The J. Geils Band - Bloodshot (1973)

Ik denk dat het hoog tijd wordt dat deze groep wordt opgewaardeerd.

BLOODSHOT staat in mijn all time top 10.

Het is het meest complete J. Geils Band album.
Negen stomende tracks tussen rock & roll en rhythm & blues.
Negen verschillende invalshoeken van een band die technisch
zo sterk was dat ze vele covers beter speelden dan het origineel.
Op dit album slechts twee covers en allemaal eigen werk.

Zelden klonk Jerome Geils' zangerige gitaar zo overtuigend.
Vaak is geprobeerd om de wervelende live-sound
van de groep vast te leggen op studio vinyl.
Bloodshot slaagt daarin.


HOUSE PARTY blaast meteen het dak eraf.
Een binnenkomer van formaat die je op het plafond doet dansen.

MAKE UP YOUR MIND is een softe college rocker
die je meevoert naar het einde van de jaren 50: Paul Anka revisited.

BACK TO GET YA is stomende funk
die James Brown een poepje van eigen deeg laat ruiken.

STRUTTIN' WITH MY BABY is pure blues.
Perfect ingespeeld zoals alleen de J. Geils Band dat kon.

DON'T TRY TO HIDE is hillarische dronkenmans pubrock.
Een knipoog naar Bob Dylan en met de groeten van de fanfare.

SOUTHSIDE SHUFFLE was een singel
en toont ons een zelfbereide shuffle die klinkt als een evergreen.

HOLD YOUR LOVING is onvervalste rockabilly.
Weg met Elvis Presley, Jerry Lee Lewis of de Stray Cats.

START ALL OVER AGAIN is een pijnlijk mooie ballad.
Met een huilende Peter Wolf en sweet backing vocals.

GIVE IT TO ME was de grootste hit van de plaat.
Een mix van reggae en funk: klinkt als Kool & Gang (let's go dancing).


Als je deze plaat ooit op de kop kan tikken: toeslaan.
En als hij minder dan 4 sterren waard is, geef ik je geld terug.

Zou ik niet te hard roepen als ik jou was..
Hij staat namelijk op 3,25

Stapler,

Als jij nu een ***** zou geven,
dan zijn we toch al een stap dichter ...

Dan zou ik het eerst moeten luisteren.
Want dat gaat natuurlijk niet zomaar

Stapler en dazzler ... begint op een komisch duo te lijken.



Neen, echt ... als je de kans krijgt: doen!!!

Ik heb deze doen weggedaan, omdat het mij toen niet zo pakte. Het latere werk wel bewaard en nu spijt.

Grote blunder, Pieter ... echt een topalbum.

goed album, goeie(helaas zwaar ondergewaarderde) groep.

ik vind het eerste en het laatste nummer de mooiste

Misschien mijn recensie eens lezen, een paar berichten eerder.

Verwacht geen Centerfold of Freeze Frame.
Anno 1981 bracht de band bijzonder hitpotente rock.

Op Bloodshot zijn ze nog zeer rootsgetrouw.
Het is het eerste album waarop ze vooral eigen nummers
brengen (de twee eerste waren een mix van covers en eigen materiaal).
Hier zijn alleen House Party en Hold Your Loving covers.

Voor de rest 9 briljant (maar dan werkelijk briljant)
ingespeelde songs. The J. Geils band was altijd al een stel
uitmuntende muzikanten die vooral live bijzonder sterk uithaalden.

De 9 nummers zijn ook zeer uiteenlopend van stijl.
Geen enkel nummer klinkt echt hetzelfde en daarom is Bloodshot
de perfecte staalkaart van wat deze band in haar mars had.

Zo zwart klonken weinig blanke rhythm and blues acts.

Van House Party ... tot ... Give It to Me ...

Dankje, ik klikte per ongeluk m'n bericht weg, maar je hebt hem op tijd gelezen dus.

Ik ga eens even kijken wat ik kan vinden in pa's platenkast.

Ik sta altijd sceptisch tegenover albums van one-hit wonders, in hoeverre bieden zij iets meer dan die ene meezinger die de ganse wereld veroverde? Doch we hebben het hier over "Bloodshot" van J. Geils Band, dat veel vroeger het levenslicht zag dan Centerfold (1981). Een snuifje objectiviteit is dus aangewezen.

Het eerste wat je kunt zeggen over J. Geils Band is dat deze vossen in een post-hippietijd noch hun haren noch hun streken verloren hebben. (Ain't Nothin' But a) House Party doet denken aan - tiens - een feestje in een huis waar iets meer dan de toegestane hoeveelheid pepmiddelen wordt gebruikt. Bijna 5 minuten lang amuseren de jongens zich te pletter. Er wordt vrolijk samen gezongen (geschreeuwd) en (hard) gespeeld. Een fade-out snoert de heren de mond.

Ten tweede valt op dat de band niet tuk is op tempowisselingen. Dat is ook niet nodig. "Bloodshot" biedt 9 songs die erg to the point zijn: geen zever, gewoon spelen. Verschillen in stijl zijn wel aanwezig: van de stoere smartlap Make Up Your Mind over het funky Back to Get Ya (Prince avant la lettre, maar dan met een zware stem) naar het pure bluesnummer Struttin' With My Baby.

De sfeer van het eerste nummer wordt doorgaans uitgeademd: plat amusement en geen zorgen. Dit zorgt ervoor dat de mannen soms vervallen in dronkemansliederen (Don't Try to Hide It). Maar ze hebben wel een aardig album bijeengespeeld. Over hun kunde als muzikanten valt weinig op te merken. De link met entertainers zoals James Brown en Joe Cocker is snel gemaakt. Cocker die de longen uit zijn lijf schreeuwt op Woodstock, dat is de maatstaf.

Om er een waardig punt achter te zetten besluiten de heren met Give It to Me. Alweer snerpende gitaren die zo hard uithalen dat het bloed over de vloer stroomt. Trommels roepen alleman tot de orde: the party is over.

"Bloodshot" is een vermakelijk album. J. Geils Band speelt briljant, ze verdienen het om een kleine 30 jaar later nog eens vernoemd te worden. Van Centerfold mogen we een voetnoot maken.

Ik luister eigenlijk nauwelijks naar muziek uit de zeventiger jaren. Toch ben ik ben altijd wel te porren voor een stevige pot blues en rock 'n roll. Van de J. Geils band had ik voor ik op Musicmeter over dit album las nog nooit gehoord. Allen maar beter! Dan kan ik tenminste zonder enige vooringenomenheid naar ze luisteren.

House Party is in ieder geval een zeer sympathiek feestnummertje met genoeg leuke drumfills en gitaarlicks. De teksten zijn vrij direct en aan de afgezaagde kant, maar ik hoor in de verste verte geen poëtische pretenties, dus het is de schrijver vergeven . In het tweede nummer laat de band zich al van zijn gevoelige kant zien, dat is in mijn opzicht bijna altijd een pluspunt. Hierop volgen twee nummers die meer op elkaar lijken dan ze van elkaar verschillen, toch zijn ze dankzij de verdienstelijke solo's geen straf om naar te luisteren.

Helaas begint het album hier voor mij een beetje in te kakken, de solo's vallen niet meer op, de zang verliest een beetje zijn charme en de kwaliteit van de nummers ligt volgens mij net iets lager. Het te lange en niet bijster vermakelijke einde van het nummer 'Start All Over Again' vat wel aardig samen hoe ik de tweede helft van deze plaat ervaar. Desondanks waren de eerste vier nummers zeker niet slecht en moet Bloodshot een genot voor het oor zijn voor liefhebbers van klassieke rock 'n roll en rythm & blues.

Ter info ... House Party en Hold Your Loving zijn covers.
De rest is eigen werk, geschreven door toetstenist Seth Justman en zanger Peter Wolf.
Die laatste heeft trouwens nog maar pas een nieuw solo-album uit.
Peter Wolf - Midnight Souvenirs (2010)

'Ain't nuthin' but a house party....'

Ja, jongens, doe maar alsof het niets is, een feestje bouwen. Zelf zit ik niet in een band, maar als alleen al een paar handjesvol vrienden op bezoek komt voor mijn verjaardag kost kost het mij al uren hoofdbrekers. Hoeveel bier te kopen? Wat voor soort chips en kaas? Wat moet er op de playlist? Enzovoorts.
Buiten dat, in deze wereld vol deprimerende krantenkoppen moeten we bandjes die een fatsoenlijk feestje kunnen bouwen koesteren. Lekker bier drinken en meezingen,er is iets voor te zeggen: 'I see your hiney/ it's nice and shiny/ don't try to hide it/ you'll know I'll buy it.' Zo simpel kan het soms zijn.

Waarmee ik meteen heel achterbaks een mogelijk nadeel ter sprake heb gebracht van het album Bloodshot van de J. Geils Band. Is dit vooral niet muziek die je live wilt horen, of in ieder geval als onderdeel van een uitgelaten menigte? Zou deze band in hun tijd niet eerder een soort festivalband zijn geweest, zeg maar de Gogol Bordello van de jaren zeventigrock? Wat blijft er over van dit soort uitgelaten R & B als je het thuis, over je koptelefoon beluistert?

Precies om die reden had ik verwacht 3,5 sterren te geven aan deze plaat. De ultieme laffe waardering, een vluchtheuvelwaardering die je gebruikt voor albums die je niet echt wilt aanraden, maar ook niet echt wil afkraken. Misschien heb ik de plaat daarmee tijdens de eerste luisterbeurten tekortgedaan, althans, het is uiteindelijk vier sterren geworden. Dat betekent dat ik deze plaat toch wel warm aanbeveel, aan degenen die het genre kunnen uitstaan. Die jongens kunnen namelijk toch wel erg goed spelen en, wat minstens zo belangrijk is, ze kunnen enorm goed met elkaar spelen. Bloodshot is duidelijk met plezier gemaakt, door een band die hun klassiekers kent.

Maar is vier sterren dan weer niet een overwaardering? Immers, The J. Geils Band uit zich in de meest platgetrapte muzikale clichés, en dan zal ik de songteksten nog een kritische analyse besparen. En de hele plaat lang vergelijkbare bluesthema´s wordt ook niet zozeer ergelijk als wel steeds minder boeiend.
Dat ik nou heb kunnen zeggen dat ik naar ijzingwekkende hoogtes werd gelanceerd door de muziek op deze plaat, nou nee... Dus, wat te vinden?

Poeh, wat een dilemma's allemaal. Gelukkig heb ik een pilsje opengetrokken en staat er lekkere rock 'n' roll op de achtergrond aan.

'I've been working all week, been working all day
Now I've got the time to slip away...'

Hij is fijn zo.

Goed zo, Sandokan-veld.

Het is een publiek geheim dat alle live-albums van The J. Geils Band beter zijn
dan hun studioplaten. Probeer ze maar eens, en begin misschien gewoon bij het begin.

The J. Geils Band - Live Full House (1972)
The J. Geils Band - Blow Your Face Out (1976)
The J. Geils Band - Showtime! (1982)

Ik heb zelfs nog even getwijfeld om live versies als bonus in mijn grooveshark link te stoppen.
Had ik dat gedaan, dan kon je zelf gehoord hebben dat je spijkers met koppen sloeg.

The J. Geils Band maakt muziek die eigenlijk mijn genre niet echt is.
En toch slagen ze er door hun spelvreugde en onderlegdheid, hun clevere arrangementen
en hun gevoel voor humor in om me erg blij te maken als ik eens een avondje wil stappen.

Probeer je me uit te dagen of zo? .

The J. Geils Band heb ik altijd gezien als de sympathieke minder serieuze variant op de The E Street Band.
Net als bij Bruce Springsteen hebben we te maken met topmuzikanten.
Alleen hier ervaar ik meer speelplezier.
Terwijl het bij Bruce veelal om discipline gaat.
Iets wat vaak wonderbaarlijk goed uit valt.
Zou Bruce naar deze opzet hebben gekeken?
Zijn begeleidingsband kwam een aantal jaar later tot stand.

The J. Geils Band op Pinkpop.
Zanger Peter Wolf die bij Love Stinks een bosje rode rozen de vernieling in helpt.
Terwijl hijzelf blijkbaar net letterlijk een blauwtje heeft gelopen.
Getuige zijn blauwe opgezwollen oog.
Zijn uitstraling doet me denken aan Little Steven.
Inderdaad, bekend van The Boss.
De band met de mooie tienermeisjes in de clip van Centerfolt.
En het vrolijke gehuppel bij Freeze-Frame.

Nu me eens verdiepen in het oudere werk.

De rauwheid bevalt me prima.
Geen hitgevoelig werk zoals het latere werk.
De luchtigheid is hier wel aan aanwezig.
Waardoor je rustig tot rust komt komen.
Bacardi in de hand bij het zomerse Make Up Your Mind.
Vervolgens Aretha Franklins Think als echo door Back To Get Ya.
James Brown die haar dwingt tot achtergrondzangeresje.
Tijdens het dansbare Southside Shuffle.
Soul en Funk met het Bluesy sausje.
Zoals Lester Butler het samen met zijn Red Devils begin jaren 90 neer zette.
God hebbe zijn ziel.
Jailhouse Rock voor kleine vergrijpen.
Gewoon een nachtje met Elvis doorzakken in Hold Your Loving.
Hem ondertussen de beginselen van Poker bij brengen.

Klinken ze hier nog als oude rockers.
Tien jaar later duidelijk in hun tweede jeugd.
Alsof ze een verjongingskuur zijn ondergaan.
Ergens in een geheimzinnig proeflokaal in de bergen van Zwitserland.
Ondanks de duidelijke hoorbare kwaliteiten van Bloodshot, blijf ik een liefhebber van het latere werk.
Al zal mijn vader me tegen de schenen trappen.
Beweren dat ik als bijna veertiger de Blues nog steeds niet in me heb.
Terwijl dit wel een mooie toegankelijke instapmogelijkheid kan zijn.
Vervolgens zet ik nog maar eens Closing Time van Tom Waits op.
Denkend aan de wijze woorden van mijn vader.

Fijne recensie, deric, alleen ... J Geils is de gitarist van de groep.
Zanger Peter Wolf is de frontman, je kent hem wellicht van later solo werk.
In 1983 uit de band gezet die hij zelf had opgericht.

Peter Wolf - Lights Out (1984)
Peter Wolf - Come As You Are (1987)

Geef maar toe dat je die nummers al eens gehoord hebt.

The J. Geils is de laatse jaren weer op menig podium te zien.
In originele bezetting (op de drummer na). Met extra gitarist ook.

The J. Geils Band - (Ain't Nothin' But a) House Party [Live 2010]

Ik heb het veranderd.
Kijkt wat minder knullig.

Die clip van Come As You Are komt mij zeker bekend voor.

@ Dazzler: Bedankt voor de reactie. Zal eens een van de liveplaten opzetten, als de stemming juist is.

Southside Shuffle is natuurlijk geniaal!

Don't try to hide it... Mijn God, ze klinken op dit nummer als een soort heikneuters. Wat een lompe muziek. Ik denk niet dat deze muziek aan mij besteed is..

Ik denk vooral dat je het niet begrepen hebt. Het is een dronkenmanslied. Zoals Mike Oldfield en Vivian Stanhall die om drie uur 's ochtends dronken door het huis strompelen op de melodie van Sailor's Hornpipe. Heb je de rest van Bloodshot een kans gegeven?

Het is ook wel wat zwaar om dit album en bandleden (heukneuters) af te rekenen op een liedje van twee en halve minuut.

Het is waar, je mag een album niet afrekenen op 1 nummer. Helaas vind ik de rest ook niet om over naar huis te schrijven. Een album als freeze-frame vind ik veel beter. Maar over smaak valt niet te twisten.