The J. Geils Band - Blow Your Face Out (1976)

Een heel toepasselijke titel want de heren gaan helemaal los op deze plaat (in vergelijking met dit is Full House niet meer dan een zaterdagmiddag matinee )

Vooral kant 2 (van de vroegere 2LP) spat er uit van de cover Where Did Our Love Go een stukje country met Truck Drivin' Man gaan Peter Wolf en Magic Dick helemaal los in Love-itis om pas na afloop van (Ain't Nothin But a) Houseparty weer op aarde terug te keren.

Een paar jaar later heb ik ze op Pinkpop gezien, in de tijd van Centerfold, ook daar kregen ze het veld mee maar zo vuil en ruig als op deze plaat was het niet meer.

Prachtige plaat, al is de opmerking over Full House natuurlijk onzin, de twee registraties zijn absoluut van vergelijkbaar niveau. Ik ken weinig bands die live zo verschrikkelijk veel energie kunnen overdragen als de J. Geils Band

hmm toch vond ik fll house tegenvallen ...
deze maar eens proberen ...

Dit album is samen met de jaren 80 singles Freeze Frame en Centerfold het enige dat ik ken van de band. De twee singles zijn op hun eigen jaren 80 wijze wel leuk, maar dit album is stukken beter.

Dit lijkt me ook een band die live veel beter tot hun recht komt dat op een studio album en het zal dan ook grotendeels van de producer afhangen of zo'n album goed klinkt.

Deze klinkt zeker goed. Peter Wolf is ook een uitstekende frontman wat bij deze R&B rock met soulinvloeden altijd goed van pas komt. Het hele album swingt als een rastafari op klompen, eh..... als een trein.

BLOW YOUR FACE OUT
was oorspronkelijk een 2LP,
maar werd door Rhino op 1 CD uitgebracht.
Wel een behoorlijk lange rit met veel ups en weinig downs.

De tracks die ik hier in hun live uitvoering wat minder sterk vind,
zijn So Sharp, Sno-Cone en Wait (uit hun twee eerste albums).

Tracks die alleen op dit live album verschenen
en de plaat op die manier een extra bonus waarde geven,
zijn Shoot Your Shot, Truck Drivin' Man en Raise Your Hand.

Where Did Our Love Go was een non-album studio singel.
Track 8 (de intro van Lookin' for a Love) is wat misplaatst.

Wederom een schitterende live plaat. Wát een energie spat er vanaf zeg!

Die rauwe stem, die gitaarsound, het orgeltje en niet te vergeten Magic Dick met zijn harmonica. Het is een lange zit, maar wel een vol hoogtepunten. Chimes is misschien wat misplaatst, omdat het minder energiek is, maar toch is dat ook gewoon een goed nummer.

Absoluut een aanrader, maar helaas niet zo bekend zo te zien.

In wat voor stijl is deze muziek eigelijk te plaatsen? Boven staat blues/ rock. Dat hoor ik er wel in terug, maar dat opzwepende en energieke, wellicht de vrolijkheid vind ik minder aan de rock/ blues gerelateerd.

Btw, goed album, alleen af en toe wat teveel herrie van het publiek erdoor heen en naar mijn idee soms wat te gelikt.

Dit is volgens mij toch vooral rhythm 'n' blues en rock hoor.

Probeer hun eerste live album maar eens, Fullhouse.
Of hun beste studioplaat ... Bloodshot.

Ga ik doen, ben wel verder benieuwd naar hun muziek.

Goede energieke live plaat, maar allemaal net te gelikt. Naar mijn mening.

Probeer in dat geval ''Live'' Full House, zoals dazzler ook al zei.

Ga ik doen, ik wil ook een aantal studio albums gaan beluisteren. Laat we weten wat ik daarvan vind

The J. Geils Band gaat door een drietal periodes ...

Hun 5 eerste albums zijn onlangs bij Rhino verschenen
in een kartonnen hoesje in zo'n budget kartonnen doosje.

The J. Geils Band (Original Album Series)


1. Half covers, half eigen materiaal.
De eerste drie albums zijn een goed voorbeeld.

De twee eerste platen (waarvan de self titled de beste is)
bestaan voor de helft uit covers en voor de helft uit eigen materiaal.

Live Full House en Bloodshot (1973) zijn de twee beste platen daar.
Ik vind Bloodshot hun beste, stillistisch meest gevarieerde studioplaat.
Hun enige 70s plaat die goud haalt in de US.

Op Bloodshot vindt de groep haar eigen geluid.
Slechts twee covers meer, en zeven ijzersterke eigen songs.
Hier moet je mee beginnen: rock, blues, soul, funk en reggaetoetsen.


2. Het perfectioneren van het eigen geluid,
het aftasten van de grenzen, experimenteren.

Ladies Invited (1973) is de meest experimentele,
Nightmares (1974) de meest hitgevoelige en Hotline (1975)
de meest potige, bijna live klinkende plaat uit die tweede periode.

Vergeet niet dat het om zes rasmuzikanten gaat,
die zelden op een foutje te betrappen zijn (misschien
bedoelt BenZet dat met "te gelikt" in zijn beschrijving ...).

Dit live album (Blow Your Face Out) sluit die 2de periode af.

Dan is er het album Monkey Island (1977) dat onder de naam Geils
wordt uitgebracht. De groep flirt met disco-elementen en dat levert
een heel tweeslachtige plaat af. Het beoogde succes bleef uit.
De doorbraak in Europa lukte niet ... identiteitscrisis.


3. The J. Geils Band tekent bij EMI en kiest voor een commerciëler geluid.
De groep heeft de productie nu zelf in handen en brengt drie sterke, eigentijdse
rockalbums uit: Sanctuary (1978) is de vingeroefening, Love Stinks (1980) is de beste
en Freeze Frame (1981) de bekendste plaat uit die fase van de band.

Ook nu sluit een live-album die periode af.
Met Showtime trekt de groep alle registers open.

Dan wordt zanger Peter Wolf begin 1983 aan de deur gezet.
De groep maakt nog één, moeilijk op CD te vinden album zonder hem.
Technisch perfect ingespeeld, maar compositorisch iets te déja vu.

Peter Wolf heeft aanvankelijk een behoorlijke solocarrière,
maar deemsterde vanaf het begin van de 90s definitief weg ...

Weer zo'n prachtige live plaat van the j.geils band!
Vindt full house iets rauwer,maar ook deze swingt en rockt geweldig.

Het voordeel met deze live cd is deze duurt gelukkig wat langer dan full house.
Mooie set list.

Top band heb alleen 2 live cd's van hun,heb geen studio cd's van hun.
Zoals in het hoesje staat vermeld............made loud to play loud!

viking1,

Toch raad ik je Bloodshot (1973) aan, volgens mij hun beste studioplaat.
En een plaat die toch wat van die live vibe weet te benaderen.

Tracks 1, 2, 9, 16 en 17 van Blow Your Face Out zijn er op terug te vinden.

Op Full House staan ze nog veel meer in de blues-rock modus. Deze is veel meer R&B gericht kwa repertwaar ...... Voor mij zijn ze daardoor eigenlijk niet vergelijkbaar maar wel allebei even geweldig.

Ik ben 't eens met Viking1. Deze heeft ook geen 'Whammer Jammer'.

Nee, maar deze heeft de ijzingwekkende solo van Magiese Dick in Chimes waarmee hij laat horen dattie nog meer kan dan alleen maar gewoon tering goed een traditioneel bluesnummer ( op steroïden, dat dan weer wel ) te kunnen blazen ........

Ook weer zo'n band die ik via die befaamde Rockpalast nachten ben tegengekomen. En wederom (net als ZZ Top) nog nooit van gehoord had. Het gevolg is dat je dan geheel onverwachts van je sokken wordt geblazen. Vergeet niet dat er in die tijd niet al te veel op tv was op R&R gebied. Eigenlijk stelde dat geen zak voor. En dan krijg je opeens live The J. Geils band voor je kiezen. Met Pete Wolf als ras performer. Een man die het publiek (inclusief het tv publiek ha) binnen no time uit zijn hand laat eten. In 1980 ook nog eens zelf life kunnen aanschouwen op pinkpop. En daar speelde de band iedereen van het podium. Ja zelfs Van Halen kon niet op tegen deze mannen. Pete was de dag ervoor ook nog eens inelkaar getimmerd in het altijd vriendelijke Amsterdam. Met een blauw oog en een geschminkt traanje eronder deed hij op een geweldige manier zijn energiek ding.

En deze plaat laat wederom horen dat The J. Geils band live een echte sensatie was. Pure onversneden R&R waarbij je dus echt niet bij kunt stil zitten. Met als extra extra wapen Magic Dick die zijn Mondharmonica met enige regelmaat ongelooflijk staat te misbruiken zou ik bijna stellen. Tjee wat weet die vent dat simpel instrumentje vakkundig en met zoveel gevoel te bespelen pffff. Eigenlijk klopt alles wat deze band laat horen. Voor de geinige afwisseling rapt Pete er af en toe ook nog eens heerlijk op los.

Kortom een band die live zelden is overtroffen.

Merci bien. Leerzaam overzicht. Live meegemaakt in de Kuip. In het voorprogramma van de Stones. Twee vette vliegen in één klap. Beide bands evenveel ballen. Vandaag mee opgestaan. Daarna fris op pad. Hopla!