatie (en die andere natuurlijk) nog steeds bezit. Ik heb er bij het uitdunnen van de collectie wel eens over gedacht om deze weg te doen, maar er staan nog altijd teveel pareltjes op die ik elders niet voorhanden heb. Al zijn sommige van die B-kantjes ook halve missers. Maar goed, we hebben het hier natuurlijk wel over de formatieve jaren van de beroemdste popgroep aller tijden.

Ik zie trouwens dat user Broadsworth in krap twee jaar tijd welgeteld één album met vijf sterren gewaardeerd heeft (nee, niet die waar hij zichzelf naar vernoemd heeft) en maar liefst zeven berichten geplaatst heeft. Hopelijk zijn die andere berichten van een hoger niveau, maar ik ga dat niet nazoeken.

Ik heb Past Masters Vol. Two op CD gehad tot een goede vriend aangaf dat hij er in geïnteresseerd was. Ik heb dat exemplaar toen weggegeven en toen ik de kans kreeg heb ik de heruitgave gekocht met Vol. One en Vol. Two in één dubbel-CD set. Zoveel betekenen deze twee schijfjes nog altijd voor me.

Vol. Two schat ik veel hoger in. Die kocht ik bij verschijnen. Vol. One volgde jaren later. Ik weet nog wel dat ik er destijds wel een beetje moeite had om hier een flink bedrag voor neer te tellen. Volgens mij vond ik 'm toen aanzienlijk goedkoper dan de gebruikelijke 40 gulden, die deze CD's jarenlang moesten kosten, maar ik vond het een uitgave waarvan ik dacht: eigenlijk teveel geld. Dat zegt iets over mijn waardering, maar kennelijk heb ik er nu toch nog 3,5 ster voor over.

En ja, in aansluiting op de 2009-remasters verschenen beide Past Masters-CD's in één boxsetje. Misschien wel zo handig, en bovendien wellicht met een beter (want geremasterd) geluid. Maar ik laat het maar zo. Komt bij dat ik alle reguliere CD's in die 1987-uitgaven in een jewel case heb, en die twee Past Masters dus ook. Ik ben wel zo'n nerd dat ik die opbouw graag in stand houd. Veel reguliere Beatles-albums, in elk eval de latere en de rode en de blauwe, heb ik overigens ook 'gewoon' op LP.